Bugün evliliğimizin 50. yıldönümüydü ve eşim bana hiçbir zaman beni sevmediğini itiraf etti
Masayı hazırladım, mumları yaktım, onun en sevdiği yemeği yaptım: fırında tavuk. Her şey filmlerdeki gibi olsun istedimyarım asır birlikte, altın yıldönümü, bir ömür yan yana. Elli yıllık evlilik demek, sevinçler, aile kutlamaları, çocuklar büyütmek, tatiller, kavgalar ve barışmalar demekti. Her şeyi atlattığımıza ve daha güçlü çıktığımıza inanıyordum. Birbirimizi sevdiğimizden emindim. En azından ben seviyordum.
Akşamı sadece ikimiz geçirmeye karar verdik. Çocuklar ve torunlar mesaj attı, aradı, ama biz sadece sessizliği istedik. Birlikte yaşlanmanın ötesinde, hâlâ gerçekten bir olduğumuzu hissetmek istedim.
Mehmet karşımda oturuyordu. Sakin görünüyordu, ama bakışlarında bir tuhaflık vardı. Duygusal olduğunu düşündüm. Elli yıl kolay değildi sonuçta. Kadehimi kaldırdım ve gülümseyerek:
“Mehmet, bu yıllar için teşekkür ederim. Sen olmadan hayatımı hayal bile edemiyorum,” dedim.
Gözlerini kaçırdı. Sonra o göğsüme çöken sessizlik geldi. Cevap vermedi. Sustu. Sonra baktı ve daha önce hiç görmediğim bir ifade gördüm: derin bir hüzün, acıdan çok suçluluk.
“Emine, sana bir şey söylemem gerekiyor. Yıllardır sakladığım bir şey”
Kalbim durdu. Korktum. Aklımdan binlerce düşünce geçti: Acaba bir hastalık mı? Ciddi bir şey mi?
“Bunu sana çok önce söylemeliydim. Ama cesaret edemedim. Şimdi anlıyorum ki, sen gerçeği hak ediyorsun. Ben hiçbir zaman seni sevmedim.”
Zaman durmuştu sanki. Ciğerlerimdeki hava çekilmişti, ellerim titriyordu, gözlerim doldu. Ona baktım, anlam veremedim. “Şaka yapıyorsun,” demesini bekledim. Ama yapmıyordu.
“Ne diyorsun sen?” diye fısıldadım, yanağımdan bir damla yaş süzülürken. “Nasıl mümkün olabilir? Elli yıl Elli yıl birlikte yaşadık.”
“Sana saygı duyuyorum. İyi, cömert bir kadınsın. Ama evliliğimiz bir tercihti. O zamanlar doğru karar gibi görünmüştü. Gençtik, herkes öyle yapıyordu. Seni incitmek istemedim. Sonra çocuklar geldi, rutin, yıllar geçti. Ben sadece yaşadım.”
Bana bakmıyordu. Cesareti yoktu.
Hayatımızın temeli sandığımız her şey bir yanılsamaymış meğer. Sabah kahvaltıları, akşam yürüyüşleri, mutfakta geçen sohbetlerşimdi bir başkasının oyunundan sahneler gibi geliyordu. Annesini toprağa verdik, torunlarımızın doğumunu kutladık, Antalyaya tatile gittik. Bütün bunlar sevgisiz mi yaşanmıştı?
“Bunu bana neden şimdi söylüyorsun?” dedim, sesim titriyordu. “Neden on, yirmi yıl önce değil?”
“Çünkü daha fazla dayanamıyorum. Yalan söylemek ağır geliyor. Sen de gerçeği bilmeyi hak ediyorsun. Geç de olsa.”
O gece yatağa uzandım ve tavana baktım. O, kanepede uyudu. Elli yılın ardından ilk kez onu tanımadığımı hissettim. Daha kötüsü, yanında benim kim olduğumu bile bilmiyordum.
Sonraki günlerde ondan kaçtım. İçimdeki acı ve kırgınlık beni parçalıyordu. Konuşmaya çalıştı, her şeye rağmen ailesi olduğumu, ayrılamadığı için kaldığını söyledi.
“Emine, sevmesem de hayatımdaki en yakın insan sendin. Seni terk edemezdim,” dedi bir gece.
Bu söz, açık bir yaraya sürülen merhem gibiydi. İyileştirmiyordu ama acıyı biraz hafifletiyordu. Bu gerçekle nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Aynı masaya nasıl oturacağım, yarınlara nasıl bakacağım
Ama bir şey biliyorum: bu elli yıl sadece onun yalanı değil. Aynı zamanda benim gerçeğimdi. Benim hayatım, anneliğim, sevgim. Karşılığında sadece varlık alsam da, sevgi olmasa da İçimde yalnızlık olsa da, dışarıda yaşadım, sevdim, inandım, bir hayat kurdum.
Affedip affedemeyeceğimi bilmiyorum. Ama asla unutmayacağım. Ve belki bir gün kabullenirim. Çünkü ne kadar zor olsa da, hayatım onun itirafından ibaret değil. Benim yıllarım, benim kalbim, benim hikâyem
