Düğün günümde patronumun oğlundan bir mesaj alıyorum: İşten çıkarıldın. Mutlu düğünler. Eşim Kereme gösteriyorum, o sadece gülümseyerek başını sallar. Üç saat sonra telefonumda 108 kaçırılmış arama görüyorum.
İşten çıkarıldın. Bu, düğün hediyem olsun. sözleri ekranımda yanıp sönerken, beyaz gelinliğimin içinde, çiçek buketim hâlâ ellerimde. Bir dakika önce Evet demiştim. Şimdi ise
Patronumun oğlu, son üç ayda işimi kabusa çeviren Mert, tam da düğün günümde, tek bir mesajla beni işten çıkarmaya karar vermiş. Mesajı Kereme, yeni eşime gösteriyorum. O öfkelenmiyor, şaşırmıyor. Sadece sakin bir şekilde gülümsüyor, ellerimi tutup fısıldıyor:
Mesajlarını daha sonra kontrol et. Bugün bizim günümüz.
Nasıl bu kadar sakin olabiliyor, anlamıyorum. En prestijli mimarlık ofisinde baş proje yöneticisi olarak çalışırken işimi kaybetmişken, Keremin bakışındaki güven bana bir umut veriyor. Telefonu kapatıyor, kiliseden pembe yapraklar ve alkışlar eşliğinde çıkıyoruz.
Üç saat sonra, ilk dansımızı yaparken damadımın yardımcı kız kardeşi soluklaşarak yanına koşuyor:
Gülizar, telefonun durmadan çalıyor. Yüz sekiz arama kaçırdın.
Ekrana bakıyorum; ofisten, meslektaşlardan ve bir tanıdık numaradan birden fazla arama: şirketin sahibi, Merti işten çıkaranın babası. Anlıyorum ki bu sadece bir işten çıkış değil, çok daha büyük bir şeyin başlangıcı.
Ben Gülizar Demirim. O zamana kadar Ayışığı Mimarlık Stüdyosunun motoruydum. Her projeyi, her tarihi, her değişikliği hafızamda tutan veri tabanı olarak bilinir, iki yıl önce sahibi Mehmet Şahin beni projeleri düzenlemek için işe almıştı. Kendi geliştirdiğim sistemle proje süresini %30 azaltmış, Şirket tarihinin en iyi yatırımı denmiştim.
Sonra Mert geldi. Babası kısmi emeklilik ilan ettikten sonra Mert doğrudan benim amirim oldu. Her şey değişti. Babası benim fikirlerime başvurdu, Mert ise bunları çalar, kendine mal etti. Eğitimleri gereksiz harcama diye iptal etti.
Bu sırada Kerem, şehir inşaat izinleri dairesinde çalışan, sakin, dengeli, zeki bir adamla tanıştım. İlk başta sadece meslekî konuşmalar, sonra kahve, sonra akşam yemeği… O, yıkılan dünyamda bir sığınağımdı.
Patronun sesli mesajlarını dinlerken:
Gülizar, hemen beni ara. Mert seni işten çıkarma hakkına sahip değil. Sistemine kimse giremiyor. Pazartesi kritikal bir tarih, sen olmadan kilitleniyoruz.
Altı yeni mesaj, her biri bir öncekinden daha çaresiz. Lütfen yardım et, Mert şifreyi bilmiyor, güncel çizimler bulunamıyor. Beyaz gelinliğim, çiçekler arasında ben fark ediyorum: Gücüm sistemde.
Kerem sessizce içeri girer:
Bir şey söylemem lazım der ciddiyetle. Mertin belediyeye sunduğu projeler sahte. Koruyucu unsurları kaldırıyor, ucuz malzemeyle değiştiriyor, onay sonrası çizimleri değiştiriyor.
Bu bir suç diye fısıldıyorum.
Biliyorum. Tüm kanıtlar elimde. Bir hafta içinde rapor edecektim.
Keremin bu sakinliğinin sebebini anlıyorum. Bu felaket değil, bir kurtuluş.
Ne yapacağız?
Bugün dans edeceğiz. Yarın Bodruma gideceğiz. Sonra oyunu değiştireceğiz.
Balayı ayım boyunca telefon durmadan çalıyor. Mehmet Şahin çılgınca teklifler yapıyor: üç kat maaş, şirket hissesi, geri dön. Hepsini tek tek siliyorum. Para artık mesele değil, saygı var.
Kerem bir pozisyon öneriyor: Şehir inşaat dairesinde danışmanlık. Mimarlığı anlayan, yeni denetim standartları yaratacak biri lazım.
Kendi danışmanlık firmamı kurup onları ilk müşteri yapalım mı? diye soruyorum.
Evet, Mertin yaptığı sahtekarlıkları yakalayacak bir sistem kur.
Uçakta iş planı tamam, üç gün içinde Keskin Çözüm Danışmanlıkı kaydediyorum.
Birkaç dakika sonra telefon çalıyor:
Gülizar! Lütfen geri dön, ne istediğini ödeyeceğim!
Özür dilerim, artık sizinle çalışmıyorum diyorum sakin bir sesle. Kendi şirketim var, ilk müşterim şehir.
Mehmet susar, ne demek istediğimi anlar. Mertin oğlunun yasaklı değişikliklerini ortaya çıkaracaktım.
Gülizar, lütfen. O pişman. Düzeltelim.
Bir kez yanmış köprü yeniden inşa edilmez. diyorum ve telefonu kapatıyorum.
Bir yıl sonra işim büyür, birkaç belediyeyle çalışıyorum. Mehmet Şahinin firması soruşturma altında. Mert lisansını kaybeder, Ayışığı itibar kaybeder, bir ay içinde çöküşte.
Bir yıl sonra kalın bir kâğıda eski usul bir mektup alıyorum:
Bazı borçlar ödenmez, ama itiraf kurtuluşun başlangıcıdır
Buluşma davetiyesiydi. Toplantı salonuna girdiğimde Mert babası Mehmetin yanında oturuyordu. Gururlu gülümsemesi yok, alçakgönüllü, mahcup.
Sana özür borçluyum diye fısıldıyor. Çok kötü bir şey yaptım.
Mehmet bir dosya uzatıyor: yeni protokoller ve sözleşme önerisi. Mert bir zarf ve bir flash bellek çıkarıyor.
Bu, düğün masrafının çeki diyor. Ve oluşturduğum sistemin kopyası. Sensiz asla doğru çalışmazdı. Artık senin.
Gerçek intikam bazen hareket gerektirmez; sadece hayatta kalmak ve başarılı olmak yeterlidir.
Teklifi inceleyeceğim diyorum. Ama ücreti üç kat, ön ödeme ve bir şart: Mert benim her eğitimimi, son teste kadar geçecek.
Mert soluklanıp başını sallıyor. Çıkarken dönüp diyorum:
Çek bana lazım değil. En büyük hediye, oğlunuzun sonunda dürüstlüğün değerini öğrenmiş olması.
Gerçek güç yıkmakta değil, yok etmemekte saklıdır. Onları yok etmedim; tırmanmak zorunda oldukları bir dünya kurdum ve bu benim zaferimdi.
