Buna inanamıyorum! En yakın arkadaşım, Alper’in babası çıkıyor! Dört yıldan fazla onu büyüttüm ve hiç aklıma gelmedi ki benim olmadığını
Elif ve Emre, liseden beri birbirlerini seviyorlardı. Okul bittikten sonra Emre, başka bir şehirdeki havacılık üniversitesine girdi. Elif ise kazanamadı. Her gün birbirlerini arıyor, hasret gideriyorlardı.
Zamanla Emre’nin uçuşları başlayınca, Elif onun güzel hosteslerle çalışmasını kıskanmaya başladı. Barışmak için onun şehrine gittiğinde, o gece harika vakit geçirdiler, birbirlerine olan aşklarını tazelediler. Ancak sabah, Emre’nin telefonunda bir hostes mesajını gördü: “Bir sonraki uçuş ne zaman? Seninle uçmak çok daha huzurlu.”
Elif’in kıskançlığı kabardı, sevdiği adamla kavga edip gözyaşları içinde evine döndü.
Emre’ye yurtdışında bir iş teklifi geldiharika bir kariyer fırsatı ve iyi bir maaş. Bir yıl içinde gitmesi gerekecekti, ama Elif’e nasıl söyleyeceğini bilemiyordu. Tam bu sırada, Elif hamile olduğunu açıkladı.
Emre hemen evlenme teklif etti. Kısa sürede görkemli bir düğün yaptılar, şehrin yarısı oradaydı. Ancak yurtdışı planları suya düştü çünkü Elif gitmesine karşı çıktı.
Evlendikten sonra Emre, eşini İstanbul’a taşıdı. Oğulları Alper doğunca, annesinin yardımıyla büyük bir eve kredi çektiler. Emre, krediyi ödemek ve ailesini geçindirmek için durmadan çalışıyordu.
“Keşke o bir yıllık yurtdışı fırsatını değerlendirseydim! Şimdi kariyer basamaklarını çoktan tırmanmıştım!” diye düşünüyordu bazen.
“Tabii canım Emre! Ben çocukla evde otururken, sen uçuşlarda yeni kızlarla eğlenir miydin?” diye sinirli bir şekilde karşılık veriyordu Elif.
“Yeter artık bu kıskançlıklarla! Seninleyim, başkasıyla değil!”
Kavgaları her geçen gün arttı. Özellikle Emre uçuştan döndüğünde, Elif kapıda telefonunu kontrol ediyor, bir şeyler aramaya çalışıyordu. Üç yıl sonra Emre, havacılık üniversitesinde eğitmen olarak çalışmaya başladı. Hafta sonları da taksiyle ek iş yapıyordu.
Eşinin huzuru için hayallerinden vazgeçmiş, iyi bir baba ve koca olmak için elinden geleni yapıyordu.
Bir gün, Emre kredi taksidini geciktirdi. Bankada yeniden hesaplama yaptırmak için sözleşmeyi bulması gerekiyordu. Elif evde yoktu, her yeri karıştırdı. Sözleşmeyi buldu, ama sadece onu değil. Altında bir babalık testi vardı.
“Bu da ne?” diye şaşkınlıkla mırıldandı.
Test sonucu: ÇocukAlper Emreoğlu. Olası babaMurat Kaya. Babalık olasılığı %99.
“İnanamıyorum! En yakın arkadaşım, oğlumun babası çıkıyor! Dört yıldır onu büyütüyorum, hiç şüphelenmedim!”
Ne yapacağını bilemedi. Elif’e nasıl soracaktı? Gördükleri karşısında donup kalmıştı.
“Merhaba aşkım! Geldik!” diyerek Elif, eşini öptü ama Emre tepkisiz kaldı.
“Oğlum, hadi yemeğe. Sonra parka gideriz,” dedi Alper’e.
“Emre, ne oldu? Yoksa ben yine bir şey mi yaptım?” diye gülerek sordu Elif.
“Yemek zamanı. Sonra oğlumla çıkacağız.”
Elif, kocasının bu haline bir anlam veremedi.
“İşte bir şey mi oldu? Yine mi yurtdışına çıkacaksın? Neden benimle konuşmuyorsun?”
“İstemiyorum!” diyerek masadan kalktı ve odasına çekildi.
Elif peşinden gitti, yine sorular yağdırdı:
“Benimle dalga mı geçiyorsun? Senin bu halin ne? Ben senin karın değil miyim? Açıkla bana!”
“Evet, karımsın! Peki nasıl bu kadar sessiz kalabildin? Senin için hayallerimden vazgeçtim! Ailem için her şeyi yaptım! Annemi bile ziyaret edemiyorum, arkadaşlarımı göremiyorum!”
Elif şaşkınlıkla ona baktı, ne demek istediğini anlamaya çalışıyordu.
“Acaba öğrendi mi? Yoksa ben mi yanlış düşünüyorum? Nerden bilebilirdi ki?”
Emre’nin bu keşfinden iki ay geçmişti. Kendine yer bulamıyor, Elif’le konuşmak istemiyordu. Peki en yakın arkadaşı bunu nasıl saklamıştı?
Aslında Murat, Elif’e hep ilgi duymuştu ve bunu saklamıyordu. Ama Emre ve Elif’in düğününden birkaç ay önce, başka biriyle evlenmişti. Her kutlamada dansa Elif’le çıkıyor, ona hep yardım ediyordu.
Emre’nin annesi bir gün Elif’e:
“Ah Elif, sen Murat’la çok iyi bir çift olurdunuz!” dedi.
Elif gülerek:
“Aman ne münasebet! Ben sizin oğlunuzla evliyim! Bir oğlumuz var ve birbirimizi seviyoruz!”
“Seviyorsunuz, görüyorum. Ama neden hep Murat’la dans ediyorsun? Neden hep ondan yardım istiyorsun? Kocan hep işte mi?”
“Haklısınız, kocam hep çalışıyor. Onun için Murat’a başvuruyorum. O çok iyi bir insan, hiç reddetmez.”
“Elif, oğlumu çok seviyorum. Onun aldatılmasını istemem. Bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyorum.”
“Lütfen kendinize şeyler uydurmayın! Her şey yolunda!”
Emre’nin annesi, torunu doğduğunda onun boynunda Murat’ınkine benzer bir ben görmüştü. Zamanla torunu giderek Murat’a benzemeye başlamıştı. İşte bu testi de o yaptırmıştı. Bir gün misafirleri ağırladıktan sonra, Murat ve Alper’in bardaklarından örnekler alıp laboratuvara göndermişti.
Bir akşam, Emre evde y
