Ambulans, İstanbul’un dar sokaklarında çılgınca ilerliyordu. Sirenler, çaresiz bir çığlık gibi yankılanıyordu. İçerde, Elif, yaşamla ölüm arasında çırpınıyordu. Başhekim, kır saçlı Dr. Yılmaz, nabzını kontrol ediyor ve hemşirelere kesin emirler yağdırıyordu:
“Daha hızlı! Kanamasını durdurun, bebek hâlâ yaşıyor olabilir!”
Yanıbaşında, Rüya, ellerini ovuşturup dualar mırıldanıyordu. Suçluluk, kalbini kemiriyordu. O anı, o korkunç sahneyi hatırladı: Leyla’nın buz gibi bakışlarını, bıçak keskinliğindeki nefretini… Sonunda gerçeği anlamıştı.
### Acil Servis
Elif’in sedyesi acil servise girdiğinde, Kerem doktorlara saldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı, öfke ve korkuyla titriyordu:
“Ne olur onu kurtarın! O ve bebeğim… Onları kaybedemem!”
Dr. Yılmaz, profesyonel bir sertlikle baktı:
“Beyefendi, lütfen dışarıda bekleyin. Elimizden geleni yapıyoruz.”
Kerem bir an dondu, sonra ezik bir halde koridordaki banka çöktü. Yüzünü avuçlarına gömdü. Hayatında ilk kez, her şey ayaklarının altından kayıyor gibiydi.
Kapalı kapıların ardında, doktorlar Elif için savaşıyordu. Nefesi zayıftı ama kalbi atıyordu. Bebek ise kritik durumdaydı. Monitörlerin sesleri gerginliği artırıyordu.
### Bekleme Salonu
Leyla, iki sadık arkadaşıyla birlikte hastaneye girdi. Yüzü taş gibiydi ama sesi titriyordu:
“Zavallı kız… Nasıl düşebilir ki? Aile olmaya çalışıyorduk…”
Rüya, köşede sessizce durmuş, ona nefretle bakıyordu. Eğer o an cesaret edip gerçeği söyleyebilseydi, belki de her şey farklı olurdu. Ama Leyla’nın gücünden, şehirdeki nüfuzundan korkuyordu.
### Kerem ve Annesi
“Anne!” diye bağırdı Kerem aniden ayağa fırlayarak. “Sen neredeydin? Rüya, senin orada olduğunu söylüyor!”
Leyla, yapay bir şefkatle oğlunun koluna dokundu:
“Oğlum, üst kattaydım. Sadece düşüşünü gördüm… Her şey çok hızlı oldu. Keşke yetişebilseydim!”
Gözyaşları yüzünden aksa da Kerem artık neye inanacağını bilemiyordu. Güveni derinden sarsılmıştı.
### Ameliyattan Haber
Saatler sonra ameliyat kapısı açıldı. Dr. Yılmaz, yorgun bir ifadeyle Kerem’e yaklaştı:
“Beyefendi, eşiniz hayatta. Çok zorlu bir mücadele oldu ama durumunu stabil hale getirdik. Ancak… bebek…”
Sözleri kesildi, Kerem daha fazlasını duymasına gerek olmadığını anladı. Dünyası yıkılmıştı. Duvara yaslanarak gözyaşlarına boğuldu.
“Doktor… onu görmek istiyorum.”
“Biraz sonra odasına alınacak. Dinlenmesi lazım. Ama… vücudunda düşme izi olmayan yaralar var. Bunu yetkililere bildirmek zorundayım.”
Leyla, bu konuşmayı duyunca dondu kaldı. Sonra kendini toparladı ve oğluna sarıldı:
“Kulak asma oğlum. Dedikodular hemen başlar. Şimdi sakin olmalısın.”
### Elif’in Uyanışı
Birkaç saat sonra Elif gözlerini açtı. Solgun ve güçsüzdü. Kerem elini öptü, gözyaşlarını tutamadı:
“Elif… aşkım… benimlesin.”
Elif ona uzun uzun baktı, sonra gözleri doldu. Ellerini karnına götürmeye çalıştı ama eşinin bakışlarından her şeyi anladı. İçini parçalayan bir çığlık attı:
“Bebeğimiz…”
Kerem onu sıkıca sarıldı:
“Bunu birlikte atlatacağız. Seni seviyorum, bu her şeyden önemli.”
Ama Elif’in kalbinde başka bir acı filizleniyordu: Sadece bebeğini kaybetmenin değil, onu koruması gereken kadının ihanetinin acısı…
### Rüya’nın İtirafı
Günler sonra Rüya dayanamadı. Elif’i odasında yalnız bulunca titreyen bir sesle itiraf etti:
“Elif Hanım… gerçeği bilmelisiniz. Siz kendiniz düşmediniz. Leyla Hanım… itti sizi. Ben gördüm.”
Elif’in yüzünden kan çekildi. İçinde hep şüphelendiği gerçek, artık önünde duruyordu.
“Rüya… neden şimdi söylüyorsun?”
“Korktum. Onun gücünü biliyorsunuz… Ama artık dayanamıyorum.”
Elif, elini tuttu ve güçlü bir sesle fısıldadı:
“Sana söz veriyorum, bunun bedelini ödeyecek.”
### Soruşturma
Polis, resmi soruşturma başlattı. Doktor raporları, Elif’in vücudundaki şüpheli izler ve Rüya’nın ifadesi, karanlık bir bulmacayı tamamlıyordu.
Ama Leyla kolay pes edecek biri değildi. Avukatları hazırdı, nüfuzlu dostları skandalı örtbas etmeye çalışıyordu.
Kerem, annesine duyduğu sevgi ile acı gerçek arasında parçalanmıştı. Elif’in bakışları, Rüya’nın sözleri onu kemiriyordu.
### Son Yüzleşme
Bir akşam, Kerem evin salonuna girdi. Leyla, her zamanki gibi soğuk ve kontrollü bir şekilde bekliyordu.
“Anne, doğruyu söyle. Sen mi ittin Elif’i?”
Leyla gururla başını kaldırdı:
“Oğlum, senin iyiliğin için yaptım. O, sana layık değil. Ailemizi kurtardım.”
Kerem ona tiksintiyle baktı:
“Hayır… her şeyi mahvettin. Çocuğumuzu öldürdün. Bunu asla affetmeyeceğim.”
Leyla donup kaldı, gözlerinde çaresiz bir öfke parladı.
### Sonuç
Dava, İstanbul’u sarstı. Gazeteler “Aile Dramı” diye manşet attı, herkes bu olayı konuşuyordu.
Elif, zay
