Son zamanlarda kızım boşandı ve küçük bebeğiyle bize, daracık bir apartman dairesine taşındı.
Kızım yakın zamanda ayrıldı ve çocuğuyla bizimle yaşamaya başladı. Kocamla birlikte küçük bir dairede oturuyoruz. Kızımın doğum izni boyunca çocuğuyla birlikte annemde kalabileceğini düşünmüştüm. Ancak şimdi bu mümkün değil, çünkü 68 yaşındaki annem evlendi ve kocasıyla birlikte yaşamaya başladı.
Annem bana telefon açıp evleneceğini söylediğinde, önce şaka yaptığını düşündüm; çünkü 68 yaşında! Ne yazık ki gerçekti. Annem uzun yıllar yalnız yaşamıştı; kocası 20 yıl önce vefat etmişti. Ben 35 yaşındayken evden ayrılmıştım. Şimdi kocam ve çocuklarımla şehirde yaşıyorum, annemi ayda birkaç kez ve bayramlarda ziyaret ediyorum.
Annem, şükürler olsun, sağlığı yerinde ve ev işlerini kendisi hallediyor. Kocamla birlikte bahçe işleri ya da odun taşımak gerektiğinde gidiyoruz, diğer her şeyle annem kendi ilgileniyor.
Ama şimdi eve bir koca getirmeye karar verdi. Bu onun tarafından tam bir ihanet! Bunu bize yapmamalıydı. Annemin nişanlısı kendi yaşıtında, gençlik yıllarından eski bir tanıdığıymış. Birkaç yıl önce yeniden görüşmeye başlamışlar. Temmuz başında belediye nikâhıyla evlendiler ve kutlama da sadece en yakınlarının katıldığı mütevazı bir lokantada yapıldı.
Kocam ve çocuklarımla düğüne gitmedik; bence bu bir ayıp! Anneye ne gerek vardı? Kendi halinde yaşayamaz mıydı? Bu evliliğe kesinlikle karşıyım ve hâlâ kabullenemiyorum. Annemin büyük bir evi var ve şimdi orada beraber yaşıyorlar.
Annenin kocasının hiç malı mülkü olmadığı gibi üç çocuğu ve bir sürü torunu var. Bunu neden yaptı? Bize nasıl böyle davranabilir? Şimdi resmi olarak evliler ve annemin kocası, mirasımız üzerinde hak iddia edebilir. Biz ise kocamla birlikte küçük bir dairede yaşıyoruz.
Kızımın boşanıp bebeğiyle bize gelmesiyle ona bakıyorum. Oğlum ise kız arkadaşıyla kiralık bir evde oturuyor. Kızımın doğum izninde biraz annemde kalabileceğini düşünmüştüm, ama artık bu imkânsız, çünkü annem yeni bir hayata başladı.
Aylardır konuşmuyoruz. Geçenlerde köyden teyzem, annemin kız kardeşi, arayıp bizi azarladı. Bize kötü davrandığımızı, annemin de mutlu olmaya hakkı olduğunu söyledi. Onun sevincine ortak olmalıymışız. Miras düşünmek, annem hâlâ hayattayken hiç hoş değilmiş. Beni de anlasınlar.
Belki de annemin evini miras alacağımıza, yaşlı bir yabancıyla, bir sürü sorunu ve fakir akrabaları olan bir adamla kalacağız. Onlar da mirastan paylarını almak için geri durmayacaklar. Bu yüzden bu durumda haklı olan benim, annem ise haksız…
**Hayat bazen beklenmedik şekillerde ilerler. Belki de gerçek mutluluğu, sevdiklerimizin gözlerindeki ışıkta aramalıyız; çünkü maddi mirastan daha değerli olan, bıraktığımız sevgidir.**
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
