Yirmi bir yıllık evliliğimizin bir akşamı eşim bana şöyle dedi:
Başka bir kadını akşam yemeğine ve sinemaya davet etmen gerek.
Şaşırdım. O da gülümseyerek sessizce ekledi:
Seni seviyorum ama bir kadın daha var; o da seni seviyor ve uzun zamandır senin bir anını bekliyor.
Bu kadın annem, Emine Hanımdı. Babamın vefatının ardından on dokuz yıldır yalnız yaşıyordu. Üç çocuğumuzun sorumluluğu ve iş baskısı, ona neredeyse hiç zaman ayıramamıza neden oldu.
O akşam telefonumu açtım ve şöyle dedim:
Anne, yarın akşam yemeği ve sinema için birlikte çıkalım. Sadece ikimiz.
Ne oldu, evlat? Her şey yolunda mı? diye seslenişi biraz telaşlıydı.
Annem, aniden gelen aramaların genelde kötü haber getirdiğine inanırdı.
Her şey iyi, anne. Sadece seninle bir akşam geçirmek istiyorum.
Kısa bir sessizlikten sonra nazikçe yanıtladı:
Seve seve.
Cuma günü işten çıkar çıkmaz onu alıp evine doğru yola koyuldum. Emine Hanım, yıllar önce evlilik yıldönümünde giydiği elbiseyi yeniden kuşanmış, süslü ve neşeli bir şekilde bekliyordu.
Arkadaşlarıma seninle bir randevum olduğunu söyledim, diye kahkahayla ekledi, Herkes sonrasında nasıl geçtiğini merak edecek.
Küçük, samimi bir lokantaya girdik. Elini tutuşu, çocukluğumuzun o narin dokunuşlarını anımsattı. Garson menüyü getirdiğinde ben yüksek sesle okudum; annemin küçük harfleri ayırt etmesi zor olduğu için.
Eskiden sana menüyü okumayı ben öğretmiştim, dedi gülerek.
Şimdi sıra bende, anne, diye yanıtladım.
Uzun uzun konuştuk; hayat, anılar ve yıllar içinde birikmiş her şey üzerine. Film kaçtı, ama pişman olmadık. Eve götürdüğümde annem şunu söyledi:
Bu buluşmayı bir daha tekrarlamak isterim, ama bir dahaki sefere ben ısmarlarım.
Gülümsedim ve kabul ettim.
Birkaç gün sonra annem ani bir kalp krizi geçirerek hayata veda etti. Veda etme fırsatını bile bulamadım. Bir süre sonra bir zarf aldım. İçinde lokanta hesabının bir kopyası ve şu not vardı:
Akşam yemeğini önceden ödedim. Orada bulunup bulunamayacağımdan emin değildim ama iki kişilik bir akşamı senin ve eşinin için kapatmak istedim. O akşam benim için ne kadar değerli olduğunu asla öğrenemeyeceksin. Seni seviyorum, evladım.
O an anladım ki, Seni seviyorum demeyi asla ertelemeyin. Değer verdiğiniz insanlara zaman ayırın. Çünkü aile, sonra diye bir şey değildir. Aile, şimdidir.
