14 yaşındaki kızım evine yeni doğmuş ikizlerle gelerek beni şaşkına çevirdi. On yıl sonra gelen bir avukat telefonu ve milyonlarca liralık miras, hayatımın en sarsıcı anının henüz yaşanmadığını gösterdi.
Belki de olacakları sezmelidim. Kızım Elif, yaşıtlarından hep farklıydı. Arkadaşları pop şarkıcılarına hayranlık duyarken, o her gece yastığına fısıldayarak dua ederdi:
“Allah’ım, lütfen bana bir kardeş ver. Söz veriyorum, en iyi abla olacağım. Ona her şeyi öğreteceğim, seveceğim, koruyacağım…”
Bu dualar yüreğimi acıtıyordu.
Eşim Mehmet’le yıllarca kardeş yapmaya çalıştık. Doktorlar, artık şansımız olmadığını söylediğinde, Elif’in umudu hiç kırılmadı.
Fakir değildik, ama zengin de sayılmazdık. Mehmet, yakındaki bir okulda tamirat işlerine bakıyordu; ben ise kültür merkezinde resim dersleri veriyordum. Azla yetinmeyi bilen, mütevazı bir aileydik.
Elif 14’üne bastığında, uzun bacaklı, kıvırcık saçlı bir delikanlı olmuştu. Artık bebek duası etmeyi bırakır sanıyordum. Ta ki o akşam her şey değişene kadar…
Mutfakta öğrencilerimin resimlerini düzeltiyordum ki kapı sertçe kapandı. Normalde Elif, “Anne, geldim!” diye bağırıp buzdolabına koşardı. Bu sefer sessizlik vardı.
“Elif? İyi misin kızım?”
Sesi titriyordu. “Anne… lütfen dışarı çık. Hemen.”
Kanım dondu. Sarıldığı yıpranmış bebek arabasında, iki minik bebek kundakta uyuyordu. Biri kıpırdanıyor, diğeri derin bir uykudaydı.
“Bunlar ne böyle?” diye kekeledim.
“Onları sokağa bırakılmış buldum,” ağlıyordu. “Kimse yoktu, bırakamazdım!”
Cebinden buruşuk bir not çıkardı:
*Lütfen onlara bakın. Adları Ali ve Zeynep. Onları büyütemeyeceğim. Ailem bana izin vermiyor. Onları sevin, benim veremediğim hayatı verin.*
Mehmet tam o sırada geldi ve donup kaldı. “Bunlar gerçek mi?”
“Çok gerçek,” dedim. “Ve şimdi bizim oldular.”
O gece polis ve sosyal hizmetler geldi. Görevli hanım, bebekleri kontrol edip, “Sağlıklılar. İki-üç günlük olabilirler,” dedi.
Elif çığlık attı: “Onları götürmeyin! Benim için dua ettim, Allah bana gönderdi!”
Bakışlarındaki kararlılık, her şeyi değiştirdi.
Sonraki aylar koşturmaca içinde geçti. Mehmet fazla mesai yapıyor, ben hafta sonları ek ders veriyordum. Bir anda kapımıza bebek kıyafetleri, mama kutuları bırakılırdı. Kimden geldiğini hiç öğrenemedik.
Yıllar geçti. Ali ve Zeynep büyüdü, Elif üniversiteye gitti ama hep onların yanındaydı.
Derken bir pazar akşamı telefon çaldı. Avukat Öztürk, “Müvekkilim Sibel Hanım, Ali ve Zeynep’e miras bıraktı. 40 milyon lira değerinde…”
Şaka sanmıştım. Ta ki aynı el yazısını görünceye kadar:
*Sevgili çocuklarım, Ben annenizim. Ailem dindardı, 18 yaşında hamile kaldığım için beni reddettiler. Sizi bırakmak zorunda kaldım. Ama her adımınızı takip ettim. Şimdi hastayım ve tüm servetim sizin. Affedin beni…*
Salonda gözyaşları içinde birbirimize sarıldık. Kader, bize beklenmedik bir mucize vermişti.
