**Nasıl Ninen Ayşe Bir Kız Buldu**
Sessiz bir köy akşamı, etrafı yumuşacık bir loşluğa bürümüştü. Ayşe Teyze, herkesin ona dediği gibi, küçük evinden çıktı ve komşusunun bahçe duvarına yürüdü. Parmağının eklemleriyle camı üç kez tıklattı. Cam, tanıdık bir sesle karşılık verdi. Bir an sonra, pencerede komşusu Fatma Teyzenin şaşkın, çizgilerle dolu yüzü belirdi. Eski, gıcırtılı kapıyı ardına kadar açıp sundurmaya çıktı, dağınık bir tutam saçını düzeltirken.
“Ayşe, canım, niye böyle yabancı gibi duruyorsun kapıda? Gir içeri, çay demliyorum zaten,” diye bağırdı avludan, ama sesindeki endişe belliydi.
“Yok, Fatma, sağ ol, girmeyeceğim,” dedi Ayşe, sesi titriyordu. “Sana çok önemli bir işim var, dinle. Şehre gitmem lazım, en iyi devlet hastanesine. Acil bir sevk kağıdım var. Gözlerimden muzdaribim, durmadan yaşarıyor, her şey bulanık görünüyor. Geceleri öyle ağrıyor ki, ışık bile gözüme batıyor. Doktor, genç bir adam, baktı ve Ameliyat olmalısınız, yoksa dedi. Nereye gideceğimi, nasıl yapacağımı bilmiyorum. Yalnızım, tamamen yalnızım. Ama dedim ki, dünyada iyi insanlar da var, yol gösterirler.”
“Ayşeciğim, tabii ki gitmelisin, bekleme!” dedi Fatma Teyze, yıpranmış terlikleriyle ayaklarını yerden kaldırarak. “Evine, keçine, tavuklarına bakarım. Merak etme! Haklısın, karanlıkta kalmak büyük bir felaket olurdu. Git, Allah yardımcın olsun!”
Ayşe Teyze yetmiş yaşını çoktan geçmişti. Hayatı, uzun ve zorlu, onu dünyanın dört bir yanına savurmuş, sınamış, öyle vurmuştu ki, bir daha kalkamayacak gibi hissetmişti. Ama kalktı. Sonunda, yaralı bir kuş gibi, bu sessiz köyde, uzun zaman önce vefat eden akrabalarından kalan küçük evde sığınak buldu. Şehre giden yol ona sonsuz ve ürkütücü geldi. Sarsıntılı otobüste, yıpranmış çantasını sımsıkı tutarken, aynı endişeli düşünce zihninde dönüp duruyordu:
“Bıçakla gözlerime bıçakla mı dokunacaklar? Nasıl mümkün olabilir? Doktor Korkmayın, teyze, basit bir ameliyat, dese de, içimde bir sıkıntı var. Korkuyorum. Ah, ne kadar korkuyorum.”
Hastane odası temiz, ilaç ve sessizlik kokuyordu. Pencerenin yanındaki yatakta genç bir kadın, karşısında ise yine yaşlı bir hasta vardı. Bu komşuluk, Ayşe Teyzenin yüreğine biraz su serpti. Yorgun bir şekilde yatağına oturdu ve düşündü: “Demek benim gibi dertli olan başkaları da var. Bu hastalık genci de yaşlıyı da ayırmıyor.”
Öğleden sonra, “sessiz saat” dedikleri zaman, odaya akrabalar doluştu. Genç kadının eşi ve okul çağındaki oğlu, meyve ve meyve suyu dolu poşetlerle geldi. Diğer hastanın kızı, damadı ve küçük, kıvırcık saçlı torunu geldi. Torun gülüyor, durmadan konuşuyordu. Onlar sevgi, ilgi ve sıcak sözlerle anneanne ve nenelerini sarıp sarmaladılar. Oda neşeli, gürültülü ve dayanılmaz derecede yalnız hissettirdi. Ayşe Teyze duvara döndü ve ihanet eden bir gözyaşını sildi. Kimse ona gelmemişti. Kimse bir elma, bir güzel söz bile getirmemişti. Burada tamamen yalnızdı, unutulmuş, kimsenin ihtiyaç duymadığı bir ihtiyar. Kalbi acı bir kıskançlık ve çaresizlikle sıkıştı.
Ertesi sabah vizite geldi. Tertemiz, ütülü beyaz önlüğüyle genç bir kadın doktor içeri girdi. Güzel, sakin ve öyle güven vericiydi ki, Ayşe Teyzenin yüreği biraz ferahladı.
“Nasılsınız, Ayşe Teyze? Moralimiz yerinde mi?” dedi doktor, sesi yumuşak, içten bir sıcaklıkla doluydu.
“İyiyim, iyiyim kızım, ne yapalım, sabrediyoruz,” diye cevap verdi Ayşe. “Affedersiniz, adınızı öğrenebilir miyim?”
“Deniz Hanım. Sizin doktorunuzum. Peki siz, Ayşe Teyze, size gelecek olan var mı? Çocuklarınız? Haber verecek birini arayalım mı?”
Ayşe Teyzenin kalbi sıkıştı. Gözlerini indirdi ve aklına gelen ilk yalanı fısıldadı: “Yok kızım, kimsecikler yok. Allah vermedi”
Doktor nazikçe elini okşadı, dosyasına bir şeyler yazdı ve çıktı. Ayşe Teyze yatağında otururken içi yanıyordu. Vicdanı sızlamaya başlamıştı. “Niye yalan söyledim bu iyi kadına? Niye hayatımın en kutsal şeyini reddettim? Bu doğru değil, doğru değil!”
Eski, hiç kapanmayan yarasını deşmek istememişti. O acıyı neredeyse tüm hayatı boyunca içinde taşımıştı. Ama bir kızı vardı. Sevgili, bir tanecik kızıElif.
Yıllar önce, gençliğinde, Mehmetle tanışmıştı. Gazisiydi, bir kolu yoktu. Savaş sonrası yıllarda, erkekler kıt olduğu için fazla düşünmeden evlenmişti. İlk yıllar mutlu geçti, bir kızları oldu, sonra Mehmet hastalandı. Bir anda yatağa düştü, ne yaparlarsa yapsınlar iyileşmedi. Kocasını toprağa verdi ve minicik kızıyla baş başa kaldı.
Ayşe gençliğinde güzelliğiyle nam salmıştıdik duruşlu, al yanaklı, uzun saçlı. Çiftlikte çalışıyor, elinden geleni yapıyordu. Sonra bir gün, köylerine iş için gelen şehirli
