Bugün, artık dayanacak gücüm kalmadı. İki yıldır üvey kızım Denizle aramda en ufak bir bağ kurmaya çalışırken, bu yaz son damla da taştı. Sabrım tükendi, öfkem ve üzüntümle baş başa kaldım. Bu acı dolu hikâyeyi anlatma zamanı geldi: nasıl oldu da eşimin ilk evliliğinden olan kızı, bir daha asla evimize adım atamayacak hale geldi.
Eşim Ayşeyle tanıştığımda, hayatındaki yıkıntıların izleri yüzünden okunuyordu. Başarısız bir evlilik ve on dokuz yaşındaki kızı Denizi bırakarak ayrılmıştı. Boşanmasının üzerinden on iki yıl geçmişti. Aşkımız bir fırtına gibi bastırdı; kısa sürede evlendik. İlk yılımızda Denizle bir ilişki kurmayı hiç düşünmedim. Neden düşüneyim ki? Bana ilk günden itibaren, sanki hayatını çalmışım gibi bakan bir genç kızın dünyasına girmeye ne gerek vardı?
Denizin bana olan nefreti açıktı. Babası ve büyükannesi, onun içine öyle bir kin yerleştirmişlerdi ki, annesinin yeni ailesini kendi saltanatının sonu olarak görüyordu. Ve tamamen haksız da değillerdi. Evlendikten sonra, Ayşeyle şiddetli bir tartışmaya girdim. Öfkeden gözüm dönmüştümaaşının neredeyse tamamını Denizin kaprislerine harcıyordu. Ayşe iyi bir işte çalışıyor, nafakası düzenli ödeniyordu, ama bununla yetinmiyor, Denizin her istediğini alıyordu: en yeni telefonlar, pahalı kıyafetler Bizimse İzmirin kenarında mütevazı bir evimiz vardı, artakalanlarla yetiniyorduk.
Yıkıcı tartışmalardan sonra nihayet bir uzlaşmaya vardık. Denize harcanan para asgariye indirildinafaka, bayram hediyeleri, ara sıra gezilerama sonunda bu savurganlık durdu. En azından öyle sanıyordum.
Her şey oğlumuz Emir doğduğunda altüst oldu. İçimde bir umut belirdi; belki Deniz ve Emir kardeş gibi büyürlerdi. Ama kalbimin derinliklerinde bunun bir hayal olduğunu biliyordum. Arada yirmi yaş vardı, ve Deniz, Emirin doğduğu andan itibaren ondan nefret etti. Onun için Emir, annesinin sevgisinin ve parasının artık paylaşıldığının kanıtıydı. Ayşeye gözlerini açması için yalvardım, ama o hâlâ ailenin birleşeceği hayalini kuruyordu. “İki çocuğum da eşit,” diyordu. Pes ettim. Emir on altı aylıkken, Deniz bizim sakin Bursadaki evimize “kardeşiyle oynamaya” gelmeye başladı.
Artık onunla yüzleşmek zorundaydım. Ama aramızda hiçbir zaman samimiyet olmadı. Deniz, babasının ve büyükannesinin zehirli fısıltılarıyla beslenmişti. Bana buz gibi bakıyor, her bakışında sanki annesini ve dünyasını çalmışım gibi suçluyordu.
Sonra sinsice yaptığı kötülükler başladı. “Kazara” kolonyamı döküyor, kırık camlar ve keskin koku bırakıyordu. “Unutup” çorbama bir avuç tuz atıyor, içilmez hale getiriyordu. Bir gün, girişte asılı duran sevdiğim deri ceketime kirli ellerini sürdü, alaycı bir gülümsemeyle. Ayşeye anlattım, ama “Bunlar önemsiz şeyler,” diyerek geçiştirdi.
Son damla bu yaz geldi. Ayşe, Denizi bir haftalığına evimize getirdi. Babası Bodrumda tatildeydi. Emirin huzursuz olduğunu fark ettim. Normalde neşeli olan oğlum sürekli ağlıyor, huysuzlanıyordu. Sıcaktan ya da diş çıkarıyor sanıyordumta ki gözlerimle görünceye kadar.
Bir akşam sessizce Emirin odasına girdim ve donup kaldım. Deniz, onun küçük bacaklarını gizlice sıkıyordu. Emir inliyordu, o ise zafer kazanmış gibi sırıtıyordu. O anda her şey aydınlandıönceki izler, hep onun yüzündendi.
Öfkeden gözüm karardı. Deniz artık yirmi bir yaşındaydımasum bir çocuk değildi. Ona bağırdım, sesim evin duvarlarında yankılandı. Ama o, pişmanlık yerine bana zehrini kustu: “Keşke hepiniz ölseniz,” diye haykırdı. “O zaman annem ve parası yine bana kalır.” Onu tokatlamadığıma şaşıyorumbelki de Emiri kollarımda sıkıca tuttuğumdandır.
Ayşe o an evde yoktualışverişe çıkmıştı. Geldiğinde her şeyi anlattım, kalbim hızla çarpıyordu. Ama Deniz, beklediğim gibi, ağlayıp masum olduğuna yemin etti. Ayşe ona inandı, beni abartmakla suçladı. Karşılık vermedim. Sadece bir şart koydum: Bu, evimize son gelişiydi. Emiri alıp birkaç eşyamı topladım ve kardeşimin İstanbuldaki evine gittim.
Döndüğümde Ayşenin gözlerinde suçlama vardı. Denizin masum olduğunu, ağladığını söyledi. Suskun kaldım. Artık mücadele edecek gücüm yoktu. Kararım kesindi: Deniz buraya bir daha gelmeyecekti. Ayşe ne derse desinoğlum Emirin güvenliği her şeyden önemliydi.
Geri adım atmayacağım. Ayşe seçimini yapmalı: Denizin sahte gözyaşları mı, yoksa Emirle olan hayatımız mı? Bu cehennemi daha fazla çekemem. Bir ev, savaş alanı değil, huzur yuvası olmalı. Gerekirse, hiç tereddüt etmeden boşanırım. Oğlum bir daha asla böyle bir kötülüğe maruz kalmayacak. Deniz artık bizim hikâyemizden silindi. Kapılar, sarsılmaz bir kararlılıkla kilitlendi.
Bugün anladım ki, bazen en zor kararlar, en doğru olanlardır. Aile dediğin, kan
