“Bu rastgele bir ilişki değil, Ayşe. On yedi yıldır çift hayat yaşıyorum, dedi Emre ve masasında bir kalemi gergince çevirdi.
Eğer bu bir şakaysa, çok kötü bir şaka, diye karşılık verdi Ayşe şaşkınlıkla.
Son haftalarda kocasında bir tuhaflık sezmişti. Emre hep işleriyle meşguldü sık seyahatler, geç saatlere kadar ofiste kalmalar, gerginlik. Ama bir kız mı? Nereden çıkmıştı bu?
Ciddiyim. Bu benim gerçeğim. Daha doğrusu, artık bizim.
Ayağa kalktı ve yavaşça pencereye yürüdü.
Ne? Yirmi altı yıldır beraberiz. Yurtdışında okuyan iki harika oğlumuz var. Hep mükemmel bir aileydik. Şimdi bana on beş yaşında bir kızın olduğunu mu söylüyorsun? Doğru mu anladım?
Doğru anladın, Ayşe. Ama hepsi bu değil.
Donup kaldı, nasıl tepki vereceğini bilemedi.
Haftaya bizimle yaşayacak. Ve bu tartışmaya açık değil. Başka seçenek yok.
Bana sormuyorsunuz bile doğrudan oldu bittiye getiriyorsunuz. Eğer karşı çıkarsam, gidebilirim, öyle mi?
Bu kadar dramatik olma. Boşanmak istemiyorum. İşler böyle gelişti, dedi Emre yorgun bir sesle.
Söyleyeceklerin bittiyse gidiyorum. Öğle tatilim bitti bile olsa işe dönmem gerekiyor, diye soğuk bir şekilde cevapladı Ayşe.
Git, diye kısa keserek pencereye bakmaya devam etti Emre.
Ofisten çıktı ve duygularını bastırmaya çalıştı. Kafası allak bullaktı.
Ayşe, iyi misiniz? Bir bardak su ister misiniz? diye sordu endişeli sekreter.
Hayır, teşekkürler. Bana bir taksi çağırın, araba kullanamayacağım, diye kuru bir cevap verdi.
Beş dakika içinde ana girişte bir araç hazır olacak, diye bilgilendirdi genç kadın.
Teşekkürler, dedi Ayşe, asansöre bindi ve sonunda gözyaşlarını bıraktı.
Bir numara çevirdi.
Selma, bugün ofise gelmeyeceğim. Tüm randevularımı ertele. Gerekeni yap.
Yirmi dakika sonra kayınvalidesinin evinin önündeydi.
Gülten, Emrenin başka bir kadından kızı olduğunu biliyor musun? diye sert bir şekilde sordu.
Yaşlı kadın iç çekti ve başını salladı.
Evet, biliyorum. Kızla on bir yaşındayken tanıştım. Hatırlıyor musun, kalp krizi geçirmiştim? Emre çok korkmuştu ve torunumun varlığından haberdar olmam gerektiğine karar verdi.
Ona torunum mu diyorsun? Bravo! diye alaycı bir şekilde cevapladı Ayşe.
Peki ne yapmamı öneriyorsun? Kızı reddetmemi mi? diye sakin bir şekilde karşılık verdi kayınvalidesi. On beş yıl önce bilseydim, bunu engelleyebilmek için her şeyi yapardım. Ama kız var. Emrenin kanı onun damarlarında akıyor.
Ayşe, kayınvalidesine acı dolu bir bakış attı.
Neden bana söylemedin?
Şimdi hissettiğin acıyı yaşamaman için, diye fısıldadı Gülten.
Ayşe gözyaşlarına boğuldu ve ona sarıldı.
Her şey düzelecek, kızım. Sen güçlüsün.
Kimseye bir borcum yok! diye ani bir öfkeyle bağırdı Ayşe. Kendine başka bir hayat kurmuş, şimdi de affedip kabullenmem mi gerekiyor?
Kocanla konuşmalı ve her şeyi öğrenmelisin, diye tavsiye etti kayınvalidesi.
Şu an ona bakamıyorum bile.
Bir hafta geçti. Konuşmadılar. Bir gün Emre, kızı eve getirdi.
Gir içeri, tatlım, burası artık senin evin. Bu da Ayşe, senin ikinci annen.
Ayşe yumruklarını sıktı ama zorla gülümsedi.
Tanıştığıma memnun oldum.
Kız, Emreninkinin tıpatıp aynısı olan mavi gözleriyle ona baktı.
Ben de. Umarım arkadaş oluruz.
Elif, çok kibar ve zeki bir kızdı. Birkaç hafta sonra Ayşe ona alışmıştı. Ama Emreye karşı tavrı soğuk kaldı.
Birkaç gün sonra Ayşe boşanma davası açtı. Kayınvalidesi onu destekledi.
Ben de aynısını yapardım, diye itiraf etti Gülten.
Elif çok üzülmüştü. Ayşe, onunla konuşmaya karar verdi.
Elif, lütfen, konuşalım.
Kız hıçkırıklara boğuldu.
Anne, gitme. Seni seviyorum.
Ayşe ona sıkıca sarıldı.
Ben de seni seviyorum, tatlım.
Ertesi sabah, Ayşe Elifin odasına girdi.
Kalk. Kahvaltı edip çıkıyoruz.
Nereye?
Sürpriz.
Yirmi dakika sonra sokakta yürüyorlardı.
Nerdeyiz?
Ayşe durdu ve gülümsedi.
Annenin yanında. Ona çiçek alıp teşekkür edeceğiz sana sahip olduğumuz için.
Elif ona sıkıca sarıldı.
