Erolun hayatı bir gecede altüst oldu. Karısı, doğum sırasında hayatını kaybetmişti. Geride beş evlat bırakmıştı. En büyükleri, dokuz yaşındaki Mehmetti. Onu yedi yaşındaki Ali takip ediyordu. İkizler, dört yaşındaki Can ile Cem. Ve en küçükleri, üç aylık Ayşe Erolun göz bebeği, uzun zamandır beklediği kızı
Ne yaparsan yap, çocuklar acıkınca üzülmek lüks değildi. Geceleri mutfakta oturur, sigarasını tüttürürdü. Başlarda tek başına çabaladı. Baldızı ara sıra gelip yardım etti. Başka akrabaları yoktu. Bir ara, ikizleri alıp götürmeyi teklif etti, “Senin için daha kolay olur,” dedi. Sonra sosyal hizmetlerden iki kişi geldi.
Çocukları yurda vermeyi önerdiler. Erol, kimseyi vermeye niyetli değildi. Nasıl olurdu da kendi evladını bir başkasına bırakırdı? Zordu, evet, ama ne yapmalıydı? Yavaş yavaş büyüyorlardı, bir gün kendi ayakları üzerinde duracaklardı.
Büyüklerin ödevlerini kontrol etmeye zaman bulduğu da oluyordu. En çok Ayşeyle uğraşıyordu tabii. Ama Mehmetle Ali de yardım ediyordu.
Hemşire Nevin Hanım sık sık gelir, onlarla ilgilenirdi. Bir gün Erola bir bakıcı göndereceğine söz verdi. “Erkeğin bebekle başa çıkması zor,” dedi. “Güzel, çalışkan bir kız. Hastanede bakıcılık yapıyor. Kendi çocuğu yok, bekâr henüz. Ama büyük bir aileden geliyor, kardeşlerini büyütmüş.”
Böylece evlerine Lale geldi.
Kısa boylu, tıknaz, yuvarlak yüzlü, modası geçmiş bir belik örgüsü vardı. Ve suskundu. Fazla konuşmazdı. Ama Erolun evi bir anda değişti. Her yer pırıl pırıl oldusilmiş, süpürmüştü. Çocukların kıyafetlerini yamadı, yıkadı. Hem Ayşeyle ilgileniyor, hem de yemek yapıyordu. Okulda ve anaokulunda değişimi hemen fark ettiler. Çocuklar temiz, tertipliydi; düğmeler artık beyaz gömlekte siyah iplikle dikilmiyor, dirsekler yırtık gezmiyordu.
Bir gün Ayşe hastalandı, ateşlendi. Doktor, “İyi bakarsan geçer,” dedi. Lale geceleri başında nöbet tuttu, bir kez bile uyumadı. Kızcağızı iyileştirdi. Ve farkına bile varmadan Erolun evinde kaldı
Küçükler ona “Anne” demeye başladı, anne şefkatine hasret kalmışlardı. Lale ise şefkatini eski
