Bugünkü günlük sayfamda yazacaklarım beni derinden etkileyen bir olayla ilgili. Üvey kızım beni akşam yemeğine davet etmişti hesabı ödemek gerektiğinde şoke olmuştum.
Üvey kızım Leyladan uzun zamandır haber alamıyordum. Belki de yıllar geçmişti son görüşmemizden bu yana. Bu yüzden akşam yemeği teklifini duyduğumda, aramızdaki buzları eritme fırsatı doğmuş gibi hissettim. Ama o restoranda beni bekleyen sürpriz karşısında hazırlıksız yakalandım.
Adım Cem, 50 yaşındayım. Hayatım oldukça sade ve düzenli akıyor. Bir ofiste çalışıyorum, mütevazı bir evim var ve akşamlarımı genellikle kitap okuyarak ya da haberleri izleyerek geçiriyorum. Heyecanlı bir yaşamım yok belki, ama ben böyle mutluyum. Tek sorunum, üvey kızım Leyla ile olan mesafeli ilişkimizdi.
Leyla ile son görüşmemizin üzerinden neredeyse bir yıl geçmişti. Annesi Lale ile evlendiğimde o bir genç kızdı ve hiçbir zaman tam anlamıyla yakın olamamıştık. Zamanla o da ben de çaba göstermeyi bırakmıştık. Bu yüzden telefonda o neşeli sesiyle, “Merhaba Cem, bu akşam yemeğe çıkmaya ne dersin? Denemek istediğim yeni bir yer var,” dediğinde şaşırdım.
İlk başta ne diyeceğimi bilemedim. Leyladan uzun zamandır bir çağrı gelmemişti. Acaba barışmak mı istiyordu? Aramızdaki bağı onarmak mı? Eğer öyleyse, ben hazırdım. Yıllardır böyle bir şeyin hayalini kuruyordum. Sonunda bir aile gibi hissetme vakti gelmiş olabilirdi.
“Tabii,” dedim içimde umutla. “Yeri ve saati söyle yeter.”
Restoran şıktı, alışık olduğum yerlerden çok daha lükstü. Koyu ahşap masalar, loş ışıklar ve tertemiz beyaz gömlekli garsonlar… Geldiğimde Leyla çoktan masadaydı ve… farklı görünüyordu. Gülümsedi, ama o gülümseme gözlerine yansımıyordu.
“Merhaba Cem! Geldin!” diyerek garip bir enerjiyle selamladı beni. Sanki fazla rahat görünmeye çalışıyordu. Karşısına oturdum, havayı anlamaya çalışarak.
“Nasılsın?” diye sordum, samimi bir sohbet başlatma umuduyla.
“İyiyim, iyiyim,” diyerek hızlıca men# 90-Days-DSA
90 Days DSA
