Eşimle birlikte hayatımız boyunca kendimizden vazgeçtik ki çocuklarımız daha fazlasına sahip olsun. Ama yaşlılığımızda tamamen yalnız kaldık.
Hayatımız boyunca çocuklarımız için her şeyi feda ettik. Kendimiz için değil, başarı için değilsadece onlar için, sevdiğimiz üç çocuğumuz için. Onları şımarttık, adeta taparcasına sevdik ve onlar uğruna her şeyimizden vazgeçtik. Kim bilebilirdi ki yolun sonunda, sağlığımız tükenip gücümüz kalmadığında, minnet ve şefkat yerine kalplerimizde sadece sessizlik ve acı kalacağını?
İbrahim’le çocukluktan beri birbirimizi tanıyordukaynı sokakta büyüdük, aynı sırada oturduk. On sekiz yaşıma geldiğimizde evlendik. Düğünümüz mütevazıydı, paramız yok denecek kadar azdı. Birkaç ay sonra hamile olduğumu öğrendim. İbrahim üniversiteyi bıraktı ve iki işte birden çalışmaya başladısadece sofraya bir şeyler koyabilmek için.
Yokluk içinde yaşadık. Bazen günlerce sadece fırında patates yedik ama hiç şikayet etmedik. Bunu neden yaptığımızı biliyorduk. Çocuklarımızın bizim yaşadığımız yoksulluğu asla tatmamasını hayal ediyorduk. İşler biraz düzelmeye başladığında tekrar hamile kaldım. Korkmuştum ama pes etmedikelbette bu çocuğu da büyüttük. Kendi evladını terk etmezsin.
O zamanlar hiçbir yardımımız yoktu. Çocukları emanet edecek kimse, güvenecek bir aile büyüğümüz yoktu. Annem genç yaşta vefat etmişti, İbrahim’in annesi ise uzakta, kendi hayatına dalmıştı. Ben mutfak ve yatak odası arasında mekik dokurken, İbrahim bitap düşene kadar çalışıyor, eve yorgun gözler ve soğuktan nasırlaşmış ellerle dönüyordu.
Otuz yaşıma geldiğimde üçüncü çocuğumuzu doğurdum. Zor muydu? Şüphesiz. Ama hayatın kolay olmasını beklemiyorduk. Akıntıya kürek çekmek bize nasip olmamıştı. Sadece yürümeye devam ettik. Borçlar ve yorgunluk arasında iki çocuğumuza ev almayı başardık. Bunun kaç uykusuz gecemize mal olduğunu ancak Allah bilir. Küçük kızımız doktor olmak istiyordu, her kuruşumu biriktirip onu yurtdışında okutmaya gönderdik. Bir kredi daha çektik ve kendimize “Başaracağız” dedik.
Yıllar hızla akıp geçti. Çocuklar büyüdü ve yuvalarından uçtular. Her biri kendi hayatını yaşamaya başladı. Sonra yaşlılık geldiyavaş yavaş değil, bir yük treni gibi, İbrahim’in hastalık teşhisiyle. Zayıflıyor, gözlerimin önünde eriyordu. Ona tek başıma baktım. Telefon yok, ziyaret yok.
Büyük kızımız Elife ağlayarak gelmesi için yalvardığımda, kısaca “Benim de çocuklarım var, kendi hayatım. Her şeyi bırakamam” dedi. Kısa bir süre sonra bir arkadaşım onu barda dostlarıyla gördüğünü söyledi.
Oğlumuz Emre çalışmak istiyordu, oysa aynı gün Instagram’da Antalya sahilinde güneşlenen fotoğraflarını paylaşmıştı. Küçük kızımız Ayşeonun için eşyalarımızın yarısını sattığımız, prestijli bir Avrupa diploması olan kızımızbana sadece “Üzgünüm, sınavlarım var” yazdı. Hepsi bu.
Geceler en kötüsüydü. İbrahim’in yatağının başında bekler, ona kaşıkla çorba içirir, ateşini ölçer, acı yüzünü buruşturduğunda elini tutardım. Mucize beklemiyordumsadece hâlâ birine değer verildiğini bilmesini istiyordum. Çünkü o benim için önemliydi.
İşte o zaman anladım: Tamamen yalnızdık. Destek yok, sıcaklık yok, en ufak bir ilgi bile yok. Onlara her şeyimizi vermiştikiyi beslenebilsinler diye az yemiştik, modaya uygun giyinebilsinler diye eski kıyafetler giymiştik, güneşin altında tatil yapabilsinler diye hiç tatile çıkmamıştık.
Şimdi? Şimdi bir yük haline gelmiştik. En acı olanı ne biliyor musunuz? İhanet bile değildi. Hayatlarından silindiğimizi fark etmekti. Bir zamanlar faydalıydık. Şimdi… sadece bir engeldik. Onlar genç, dinamik, parlak bir geleceğe sahipler. Peki ya biz? Biz geçmişin hatıralarıydık, kimsenin hatırlamak istemediği.
Bazen koridorda komşuların kahkahalarını duyardımtorunları gelmişti. Bazen eski arkadaşım Meryemi kızıyla birlikte görürdüm…
Her koridorda ayak sesi duyduğumda kalbim hızla çarpar, belki çocuklarımdan biri geliyor diye umardım. Ama hiçbiri olmadı. Sadece kuryeler ya da komşuya gelen hemşireler.
İbrahim bir kasım sabahı sessizce v
