30Mayıs2025
Bugün akşam yorgunluğum hâlâ bacaklarımda çınlıyor, ama kalbimde bir şeyler dökülmekte. Çocuklarımın evinde gerçekleşen bir dizi olayın ardından, bir kez daha yalnızlığın ve sorumluluğun ne demek olduğunu düşündüm.
Sabah kahvaltıdan sonra, komşumuz Fatma Hanımın dükkan vitrinine bakarken kulaklarıma çınlayan bir ses duydum: Ahmet, dün evlendi, yarın yeni karısı Melike taşınacak! diye bağırıyordu. Fatma Hanım, gözleriyle vitrin içindeki domates fiyatına işaret etti: Bir kilo domates üç yüz lira! Bu ne hırsızlık, ne de adil bir fiyat! dedim. O an, cüzdanın çiğnenmesi deyiminin ne kadar gerçek olduğunu hissettim. Çocuklarımın maaşları yetmese de, emekli maaşıyla bir ev kiralamak zorundayım.
Zeynep Hanım, benim annem, çantasını omzuna takarak bir kez daha yaşamın içinde çürük bir ekmek gibi sıkışıp kaldık diyerek gülümsedi. Önceden emekli maaşıyla geçinirken, şimdi aylık harcamalar neredeyse son iki ayı birleştiriyor dedi. Ben de ona, Evet anne, ama bir evimiz var, bir çatı altında toplanmışız; bu da bir lütuf diyerek teselli etmeye çalıştım. Ahmet ise, Ben işte çok çalışıyorum, para getiriyorum ama evde pek yokum dedi. Gerçekten de, ofis masasında saatlerce oturuyor, eve dönmeden önce neredeyse gölgemi bile görmüyor.
Evimize döndüğümde, otuz üç yıllık bir kadın gibi sessizliğin içinde kayboldum. Çocuklarım Ahmetin odasında, ben ise mutfakta çay demlemeye çalıştım. Dışarıda yağmurlu bir sonbahar gününün gri gölgesi, penceremden içeri süzülüyordu. Yalnızlık, annemin beş yıl önce kaybettiği eşinin ardından bir nevi alışkanlık hâline gelmişti. O zamanlardan beri tek başıma yaşamaya, her şeyi tek başıma halletmeye alıştım. Ahmet, otuz beş yaşında, büyük bir şirkette programcı olarak çalışıyor, üç odalı bir dairede yaşıyoruz; bu daire babamın eski fabrikasından kalan miras.
Ahmetin odası, benimki, ve oturma odası üçü de ayrı hayatlar barındırıyor; yalnızca akşam yemeklerinde yollarımız kesişiyor. O, benim gibi bir oğul, ama evliliği hâlâ bir belirsizlik içinde. Anne, acele etme, bir gün bulurum diyordu. Son iki ay içerisinde, sanki bir ışık yakmış gibi, bir kıza Melike takıldı. Melike, uzun sarı saçları ve göz alıcı makyajı ile bir moda dergisinin kapağından fırlamış gibiydi. Ahmetin evlenme kararı bir anda ortaya çıktı; Dün evlendik, yarın Melike taşınacak diye bağırdı bir sabah.
O an, kalbim bir an için durdu. Anne, ne oldu? Şaka mı bu? diye bağırdım. Ahmet, Hayır anne, ciddiyim. Şimdi her şey bir anda değişti diyerek yanıtladı. İnanamıyordum; her şey bir anda bir araya gelmişti. Ben bir an oturakta otururken, Ahmet çamaşırları taşıyan bir çantayla kapıdan içeri girdi, gözleri bir ateş gibi parlıyordu. Anne, sen evde misin? diye heyecanla sordu. Mutfaktayım! diyerek cevap verdim. Onun elindeki çantada bir şeyler saklıydı; bir sürpriz, bir karar, bir gelecek.
O anı düşününce, sesim titrek, ellerim titredi. Ahmet, Dün evlendik, yarın Melike taşınacak dediğinde, dünya bir anda sallandı. Ben bir sandalye çekip oturdum, Ne? Nasıl? Neden bana söylemedin? diye bağırdım. Ahmet, İstediğim şey spontane oldu, bir anda karar verdik dedi. O an, Spontane evlilik diye bir deyim buluyorum; ama bu benim için bir şok. Anne, ne söylemek istersen söyle dedi, ama ben ne söyleyeceğimi bulamadım.
Akşam üzeri, çocuğum Anne, akşam çorba yapar mısın? diye sordu. Tabii, hemen dedim ve ocağa tencereyi koydum. Gözlerimdeki yaşlar, bir nehir gibi akıyordu. Ahmet, Anne, bir şey söyle dedi ama ben sadece Nasıl yani? Tebrik mi edeyim? diyebildim. O an, Çocuklarım evleniyor, ben dışarıda kalmak zorunda kalıyorum düşüncesi kafamı sardı.
Ertesi sabah, Ahmet işe gitmiş, ben mutfakta kahvaltı hazırlarken, bir not buldum: Anne, akşam gel, bir şeyler hazırladım. Seni seviyorum. Bu notun ardından, karnımda bir sıcaklık, yüreğimde bir soğukluk hissettim. Çorba kaynamaya başladığında, aklıma Melike’nin yüzü, onun ne kadar genç ve güzel olduğu geldi; 25 yaşında, uzun sarı saçları ve parlak bir gülümsemesi vardı. İlk kez onunla tanıştığımda, Merhaba, ben Melike dedi. Ben ise Merhaba, ben Zeynep Hanım dedim, soğuk bir el sıkışmasıyla.
Melike, pahalı bir deri ceket, moda pantolon ve altın bir kolye takıyordu. Ahmet, senin yemek hazırladığını duydum. Ne güzel! diye şakacı bir sesle çalarak içeri girdi. Ben ona Lütfen otur, çorbayı bekleyin dedim, ama sesi hâlâ genç bir çocuğun çığlığı gibiydi. Akşam yemeği boyunca Melise Evliliğimiz kutlanmalı, sen çok harikasın diye sürekli konuştu; Ahmet ise ona aşkla dolu gözlerle bakıyordu.
Ben sessizce çorbayı bitirirken, içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Melike, beni anne olarak çağırabilir miyim? diye sordu. Ben İstediğin gibi dedim ama sesim donuktu. Annem yok, bu yüzden senin gibi bir kayınvalideye ihtiyacım var dedi. O an, Kayınvalideler sadece sofrada oturmaz, aynı zamanda yürekte de yer alır diye düşündüm.
Akşamları Melike evimizi dolaşmaya, dolapları karıştırmaya, çamaşırları yıkamaya başladı. Anne, ben bir şey istiyorum, bir raf boşalt dedi, banyo dolabı dolu. Ben Banyoda boş raf yok dedim, ama o Biraz kaydırın lütfen diyerek ısrar etti. Ahmet de Anne, bir raf boşaltabilir misin? diye sordu. Sonunda, banyo dolabındaki bir rafı boşalttım; ama gözlerimdeki yaşlar tekrar belirdi.
Bir hafta geçti, Melike evin içinde yeni bir düzen kurmaya başladı. Oturuğu yer değiştirirsek daha sıcak olur dedi. Bu oturma odası yirmi yıldır aynı yerinde dedim. Değişim iyidir! diye cevap verdi, ama ben hâlâ Değişime ihtiyacım yok diyordum. Ahmet, iki tarafı da mutlu etmeye çalışıyordu; sonunda oturma odası yer değişti, ben sessizce odama çekildim.
Melike yemek yapmayı sevmezdi; hazır yemekler getirir, bulaşıkları bırakırdı. Ben sessizce bulaşıkları yıkar, Anne, sen çok ev hanımısın! diye överdi. Ben de öğrenebilirim dedi; ama ben Zaten çok iyi yapıyorum diyerek ona bir ders verdim. Melike, Senin gibi bir kayınvalide ne kadar zor! diye ağlamaya başladı.
Akşam bir gün, Anne, bana ekmek alır mısın? Çok yoruldum dedi. Ahmet işte dedi; Sen de gidersen dedi. Sonunda ben dışarı çıktım, kilitli bir çanta taşıyarak, adımlarıma güç katmaya çalıştım. Evde Melike hâlâ oturmuş, televizyon izliyordu. Anne, ne aldın? diye sordu; ben Sadece ekmek dedim, ama içinde bir kırgınlık vardı.
Dönünce, akşam yemeği masası bir anda bir partiye dönüştü. Melike, Arkadaşlarım geliyorum, evimizi kutlayalım! dedi. Ahmet Anne, bir şey olmaz mı? diye sordu. Ben Ben gidiyorum, komşuya kalırım dedim. Parti gürültüsü evin içinde çınladı; ben komşu Fatma Hanımın evine giderek, Böyle bir evde ne olur? dedim. Fatma Hanım Kız evlendiğinde kayınvalide bir çorap bırakır diyerek güldü, Ama sen hâlâ burada kalıyorsun dedi.
Ertesi sabah ev dağınık, yağmur damlaları masanın üzerine düştü. Ben üç saat boyunca evi temizledim, çorapları topladım, zemini sildiğimde, Hayat bir çamaşır gibi, temizlenmek zorunda dedim. Melike, Nerede Ahmet? diye sordu; ben Uyuyor dedim. Biz taşınalım mı? diye sordu. Bu benim evim diyerek ona bir kez daha sınır çizmeye çalıştım.
Melike, Anne, ben başka bir yere taşınayım mı? Yeterince alan yok dedi. Ben Bu ev benim, burada kalacağım dedim. Ahmet bir akşam odama geldi, Anne, konuşalım dedi. Ben Söyle dedi; o Melike beni sıkıştırıyor, ben eve gitmek istiyorum dedi. Ben Bunu anlıyorum ama bu ev bizim mirasımız dedim. Ahmet Belki bir daire alıp birlikte yaşayabiliriz dedi. Ben Eğer bir daire alırsam, ben de bir ev bulurum diye cevap verdim.
Sonunda, bir emlakçı gelerek evimizi satmak istediğimi söyledim. Ne kadar bir daire alacaksınız? diye sordu. Tek odalı bir daire alacağım, benim için yeterli dedim. Emniyetli bir karar gibi geldi; Çocuklar evsiz kalmaz diyerek, Ben de bir daire alarak yeni bir başlangıç yaparım dedim.
Akşam yemeğinde Evi satıyorum diye açıkladım. Ahmet ve Melike şaşkınlık içinde Ne? Nasıl? dediler. Bu benim evim, istediğim gibi yapacağım dedim, sesim kararlıydı. Ama anne, biz seni evden atmak istemedik dedim. Melike gözyaşlarıyla Annemiz olacaksın dedi. Ben Kendime bir yer bulacağım, belki bir yalı dedim.
Ertesi gün Ahmet kapıyı çaldı, Anne, özür dilerim, yanlış yaptım dedi. Ben Çok geç dedim, ama içinde bir umut vardı. Ahmet Belki bir çözüm bulabiliriz dedi. İki tarafı da mutlu edecek bir şey diye ekledi. Ben Belki bir oda kiralayabiliriz, sen ve Melike orada yaşarsınız, ben kalırım dedim.
Melike, bir akşam odama geldi, Anne, teşekkür ederim, bir şans daha verdiniz dedi. Ben Senin de hataların var, biz de var dedim. Birlikte çorba pişirdik; ben Sebzeleri önce kavur, sonra ekle dedim, Melike not aldı. İlk kez sıcak bir bağ kurduk.
Aylar geçti, evimiz yeniden huzur doldu. Melike artık bulaşıkları yıkıyor, yemek yapmayı öğreniyor, Ahmet de annesini ziyarete geliyor, alışverişe çıkıyor. Çocuklarımın hayatında bir düzen oluştu. Bir gün Melike odama girip, Anne, teşekkür ederim, bize bir şans verdiğiniz için dedi. Ben de Ben de yanıldım, çok sert davrandım dedim. Elini tutup, Şimdi artık bir aile olduğumuzu hissediyorum dedim.
Gece yatarken, Hayat bir çember gibi, her daim döner; bazen kırılır, bazen yeniden birleştirilir diye düşündüm. Bu deneyim bana şunu öğretti: Sevgi, yalnızca sözde değil, eylemde de var olmalı. Kendi sınırlarımızı korurken, başkalarının da ihtiyaçlarını görmezden gelmemeliyiz. Çatının altındaki bu eski evde, bir kez daha bir şeyin değerini anladım: Gerçek aile, bir seçim değil, bir sorumluluktur. Bu ders, kalbime kazındı.
