Bir gün, yakın arkadaşım evlenmeye karar verdi. Tabii ki aşk için evlendi. Gelini güzeldi, akıllıydı ve kendi ayakları üzerinde duran bir kadındı. Büyük bir şirkette muhasebeci olarak çalışıyordu ve iyi para kazanıyordu.
Arkadaşım Mehmet de eşinin kazancının gerisinde kalmak istemiyordu. Ev kredisini daha çabuk ödeyebilmek için ek işler alıyor, gece geç saatlere kadar çalışıyordu.
Evlerini hemen aldılar. Birikimlerini birleştirdiler, kredi çektiler, aileleri de destek oldu. Avrupa tarzında güzel bir tadilat yaptırdılar, içini özenle döşediler. Yani, hayatları güllük gülistanlık olmalıydı.
Ama mutluluk gelmedi. Eşi Elif, ev işlerinin altından kalkamıyordu. Ya yerleri silmeyi, toz almayı, akşam yemeğini zamanında hazırlamayı beceremiyordu ya da yapmak istemiyordu. İşten yorgun argın geliyor, geç saatlere kadar çalışıyordu diyordu. Eh, Mehmet de boş durmuyordu tabii. O da geç saatlere kadar işteydi.
Böylece, evde kimin daha çok iş yaptığına dair tartışmalar başladı. İlk altı ay, dağınık kıyafetlerle ve bulaşık yığınlarıyla dolu bir evde günlük kavgalarla geçti. Yine de ikisi de ailelerine tartışmaların nedenini söyleyemiyordu. İkisi de utanıyordu.
Bir gün Mehmet, kayınpederiyle balığa gitti. İkisi de tutkun birer balıkçıydı ve bu yüzden iyi anlaşıyorlardı. Gece ateş başında, yanlarında bir kadeh şarapla, Mehmet içini döktü, kayınpederine sır vermesi karşılığında her şeyi anlattı.
Kayınpederi sır saklayacağına söz verdi ama dedi ki, “Evlerine bir ‘evin koruyucusu’ almazlarsa asla huzur bulamazlar.”
“Aklımda biri var,” dedi kayınpeder. “Zaman bulursam, onu ikna edip evinize taşınmasını sağlayacağım.”
Mehmet, kayınpederinin kafayı yediğini düşündü ama sesini çıkarmadı.
Ertesi hafta, kayınpederi evlerine bir kediyle çıkageldi. Mehmet şaşkına döndü. Neden ki? Sadece daha fazla kirlilik getirecekti! Ama kayınpeder onu balkona sigara içmeye çağırdı ve “evin koruyucusu”ndan bahsetti. Onu kediy
