Bugün, bir anımı yazmak istiyorum. Belki bundan bir ders çıkarırım diye düşündüm.
“Anlıyorsunuz ya,” dedim o gri, dumanımsı varlığa, “defalarca flört uygulamalarında kadın aradım ama hep zaman ve enerji kaybı oldu. Sürekli mesaj yazmak, onları etkilemeye çalışmak, klavyede parmakları kırmak, sıkıcı kadın meselelerini dinlemek Bunlar olmadan bir ilişki mümkün olsa keşke! Hatta keşke kadın beni kendisi seçse, sohbet etmek zorunda kalmasak, Maxim dergisinden ezberlenmiş şakalara gerek kalmasa, basit kültür muhabbetleri olmasa!”
“Olur,” diye omzunu silkti o dumanlı yaratık. “Bugün senin için her şey mümkün. Zaten beni bunun için çağırdın.”
“Tamam, o zaman bir şart daha ekle,” dedim hevesle. “Ona para harcamayacağım. Ne bir kuruş! Kahve randevuları, bana ait olmayan pastalar, üstelik sonucu belli olmayan masraflar Yok. Gömlek giymek zorunda kalmayayım, karnımı içeri çekmeyeyim, etkilemek için uğraşmayayım. Beni hemen evine götürsün. Mümkün mü?”
Gri varlık elinde bir defter ve kalem belirdi. Uslu bir garson edasıyla not aldı ve başını salladı.
“Dediğim gibi, her şey mümkün. Başka?”
“Tabii ki maddi hiçbir şey talep etmesin. Bizim kadınlar hep iPhone, elmas, kürk istiyorlar. Ben hiç almadım ama duydum. Sadece saf, çıkarsız bir aşk olsun. Avrupalılar gibi, Filipinliler gibi Yurtdışında kadınlar çalışır, erkekler evde oturur, kimse bir şey demez. Ama bizde hemen kadının sırtından geçiniyor damgası yapıştırırlar. Bundan uzak olsun.”
“Tamamdır!” diye omzunu silkti yaratık. “Ama sen biraz mütevazı davranıyorsun Mehmet. Bir iblis çağırmışsın, tanışma bürosuna gelmiş gibi konuşuyorsun. Böyle kadınlar büyüye bile gerek kalmadan bulunur. Senin özel bir şansın var, neden daha fazlasını istemiyorsun?”
“Peki, o zaman ev işlerinde becerikli olsun!” diye parmaklarımı saymaya başladım. “Ev işlerini görsün, lezzetli yemekler yapsın, temizlik yapsın, ve hiçbir zaman benden kadın işi diye tabir edilen şeyleri talep etmesin. Birincisi bu. İkincisi, asla başımı ağrıtmasın, her zaman şefkatle yanımda olsun, bana bakarken mutlu olsun. Üçüncüsü, benden çocuk istemesin. Çocuklar kadınlar içindir, bana gerek yok. Sanırım bu kadar.”
“Biraz mütevazı bir liste,” diye başını salladı dumanlı varlık. “Sana akıl vermek bana düşmez ama belki biraz görünüş de seçmek istersin? Çünkü tarif ettiğin kadınları zaten bulabilirsin, birçok erkek öyle yapıyor. Ama genelde çok güzel olmuyorlar ve yaşlı oluyorlar. Sen herhalde genç bir üniversiteli mi istiyorsun?”
“Evet, evet, üniversiteli!” diye sevinçle zıpladım. Neredeyse en önemli detayı unutuyordum. Uzun boylu, güzel, ince, şeftali gibi yumuşak tenli Ama aynı zamanda iyi kalpli, merhametli, yüreği sevgi dolu olsun. Şu modern kızlar hep bencilleşti, bilirsiniz
“Elbette biliyorum!” dedi varlık. Bir anlığına kötü kötü sırıttığını sandım. Ama duman nasıl sırıtır ki? Neyse, önemli değildi. Yakında o kadınla tanışacaktım. Aslında o beni bulacak, evine götürecek ve
Gözlerimi mutlulukla kapadım. Ama kendimi bir anda karlı bir çöplükte buldum. Yanımda sosis kabuğu ve balık kılçıkları vardı. Böğrüm dayanılmaz acıyordu. Etrafımdaki her şey dev gibi ve yabancı geliyordu. Tek tanıdık şey, genç bir kızın çınlayan kahkahasıydı.
“Zeynep, şu minik kediciğe bak! Ne kadar tatlı! Sanırım köpekler hırpalamış zavallıyı Onu eve götüreceğim! Bakacağım, seveceğim, besleyeceğim!”
“Çok merhametlisin Ayşecim!” diye karşılık verdi daha sert ve rahatsız edici bir ses. “Bir hayvan görür görmez eve götürüyorsun. Sana ne gerek var? Bahar geldiğinde miyavlamaya başlarsa? Yavru yapmak isterlerse”
“Başlamaz, veterinere götürürüm. Gel buraya küçük dostum”
Sıkı kadın elleri beni kavradı, sımsıkı sardı. Bağırmak istedim ama ağzımdan sadece acınacak bir “miyav” çıktı
**Ders:** İstediğin her şeyin bedeli vardır. Bazen o bedel, hiç tahmin etmediğin bir şekilde ödetilir.
