Elif eşyalarını topluyor ve seni terk ediyor. Nereye? Sana ne? Sen de bu evi boşalt, burası babamla benim. Kiraya vereceğim. Burada serserilere yer yok. Kendine bir ev bul.
Elif işten eve geldiğinde, kocasının yine eğlendiğini gördü. Yalnız değildi, arkadaşlarıyla birlikteydi. Masada komşu Mehmet ve onun kardeşi Ali oturuyordu. Ali misafirliğe gelmişti ve şimdi üçüncü gündür tatilini kutluyorlardı.
Ahmet, Elif’in kocası, genelde içki içmezdi. Nadiren, hatta her bayramda bile değil. Ama bu sefer arkadaşının gelişi, bir araya gelmek… Ahmet de kötü davrandığını biliyordu, ama arkadaşlarına hayır diyememişti.
Arkadaş mısın, değil misin? diye tekrarlayıp duruyordu Ali.
Ahmet, arkadaşlarını uğurla da yat artık. Ayakta zor duruyorlar.
Kes sesini, kadın! diye bağırdı Ali.
Elif, birazdan gideceğiz. diye mırıldandı Mehmet ve masadan kalktı.
Karıma nasıl böyle konuşursun?
Sakin ol. Herkes evine. Çıkış.
Elif misafirleri kapıya, kocasını da kanepeye itip temizliğe başladı. Kaynanası yakında gelecekti. Görsün de, oğlu ne haltlar yiyor!
Tümünü temizlemeyi başardı. Hatta aceleyle akşam yemeği bile hazırladı, çünkü misafirler hazır yemekleri bitirmişti. Masada kalanlar da çöpe gitti.
Ayşe Hanım, küçük Leyla, sizi çok özledim.
Anne, babaannemin yavru kedisi var. Kızıl tüylü. Dedem ona “kurnaz surat” diyor.
Leyla!
Dedem öyle diyor.
Ellerinizi yıkayın, yemek yiyeceğiz ve çay içeceğiz.
Ahmet nerede? Aradım ama açmadı.
Uyuyor. Üç gündür komşuyla içiyorlar. İşten geliyorum, kovuyorum, sabah yine başlıyorlar. Sabah kapının önüne anahtarsız bırakasım geliyor. Ali gelmeden önce her şey yolundaydı. Meğer tamamen taşınmış. Onların evi ortak, Mehmet’in karısı evde içki içirmiyor çocuklar küçük, bizimkine dadandılar.
İlkokuldan beri arkadaşlar. Buraya taşındığımızdan beri dostlar. Öyle kolay kopmaz. Taşınmanız lazım.
Nereye? Ev henüz bitmedi, az kaldı ama. Gidip bakmamız gerek. Hem onu nasıl bırakırım?
Kendisi gelir.
Kim gelecek? Ahmet mutfağın kapısında belirdi.
Sen tabii. Başka kim gelecek? İşte geldin bile, yemek kokusu mu çekti seni?
Hiçbir şey istemiyorum.
İyi. Elif eşyalarını topluyor ve seni terk ediyor.
Nereye?
Sana ne? Sen de bu evi boşalt, burası babamla benim. Kiraya vereceğim. Burada serserilere yer yok. Kendine bir ev bul.
Ne evi anne? Ali duyduklarına şaşırmıştı. Bizim ev bitmedi ki.
Ev mi? Peki düşün bakalım, kimin evi? Kim para harcadı? Doğru Elif ve sen. Ama sen bizim paramızı harcadın. O evde Elif ve Leyla yaşayacak. Elif, bekleme, topla eşyalarını ve Leylanınkileri.
Kızımı vermem sana!
Oh, korkuttun beni.
O benim. Elif’in onunla bir ilgisi yok.
Ona anne olduğunda ilgisi vardı değil mi? Utanmıyor musun? O ona anne! Kızın yanında böyle konuşma. Sen git eşyalarını topla.
Anne, ben senin oğlunum. Ya ben?
Ne olmuş? Yarın bu ev boş olacak. Şimdi kızlarımla gidiyoruz.
Nereye?
Onların evini görmeye ve inşaatçıları sıkıştırmaya. Zaten az kaldı. Bitirirler. Mobilyaları da sipariş ederiz.
Ya ben?
Neden hep seni düşüneyim? Arkadaşların var bir yerde kalırsın.
Hayır, olmaz böyle.
Söyleyeceklerim bitti. Elif, topladın mı? O zaman gidiyoruz. Arabanın anahtarlarını al.
Benim arabamla mı?
Yoksa yürüyelim mi? Sen zaten kullanamazsın.
Şimdi bize gideceğiz, yarın eve bakacağız, dedi kaynana. Önümüzde hafta sonu var. Hava alırız, dinleniriz. O da düşünsün.
Sabah Ahmet eşyalarıyla birlikte ailesinin evinin kapısında duruyordu. Annesiyle şaka yapılmazdı. Ne derse öyle olurdu.
Ne istiyorsun?
Anne, evi boşaltmamı istemiştin. İşte boş. Şimdilik size geleceğim, sonra bir yer bulurum. Leyla ve Elifi alacağım. Neredeler?
Şimdilik buradalar, ama yakında evlerine bakmaya gideceğiz.
Onları aradım. Anne, konuşabilir miyiz? Benim hatam. Hepsi o kardeşler yüzünden. Mehmeti, Aliyi tanıyorsun. Peşlerinden ayrılmazlar.
İşte bu yüzden artık orada yaşamayacaksın.
Elif ve Ahmet barıştı. Elif çok kırgındı, ama Ahmete inandı.
Tamam. Bir daha misafir yok, arkadaş yok.
Bak, yoksa Leylayı bir daha göremezsin. Kız benimle kalır. Bir de oğlan…
Oğlan? Oğlan! Acele etmeliyiz, evi bitirmeliyiz. Anneme söylemeliyim!
Bağırma, o biliyor. Belki oğlan değil, bir kız daha. Henüz çok erken.
Önemli değil. Kız da olsa oğlan da. Sen benim Elifimsin! Ahmet karısını kucaklayıp havada döndürdü.
Yavaş ol. Beni bırak.
Aile yeni evlerine taşındı. Leylanın kardeşi taşının hemen ardından doğdu.
Leyla, gel kardeşine bak, dedi babaannesi.
Ne kadar küçük. Benimki daha büyük. Annem bana hediye etti. Şimdi iki annemiz var. Değil mi, babaannesi?
Evet, küçüğ
