Eski zamanlarda, bir oğul hamile nişanlısıyla evlenmeyi reddetmişti. Annesi onu destekledi, ama babası torununun hakkını savundu.
Oğlu, eve girer girmez babasına dert açtı:
“Baba, bir haberim var. Komşunun kızı, Ayşe… hamile. Çocuk benim.”
Babası Ali bir an durdu, sonra sakince cevap verdi:
“Öyleyse onunla evlen.”
“Şaka mı yapıyorsun? Daha çok gencim. Aile kurmak için erken, üstelik ciddi bir ilişkimiz bile olmadı…”
“Ciddi mi?” diye babası acı bir kahkaha attı. “Kızın peşinden koşarken erkek gibiydin, ama sorumluluğunu alınca çocuk oldun. Pekâlâ.” Daha fazla konuşmadan eşini çağırdı: “Fatma! Gel bir bak!”
Fatma mutfaktan çıktı, önlüğüne ellerini silerek:
“Ne oldu?”
“Bak. Oğlumuz, komşunun kızı Ayşe’yi hamile bırakmış, şimdi de evlenmek istemiyor. Kendisi isekaçtı gitti.”
Fatma şaşırmadı bile. Yüzü ciddileşti:
“Haklı da. İlk karşılaştığı kızı eve niye getirsin? Bugünün kızları kurnazdırvarlıklı birini bulup hamile kalırlar, sonra ‘evlen’ derler. Belki de çocuk onun değildir. DNA testi yaptırsın. Hem, Mehmet’i zorlamamalıyız, daha genç. Erkek adam, direnmesi kolay değil. Ama biz başkasının çocuğuna bakmak zorunda değiliz.”
Ali derin bir nefes aldı, alçak sesle konuştu:
“Ya çocuk gerçekten onunsa?”
“Öyle olsa bile? Sorumluluğu üstlenmek zorunda mıyız? Testi yaptırsın, sonrasını görürüz.”
Arkasını döndü, mutfağa gitti, Ali’yi oğluyla baş başa bıraktı.
Ali yavaşça konuşmaya başladı:
“Bilirsin, ben de gençtim bir zamanlar. Birini sevdim, başkasıyla evlendim. Aşktan değil, sorumluluktan. Çünkü erkek olmak sadece tutku değil, seçimler ve sonuçlarıdır. Annen hamileydi. Onunla geçinebilir miyim bilmiyordum, ama bir şey biliyordumçocuğun suçu yoktu. Benim kanım, benim vicdanım. Ve bilir misin Mehmet, hiç pişman olmadım.”
Üç ay geçti. DNA testi kesin bir cevap verdi: %99,9 ihtimalle, Ayşe’nin bebeğinin babası Mehmet’ti.
“Eee?” diye homurdandı Fatma, Ali raporu masaya koyunca. “Evet, oğlumuzun çocuğu. Ama bu, Ayşe’nin bu eve geleceği anlamına gelmez. O buraya adım atamaz. Dedim ya!”
Mehmet sessizce oturdu, babasına bakmadı. Yüzündeki karar okunuyordu: annesinin yanındaydı. Yumruklarını sıktı, ama tek kelime etmedi.
Ali ağır ağır ayağa kalktı:
“Madem ikiniz kararınızı verdiniz, şimdi benimkini dinleyin.”
Sesi alçak ama kararlıydı:
“Ben yaşadıkça, torunum hiçbir şeye muhtaç olmayacak. Bir arsa alacağım, ev yaptıracağım, ve otorunumsahip olduğum her şeye sahip olacak. Siz ikiniz ise yardımımdan mahrum kalacaksınız. Bu ayıba ortak olmam. Mehmet, bugünden itibaren sen benim oğlum değilsin. Her şeyim o çocuğun olacak. Benden bir kuruş bile göremezsiniz.”
Fatma patladı:
“Delirdin mi? Kendi oğlunu mirastan mı mahrum edeceksin?!”
Ali cevap vermedi. Döndü, çıktı, ardındaki bağrışları duymazdan geldi. Mehmet şaşkınlıkla ortada öylece durdu, babasının dediklerine inanamıyordu. Ama bir şeyi biliyordu: Ali söylediyse, yapardı.
