Her gece, köpek bebeklerine hırlıyorduama ebeveynler nedenini keşfettiklerinde, her şey sonsuza dek değişti.
İlk üç ay her şey mükemmel görünüyordu.
Emre ve Aylin Yılmaz, yeni doğan bebekleri Efe’yi dağ eteklerindeki sıcacık evlerine getirmenin mutluluğunu yaşıyorlardı. Aylarca hazırlanmışlardı: bebek odasını yumuşak bir yeşile boyamışlar, ebeveynlik kitaplarını baştan sona okumuşlar ve sevdikleri Alman Çoban köpekleri Aslan’ı bile itaat eğitimine götürmüşlerdi.
Aslan, beş yaşında bir sokak köpeğiydi ve her zaman nazik, koruyucu bir yapıya sahipti. Sebepsiz asla havlamaz, Aylin’in peşinden bir gölge gibi odadan odaya gezerdi. Doğal olarak, Yılmazlar onun yeni doğan bebekleri için mükemmel bir arkadaş olacağını düşünmüşlerdi.
Gündüzleri öyleydi de.
Aslan, beşiğin yanında uzanır, tetikte ama sakindi. Efe’nin minik ayağını nazikçe koklar, bebek huzursuzlandığında hafifçe inlerdi. Ama gece çöktüğünde, bir şeyler değişiyordu.
Hırlamalar başladı.
Bir Salı gecesi, saat 02.00 sularında, bebek monitöründen derin, homurtulu bir hırlama duyuldu. İlk başta Emre bağlantı kopukluğu olduğunu sandı. Ama monitöre daha yaklaşıp baktığında, Aslan’ın beşiğin yanında dikilmiş, kulakları geriye yatmış, dişlerini göstererek durduğunu gördüama bebeğe değil.
Duvara.
Bebek odasının en uzak köşesine.
Emre içeri daldı. Odada Efe’nin yumuşak nefesleri ve Aslan’ın sürekli hırlaması dışında sessizlik hâkimdi.
“Tamam dostum, sorun yok,” diye fısıldadı Emre, Aslan’ı yavaşça geri çekerken. Köpek hırlamayı kesti ama gözlerini aynı noktadan ayırmadı.
Ertesi sabah Aylin bunu tuhaf bir rüya olarak geçiştirdi.
Ama ertesi gece yine oldu.
Ve sonra bir daha.
Beşinci geceye gelindiğinde, hırlamalar daha da şiddetlenmişti. Aslan duvarı bile tırmalamaya çalışıyordu.
“Bir şeyler hissediyor,” dedi Aylin, korkuyla gerilen sesiyle. “Hayvanlar bizim hissedemediklerimizi hisseder.”
Emre gergin bir kahkaha attı. “Yoksa sen cidden… paranormal bir şey olduğunu mu düşünüyorsun?”
Aylin cevap vermedi.
Bunun yerine denemedikleri şey kalmadıbebek odasında uyumayı denediler, kamera yerleştirdiler, rahatlatıcı lavanta yağı yaktılar. Ama Aslan’ın davranışı değişmedi. Saat 02.00’ye kadar sessizce oturuyor, sonra hep aynı köşeye doğru, derin ve tehlikeli bir şekilde hırlıyordu.
Peki ya Efe?
Çığlık atarak uyanmaya başladı.
Yedinci gece, Emre’in sabrı taştı.
“Bu artık saçmalık,” diye homurdandı, elinde fenerle. “Belki duvarda bir rüzgar esintisi veya fare vardır.”
Aylin, Efe’yi sıkıca tutuyor, bebek mızıldanırken onu hafifçe sallıyordu.
Emre, Aslan’ın hırladığı duvarı kontrol etti. Ses… boş geliyordu. Merakla, yakındaki havalandırma kapağını çıkardı. Küflü bir hava esintisi yayıldı.
İşte o zaman gördü.
Havalandırmanın arkasındaki küçük bir alçı panel kesilip yeniden yapıştırılmıştı. Üstelik özensizce, ucuz macunla tutturulmuştu. Birkaç hareketle Emre onu çıkardı.
Arkasında, normalde ulaşılamaması gereken dar bir boşluk vardı.
İçinde… küçük bir kutu duruyordu.
Dikkatle çıkardı.
“Bu nedir?” diye sordu Aylin, Efe’yi daha sıkı tutarak.
Emre bebek odasının zeminine oturdu ve kutuyu açtı.
İçinde eski mektuplar, kararmış bir kolye, bir kadının bebeğini tuttuğu soluk bir fotoğraf vardı. Ve hepsinin altında
Bir günlük.
1982 tarihliydi. İlk sayfada şu yazıyordu:
“Bana inanmayacaklar. Ama bir şey duvardan geliyor. Her gece. Bebeğim ağlıyor ve kimse görmüyor, sadece ben. Ama köpek görüyor. Köpek her zaman bilir.”
Emre’in elleri titredi.
Sayfaları çevirdi. Yazılar giderek düzensizleşmiş, çaresizleşmişti. Kadın, geceleri bebek odasında beliren bir gölge, beşiğin üzerine eğilen karanlık bir figür tarif ediyorduışıklar açıldığında kayboluyordu. Kocası hayal gördüğünü düşünmüş, doktorlar uykusuz olduğunu söylemişti.
Sonra aniden yazılar kesilmişti.
Son satır şöyleydi:
“Bunu bulduysançocuğu izle. Köpeği dinle.”
Aylin’in yüzü bembeyaz oldu.
“Hayal görmüyoruz,” diye fısıldadı. “Burada daha önce bir şeyler olmuş. Tam da bu odada.”
Ve Aslan biliyordu. Başından beri.
Efe’ye hırlamıyordu.
Onu koruyordu.
Aylin o gece uyuyamadı. Aslan da.
Emre eski günlüğün her sayfasını incelerken, Aylin oturma odasında Efe’yi sallıyor, bebek odasına dönmeye cesaret edemiyordu. Aslan ona yakın durdu, koridora doğru yönelmiş, her kası
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
