Bugüne kadar evliliğimin iyi gittiğini sanıyordum, ta ki arkadaşım o soruyu sorana kadar…
Çok genç bir yaşta, büyük bir aşkla evlenmiştim. Dört yıl boyunca sevgili olduktan sonra hayatımızı birleştirdik. Birlikte pek çok şey atlattık.
Altı yılı aşkın bir süredir aynı çatı altında yaşıyoruz. Kocama da, kendime de tamamen güveniyorum. Eşim son derece tatlı, şefkatli ve düşünceli bir insan. Ev işlerinde bana her zaman yardım eder. En cesur veya en güçlü erkeklerden değil belki, hatta dış görünüşü de pek dikkat çekici sayılmaz. Ama öyle sıcak bir kalbi ve öyle bir iyimserliği var ki, en zor anlarda bile bana güç veriyor.
Ne var ki kararsız biri. Rahatının bozulmasından hiç hoşlanmıyor, adım atmaktan kaçınıyor. Aşırı utangaçlığı da cabası. Altı yıldır birlikteyiz, ama tek bir adım bile ilerlemedi.
Kendine hiç özen göstermiyor, sağlığını umursamıyor. Hayatındaki her değişiklik onu ürkütüyor. Eşim benden neredeyse on yaş büyük. Ben henüz yirmi altı yaşındayım ve hayatın tadını çıkarıyorum. İyi bir işim var, kendi arabamı aldım, evimizin kredisini de ödüyoruz. Derken bir gün arkadaşım sordu: “Neden hâlâ onunla evlisin?”
İşte o an, mutluluğumun sonu oldu. Şimdi burada oturmuş, “Gerçekten ne işime yarıyor?” diye düşünüyorum…
Hayat bazen insana, en çok güvendiğin duvarların bile aslında birer kafes olabileceğini öğretiyor.
