Düğününüzde 200e yakın misafirin önünde yeni kayınvalidenizin mikrofonu alıp, bekar anne olduğunuz için oğluna layık olmadığınızı söylediğini hayal edin.
Altı ay önce benim başıma geldi. Sonrasında yaşananlar sadece onurumu kurtarmakla kalmadı, aşka ve aileye olan inancımı da yeniledi.
Adım Aylin Demir, 32 yaşındayım ve çocuk hemşiresiyim. Sonunda mutlu sona ulaştığımı sanmıştım. İtfaiyeci olan Can Yılmaz, bana âşık olmakla kalmadı, 8 yaşındaki kızım Elifi de ilk günden benimsedi. Kızım, kıvırcık kızıl saçları ve çilli yüzüyle her odayı aydınlatan bir çocuktu.
Ama Canın annesi, Neriman, başından beri beni bir yük olarak gördüğünü belli etmişti. 58 yaşındaki bu emekli sigortacı, pasif-agresif yorumlarını hep övgü diye yutturmaya çalışıyordu. Tek bir bakışı bile beni yerle bir edebilirdi. Hatta nedimem olan Sibel bile onun yemeklerdeki göndermelerini fark ediyordu: Herkes sıfırdan başlayacak kadar şanslı olamaz, ya da Can hep fazla verir, Allah bağışlasın, gibi laflar…
Nerimanın bilmediği şey, Canın onu gözlemlediği ve saldıracağı anı beklediğiydi. Annesini çok iyi tanıyordu ve hazırladığı şey her şeyi değiştirecekti.
İki yıl önce, hayatla başa çıkmakta zorlanıyordum. Elifin babası onu terk ettikten sonra, 12 saatlik vardiyalarda çalışıp tek başıma kızımı büyütüyordum. Ta ki bir gün Elifin okulundaki yangın güvenliği seminerinde Can çıkana kadar. Sakin, nazik, çocuklara gülümsediğinde gözleri ışıldayan bir adamdı. O gün, hiç beklemediğim bir aşkın başlangıcı oldu.
İlk buluşmamız Bilim Müzesinde olduCan, hem Elifi hem de beni tanımakta ısrarcıydı. Okul etkinliklerinde sessizce yanımızda durması, Elife at kuyruğu yapmayı öğrenmek için çabalaması… Hayatımıza sanki hep oradaymış gibi dahil oldu. Elifin okulunun kermesinde bana evlenme teklif ettiğinde, kızım öyle çığlık attı ki mahalle duymuştur.
Ama Nerimanla tanışmak bambaşkaydı. İlk sözleri bir selam değil, soğuk bir Daha önce kaç yıl evli kaldın? oldu. Elifin babasının bizi terk ettiğini söylediğimde, Demek bu yüzden yalnız kalmışsın, dedi.
Aile toplantıları birer dayanıklılık testine dönüştü. Nerimanın Canın başkasının yükünü taşıdığı ya da iş ve anneliği nasıl dengelediğimi sorgulayan yorumları beni incitiyordu. Can beni savunuyordu ama biliyordu ki düğün, Nerimanın savaş alanı olacaktı.
Tören büyüleyiciydi: Elif çiçek saçarken ben deniz mavisi takımı içindeki Cana doğru yürüdüm. Ama yemekte, Canın kardeşi Emre ve Sibelin duygusal konuşmalarından sonra Neriman ayağa kalktı. Midem düğümlendi.
Oğlum hakkında birkaç şey söylemek istiyorum, diye başladı, tatlı ama keskin bir gülümsemeyle. Can çok cömert ve sevgi dolu bir insanbazen fazla bile. O en iyisine layık. Sadece ona ve ortak hayallerine odaklanan bir kadına ihtiyacı var.
Sonra bıçak gibi sözler geldi: Geçmişten arınmış birine ihtiyacı var. Başka bir erkekten çocuğu olan birine değil. Bekar bir anne asla kocasını tam olarak sevemez, çünkü onun için hep öncelik çocuğu olacaktır. Benim oğlum birinci olmayı hak ediyor.
Salon buz kesti. Canın çenesi gerildi. Kalbim paramparça oldu.
Ve sonra Elif ayağa kalktı.
Pembe nedime elbisesiyle öne doğru yürüdü, elindeki küçük boncuk çantasını tutarak. Affedersiniz, büyükanne Neriman. Ben de bir şey söyleyebilir miyim? Yeni babam Can, bana bir mektup verdi. Eğer biri anneme kötü davranırsa diye.
Bir uğultu yayıldı. Nerimanın yüzü bembeyaz oldu. Elif mikrofonu aldı.
Yüksek sesle, Sevgili misafirler, diye okudu. Eğer bunu duyuyorsanız, birileri Aylinin benim eşim olmaya layık olup olmadığını ya da ailemizin tam olup olmadığını sorgulamış demektir. Açık konuşayım: Ben ikinci sınıf bir seçim yapmadım, bir hazine buldum.
