Adım
Babası antikacı olan Ahmetin doğuştan gelen merakı olmasaydı, Ali de o tuhaf parıltıyı inşaat enkazının içinde bir şişe kırıntısı sanarak geçip giderdi. Ama hayırkıvrıldı, koyu siyah bir nesneyi eline aldı.
Bu, eski zamanların koyu gümüş bir yüzüğüydü; üzerindeki büyük, zamanla solmuş bir taşla kaplıydı. Fener ışığında taş, derin bir kadife mavisiyle soluk bir parıltı yaydı.
Eskiden antikalarla ilgilenmek, insanlarla uğraşmaktan daha kolaydı Aliye. Parmakları, yüzüğün iç kısmındaki yivleri ve solmuş oymayı buldu. Kalbi çarptı. Çevreye hızlıca baktısokak bomboştuve bulduğu şeyi cebine koydu.
Eve geldi, büyüteç altında şüphe kalmadı. Safir gerçekti. Babası ona defalarca bu taşın inanç, umut ve sevgi tılsımı olduğunu söylemişti.
Damga eskiydi, taş ise yumuşak bir bezle temizlendikten sonra gerçek rengini gösterdiyoğun gök mavisi bir safir, tamamen berrak olmasa da hafif bir dumanla. Zengin bir bütçeye göre, bu bir servet değil, ama iki yıl sürecek bir temizlik, bir daire için peşinat ya da lüks bir seyahat için ciddi bir miktardı. Düşünün, ne yapardınız?
Ali, buluşu kimseye söylememek için bahaneler üretmeye koyuldu. Yüzük, yıkılmış eski bir binanın çöp yığını arasında bulunmuştuyani sahibi yoktu, çöp sahasına atılacaktı. O buldu, hakkı da ona ait demekti.
Aklına Elif geldi. Bir ay önce, gözyaşları içinde ona şöyle demişti: Sen güvenilir bir saat gibisin. Ama şimdi anladım ki hayat sadece güvenilirlikten ibaret değil. Çılgın adımlar, riskler olmalı! Özür dilerim, Serkana gidiyorum.
Çılgın bir adım mı? diye alayla güldü Ali, ağır yüzüğü avuçlarına alırken. Sana öyle bir çılgınlık yapacağım ki tüm Serkanların kıskanacak. Gideceğim Bodruma. Altı ay. Fotoğraflarını paylaşacağım, sen de izleyip ağlayacaksın.
Yüzüğün fiyatını henüz tam bilmiyordu, ama aradığı antikacı dükkanına telefon ettiğinde ön tahmini TL 150.000 olarak duyurdular. Kaderin bu hediye vaat etmesi ruhunu sarstı. Kalbi bir kez daha çarptı, elleri titredi.
Gerçek bir ekspertiz yaptı: damgayı araştırdı, taşı fotoğraflarla karşılaştırdı. Her şey uyuyordu. Sonra oturdu ve planlar kurmaya başladı. O an bir zevk, bir sarhoşluktu. O gecenin bir dakikasını bile uyuyamadı, okyanusu, palmiye ağaçlarını hayal etti.
Siz uyur muydunuz? Aynı şey…
Ali pencerenin pervazında oturuyordu ve düşündü: Satmak demek, ondan sonsuza dek vazgeçmek. Oysa bu bir hikâye Ama pratik düşünce galip geldi. Değerli bir alıcı bulmalıyım; antik değerini bilen, taşı eritmek isteyen bir çöpçü değil.
O hazineye sahip birinin hayal gücü ne kadar geniş olur sanıyorsun?
Bodrum artık karar verildi.
Peki ya sonra?
Tamirat yapabiliriz, diye mırıldandı. O üç yıldır biriktirdiğim objektifi alabilirim. Ali ayağa kalktı, pencereye yöneldi, uykuda olan şehri izledi ve ekledi: Ya da parayı mevduata atıp yarını düşünmemek.
Sabah, sürekli kamp gezilerine çağıran bir arkadaşının telefonu çaldı; Ali iş yüzünden hep reddederdi. Bu sefer kabul ediyorum, diye düşündü, yüzüğü masada duran damdayı gördü ve yine uykuya daldı, tatlı hayallerle bezenmiş.
Uyanınca ilk yaptığı şey yüzüğü bulmaktırüyası değil gerçekti. Yeni bir hayatın başlangıcını kutlamak isteyen Ali, pahalı bir panoramik restoranın kapısına girdi; oraya girmek bile fiyatları yüzünden korkutucu olurdu.
Orada, tezgâhın yanında onu gördü; Elif. Tek başına kahve içiyordu, yüzü hüzün ve kaybolmuşlukla kaplıydı.
Ali dönmek istedi, ama birden durdu. Kafasında bir ışık yandı.
İçeri gidip yöneticiden bir şey istedi.
O kızı görüyor musunuz? sessizce sordu. Hesabını ödemek istiyorum. Ve bunu ona verin.
Ali cüzdanından yüzüğü çıkardı; avucunda ağır, eski bir damga gibi, geçmiş sahiplerinin sırlarını saklayan bir nesne.
Ne? Ama bu
Sadece verin. Şöyle söyleyin: Bu, birinin yapabileceği bir adımın hediyesi ve ona mutluluk diliyorum. Her şekilde.
Ali yanıt beklemeden dönüp ayrıldı, adımlarında dünya altüst olmuş gibi hissetti. Sadece bir yüzüğü değil, özgürlüğünün biletini de verdirmişti. Neden? Kibirini kanıtlamak için mi? Açgözlülüğünü yıkmak için mi? Onun suçlamasının haksız olduğunu göstermek için mi? Ya da gözlerinde kıskançlık yerine hayret görmek için mi? Gerçek çılgınlık bencil olmaktan değil, bırakabilmekten gelir.
Elif, boş restoranın köşesinde oturmuş, yerinde kıramamıştı. Avucunda eski bir damga, ağır, soğuk, gerçek bir hazine vardı. Yanında bir not: Birinin yapabileceği bir adımdan. Her şeyi anladı. Bu bir yanıt, beklediği bir dilek değil, geri dönme sözü değil, ama daha fazlasıydı. Kendi kaybını göze alıp en saf fedakârlığı yapan birinin işareti. Ali arabayı almadı, Bodruma gitmedi. Yüzüğü ona verdi, sadece öyle. Bir işaret Ne için? Affı mı? Sevgiyi mi? Özgürlüğü mü?
Serkanın bir kafe hesabı yüzünden ona bağırdığını hatırladı ve anladı ki, böyle bir adımın sessiz gücü, davranışın kavgadan çok bir yumuşaklık olduğunu gösteriyor.
Ali sarhoştu ve kıyafetleri içinde uyuyordu. Rüyasında sahilde yürürken ayaklarının altında kum yerine dağılmış safirler vardı Uyanınca başı ağrıyordu, cepleri boştu. Tüm anılarını hatırladı: yüzük, restoran, çılgın jesti. Gözleri kapalı yatarken tanıdık bir koku geldi; bir zamanlar doğum gününde ona vermiştiği parfüm.
Ali gözlerini açtı, dirseğiyle kendini kaldırdı. Kapı boşluğunda Elif duruyordu, elinde aynı damga.
Sen misin? Neden dedi Ali.
Serkanın hediyelerini geri verdim dedi sessizce. Ve bu Elif yüzüğü uzattı. Artık bizim. Satıp birlikte Bodruma gidebiliriz. Ya da bırakabiliriz. Senin de bir itirazın yoksa.
Ali sessizce ona baktı. Tamamen ayıktı ve bir o kadar da mutluydu. Bir adım atmıştı. Ve bu adım, ona bütün serveti kaybettirse de, çok daha değerli bir şey geri getirmişti.
