Kilidi değiştirmemiz, kayınvalidamın evimizdeki sürekli hilesine son vermek içindi.
Eşimle evliliğimiz bir yıl önce resmiyet kazandı ve o günden beri annesi, onun senaryosuna uymayan bir tercih yaptığım için kabul etmekte zorlanıyor. Kadın, oğlunu bir milyonerin kızıyla evlendirmeyi hayal etmiş; böylece lüks bir hayatın içinde, o dünyayı da beraberinde götürmesini beklemiş. Bu hayallerin kaynağı nedir, bilinmez. Gerçekte normal bir gelirimizi var: Başlangıçta tasarruf ettik, bir kredi çektik. Şu anda bir stüdyomda yaşıyoruz ve yeni daireyi kiraladık. Bir sonraki hedefimiz bir araba almak. Kısacası, çoğu genç çift gibi; aşırı lüks peşinde değiliz ama açlık da çekmiyoruz.
Kayınvalidam ise gerçekliği reddedip hayallerinde takılı kaldı. Evliliğimizi bozmak için yaratıcı taktikler geliştirdi: Kocamın gömleklerine ruj sürdü, kıyafetleri kadın kokusuyla doldu, çantamda prezervatif buldum. Bu durumlar sürekli tartışmalara, güvensizliğe ve kavgaya yol açtı. Neyse ki her dolandırıcılığı fark ettik, ama izleri kalıyordu.
Kısa bir süre önce, kocam kariyeri için yeni bir şube açmak amacıyla birkaç ay başka bir şehre gitmek zorunda kaldı. Bu bir fırsattı, kabul ettik. O gitti, ben kaldım ve her şey yolunda gidiyordu.
Fakat birkaç gün sonra garip şeyler fark ettim: Eşyalar yer değiştirmiş, dolaplar karıştırılmıştı. İlk başta kocamın bir şeyler alıp gittiğini düşündüm; yakındı, belki bir şey almıştı. Telefonla aradım; şaşkın bir sesle geri dönüp, o gün geri dönmediğini yemin etti. Bir saat sonra, daha karanlık bir sesle aradı ve annesinin olabileceğini düşündüğünü söyledi. Seyahatten önce, gerektiği takdirde diye anahtarlarımızı annesine vermişti ama geri almayı unutmuştu.
Ertesi gün izin alıp hemen kilitleri değiştirdim. Kocama, anahtarları kimseye vermeye kalkarsa merdivende uyuyacağını bildirdim. Akşam her şey yerindeydi; o hâlâ onun işi olduğuna emindim. Dolapları araştırdığımda, bir rafın tepesinde gizli bir mini kamera buldum.
Kocama hemen telefon ettim. Sessiz kaldı, ardından kahkahalarla gülmeye başladı; tam bir komedi gibi. Apartmanı başka bir şey için kontrol ettim, ama ne bir skandal ne de başka bir şey bulabildik. Kocam, dönene kadar bu işi kendisinin halledeceğini söyledi.
Ertesi gün kayınvalidam beni aradı. Anahtarlarının işe yaramadığını fark etmiş ve içeri girmek istediğini söyledi. Bir çay içelim mi? diye sordu. Hayır, ama bir gün çay içebiliriz, dedim. Yarım saat sonra kocam, onun evin boş olduğunu ve nerede olduğumu bile bilmediğimi iddia ederek şikayet ettiğini söyledi.
Neredeyse gülmeye başladık. Onun bir sonraki bahanelerine bahis yapmaya başladık. Ve o da hayal kırıklığına uğratmadı: Günde birkaç kez arıyorduyanlışlıkla bize teslim edilen bir paket, unutulan gözlüğü, ya da sadece bize kruvasan getirmek için.
Kocam eve döndüğünde, kayınvalidam anında ziyarete geliyorum dedi. Bekliyor, bekliyorlardı. Bir torba kruvasanla geldi, ellerini yıkayacakmış gibi davranıp doğrudan yatak odasına gitti. Onu izledik ve dolabın içinde bir şey ararken yakaladık. Bizi görünce kekelerken durdu. Kocam cebinden kamerayı çıkardı ve ona gösterdi.
O an her şey kontrolden çıktı. Beni aldatıyorsun! dedi, Oğluna yalan söylüyorsun, o aptal! diye bağırdı, ağlamaya ve kalp krizi geçiyormuş gibi yapmaya başladı. Sonunda kapıyı çarparak, hak ettiklerini almış gibi bir şekilde çıktı.
İçten içe alkışlamak istedim. Böyle bir gösteri, prova olmadan! Ama bu sadece bir çatışmaydı. Savaş hâlâ bitmedi, ama bu kez boyun eğmedik. Ailemiz, absürt bir tiyatro sahnesi olmaktan çok uzaktı.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
