İki melodi bir dostluktan
Elif ve Aylin uzun zamandır arkadaştı. Aynı mahallede oturur, aynı anaokuluna giderlerdi. Dostlukları, sokağın köşe bankı ya da bahçedeki eski elma ağacı kadar köklüydü. Yağmur yağınca birlikte o elma ağacının gölgesine sığınır, Aylinin cebinden çıkan lokumları paylaşır, sessiz zamanlarda yan yana yatarken karışık koyu ve açık renkli saçlarını bir araya karmakarışık bir topa dönüştürürlerdi.
Aileleri farklı enstrümanlar gibi ses çıkarıyordu, ama çocukluk orkestrasında bu sesler bir şekilde uyum buluyordu.
Elifin ailesi düzene düşkündü. Babası Mehmet Demir, bir fabrikada mühendisti; annesi Fatma Yıldız ise bir müzik okulunda öğretmendi. Evleri taze pişmiş poğaçanın vanilya kokusuyla ve cilalanmış parke tahtasının parlaklığının aromasıyla doluydu. Her şey yerli yerinde: kitaplar rıflara sıralı, akşam yemekleri hep aynı saatte, hafta sonu planları ise şık bir masa örtüsü üzerine konuşulurdu.
Fatma Yıldız, Elifin bir piyanist olmasını hayal eder, altı yaşından itibaren onu parlak siyah bir kuyruklu piyanoya oturturdu. Küçük kız gamları sessizce çalar, pencereden dışarıdaki çocukların neşeli seslerini dinlerdi.
Aylinin ailesi yaratıcılık karmaşası içinde yaşıyordu. Annesi İrem, yerel bir tiyatronun kostüm dükkanında çalışır, evleri sahne malzemeleriyle dolu bir depo gibi görünürdü. Köşede bir kartondan şövalye, sandalyenin arkasında yirminci yüzyıla ait bir balo elbisesi, mutfak masasında ise kırıntılı patates kokusuyla karışık bir kağıt mache başı bulunurdu. Aylinin babası yoktu; İrem eksikliği sevgi, iş ve hafif bir dağınıklıkla doldururdu. Burada katı bir program yoktu; ama her an yeni bir maceraydı.
Aylinin evinde Elif ilk kez gerçek, biraz çılgın bir hayatın tadını aldı. Ütülü bir elbise giymiş temkinli kız, krinolinleri ve tüy başlıkları denedi, elleri yapıştırıcı ve boya ile kirlenirken, İremin tatlı reçelli çay sohbetlerinde perde arkası entrikalarını dinledi. Aylinin evi, Elife renkli ve özgür bir dünyaya açılan bir kapı gibiydi.
Elifin ev ise Aylin için bir istikrar ve konfor adasıydı. Fatma Yıldızın izniyle sık sık ziyarete gider, o mükemmel masada oturur, mükemmel lor tatlıları yer ve bu tahmin edilebilir, güvenilir evrenin bir parçası gibi hissederdi. Mehmet Demir bazen ona madeni para hilesi gösterir, sakin erkek enerjisi sessiz bir teselli olurdu. Elif piyanoya oturduğunda Aylin bir köşede donuk bir şekilde izler, arkadaşının müziğini bir sıradanlık değil, bir sihir olarak algılarlardı.
İki anne de birbirlerine nazik bir temkinlilikle yaklaşırlardı. Fatma Yıldız, İremin sürekli yaratıcı dağınıklığını bir dakikalık bir ziyaretinde gördükçe içten içe başını sallar; disiplinli bir ortamda Elifin büyümesinden memnun olur. İrem ise Elifin evini bir nebze sıkıcı bulsa da, temizliğinden ve Elifin mutlu, güvende olmasından derin bir minnettarlık duyardı.
İş şaşırtıcıydı ki, bu iki farklı dünya çatışmaz, birbirini tamamlar, tıpkı yin ve yang gibi. Aylin beşinci sınıfta bir çocukla yaşadığı ilk dramı dışarıdaki mükemmel yatakta ağladı; Fatma Yıldız kurallarını çiğneyip ona kakao ve marshmallow servisi yaptı. Elif ilk kez matematikte bir dörtlü aldığında, evine gitmekten korktu; İrem onu merdivenlerde kumaş yığınlarıyla karşılayıp, gözelerini yumuşak bir pilavla doldurdu ve bir notla bir not bir mahkum değildir dedi.
Saçlarının ışık ve gökkuşağı renklerinde karıştığı bu dostluk, görünenden daha güçlüydü. Vanilya kokusu bir evden, sahne yapıştırıcısı bir evden yükselirdi; iki annenin sevgisi, farklı ama aynı derecede güçlüydü ve günlük anlaşmazlıkların uçurumlarını köprüye çevirirdi; iki kız için aynı zengin, renkli bir dünya yaratırdı.
Yıllar pencerenin dışındaki bir takvim yaprağı gibi akıp geçti, her şey yerine oturdu. Okul sonrası yolları ayrıldı ama kesilmedi; elastik bir lastik gibi esnek bir bağ, istendiği zaman yeniden geri çekilebilirdi.
Değişim lise yıllarında başladı. Fatma Yıldız, kızının konservatuar konserleri için çarpıcı elbiseler seçerken, Elif birden kararlı bir tavır takındı.
Konservatuara gitmek istemiyorum, dedi bir akşam, piyanodan uzakta bakarak.
Oda bir an için sessiz kaldı.
Neden? Yeteneğin var! Her zaman çalıştın! diye Fatma Yıldızın sesi titredi.
Elif parmaklarını sıktı.
Gamlar ve başkalarının sonatlarıyla dolu bir dünyada yaşamak istemiyorum. Gerçek dünyayı, para akışını, işletmelerin işleyişini anlamak istiyorum. Bu da bir müzik ama farklı bir melodi, dedi.
Fatma Yıldız bu sözleri bir ihanet gibi algıladı; hayalleri ve sanatın kendisi tehlikede gibiydi.
Tam o anda, o akşam mutfakta Mehmet Demir ile oturan Aylin, doğru kelimeleri buldu.
Fatma hanım, diye fısıldadı, Elif müzikten kaçmıyor; sadece kendi çalgısını arıyor.
Elif, başkent Ankarada ekonomi bölümüne kaydoldu. Matematiksel zekâsı, müzik gibi yapılandırılmış bir ritimle finansal formüllerde ve modellerde buldu kendini. Günlerini dakikalarına göre planladı: dersler, uluslararası bir şirkette stajlar, teslim tarihleri. Gardırobunu pahalı, kusursuz kesim takım elbiseler doldurdu. Kariyer, mali bağımsızlık ve itibar hayalini gerçekleştirdi.
Fakat akşamları şık bir stüdyo dairesine döndüğünde bir eksiklik hissetti. Hayatı kendi seçtiği bir hayat, ama bir şey eksikti.
Aylin ise doğduğu şehirde kaldı. Sanat okuluna girdi, mezun olduktan sonra küçük bir atölye açtı. Burada özgün, canlı kıyafetler tasarlar, eski, antika eşyaları yeniden hayata döndürür, annesi İrem de projelere coşku dolu bir destek verir. Atölye, yaratıcı ruhları çeken bir merkez oldu; öğrenciler, tiyatro aktörleri, müzisyenler hepsi bir şeyler bulurdu. İremin kostüm tecrübesi ve zevki, basit bir projeyi küçük bir sanat eserine dönüştürürdü. Gece yarısı bile dikiş ve dantela üzerine tartışırlardı ve Aylin bu anlarda ne kadar şanslı bir anneye sahip olduğunu derinden hissederdi.
İkisi arasındaki iletişim, nadir mesajlar ve fotoğraf beğenileriyle sınırlı kalmıştı. Elif, Aylinin atölyesinde çalışan kedisi, vintage elbiseler ve kırmızı kumaş yığınlarını gören fotoğrafları izlerdi; kurumsal seyahatler ve takım etkinlikleri arasında bu basit mutluluklar ona kayıp bir cennet gibi gelirdi.
Aylin ise arkadaşının hızlı yükselişini gurur ve hafif bir özlemle izlerdi. Benim Elifim dünyayı fethediyor derdi, gökdelen siluetli fotoğraflara bakarken. Atölyenin deri ve boya kokusu biraz daha sakinleşirdi.
Hayatları kendi akışında ilerledi, ama dostluk, geçmişte kalmış gibi görünse de, bir gün aniden hatırlandı.
Elif, taşınma sonrası bavulunu karıştırırken, alt kısmında eski bir fotoğraf buldu. Yedi yaşındayken aynı elma ağacının altında, birbirine sarılmış iki kızın gülümseyen yüzleri. O an bir hüzün dalgası yüreğini sardı; sanki en yakın arkadaşını kaybetmiş gibi hissetti. O gece uzun bir mesaj değil, uzun bir mektup yazdı Ayline. Başarılardan değil, çok kalabalık bir şehirde, milyonlar içinde yalnız hissettiği anlardan, sayılar ve grafiklerin yorgunluğundan, Aylinin atölyesindeki sade ve anlamlı güzelliklerin kıskançlığından bahsetti.
Aylinin yanıtı beş dakikada geldi: Yavrum, deli kızım senin böyle bir iş insanı haline geleceğini düşündüm de, bizim kaotik dünyamızın sana yer kalmayacağını sanmıştım. Seni her gün özledim.
Böylece yeni bir iletişim başladı. Her gün yazışmasalar da, video görüşmeleri bir temizlik ritüeline dönüştü. Elif, İtalyan deri kanepesinde uzanıp, Aylin ve İremin tiyatro başlığı için boncuk rengi tartışmalarını saatler dinlerdi. Aylin ise Elifin karmaşık iş problemlerini anlamaya çalışır, sağduyu ve sezgiyle yönlendirici tavsiyeler verirdi; bu tavsiyeler çoğu zaman şaşırtıcı derecede akıllı çıkardı.
Bir gün Elif, bu konuşmaların artık yeterli olmadığını fark etti. Kök olduğu şehri yeniden nefes almak, Aylini kollarına almak istiyordu.
Karar, bahar yağmuru gibi aniden geldi. Şirket ona üç yılda bir verilen bir haftalık izin teklif etti. Yanıp gidiyorsun, dedi müdürü nazikçe. Elif, deniz yerine, bir tren bileti alarak doğduğu şehre gitmeye karar verdi.
Anne ve babasını, Aylini habersiz bırakarak yola çıktı. Aile buluşması gözyaşları ve sevinçle doluydu. Fatma Yıldız, katı tavırlarını bir kenara bırakarak kızıyla sarıldı; Mehmet Demir sessizce ama sıkı bir tutuşla elini sıktı. Ev yine vanilya kokusuyla dolmuş, Elif uzun zamandır hissetmediği bir hafiflik hissetti.
Akşam çay içerken Aylinin telefonunu çaldı.
Merhaba, Elif, şehirdeyim, dedi.
Telefonun diğer ucunda bir anlık sessizlik, ardından coşkulu bir çığlık yükseldi.
Neredesin? Otur, geliyorum! diyerek Aylin, yirmi dakikada kapıya çaldı. İki genç kız gibi bir an birbirine baktı, ardından sarıldılar; hem güldüler hem ağladılar.
Yavrum, yine sen misin? diye Aylin gözyaşlarını yorgan kenarıyla sildi. Ne kadar önemli bir kuş geldin.
Elif her zamanki gibi, diye Elif gülerek cevap verdi.
Kahve masasında otururken zaman geri akmış gibi hissettirdi. Kakaoyla marshmallow yerine şampanya köpüklü şarap, ders yerine ise yetişkin hayatlarının konuları konuşuluyordu; ama o anlayış ve hafiflik aynı kalmıştı.
Ertesi akşam bir kafeye girdiler. Sohbet akıp giderken yan masada bir genç adam oturmuş, kitabını okuyor, ama bakışları sürekli onların masasına kayıyordu. Aylin bir kadeh şarap döktükten sonra, adam cesaretini topladı ve Elife yaklaştı.
Affedersiniz, dikkatsizlik oldu, dedi utanarak. Sizin sizin sohbetinizde bir ışık var, nadir görülür; gerçek ve canlı iletişim.
Elif, genellikle yabancılara mesafeli davranırdı; ama aklına bir an geldi: Aylin şimdi ne yapardı? ve gülümseyerek cevap verdi:
Yıllardır görüşmedik, eksik kalan zamanı yakalıyoruz.
Aylin o anda geri döndü, durumu anladı ve ilgiyle oturdu.
Bu Maksim, diye tanıttı Elif. Dostluğumuzdan etkileniyor.
Aynen, dedi Aylin utanmadan. Oturun, tanıştıkça sohbetlerimiz size tuhaf gelirse endişelenmeyin. Az önce avangart kesimden kurumsal hukuka geçtik bile.
Maksim, şehirdeki sıradan ama ilgi çekici insanları konu alan blog yazıları yazan bir içerik üreticisiydi. Elif ve Aylinin, yolları ayrılsa da yeniden buluşması hikayesi onu öylesine etkiledi ki, bir makale yazmak istedi ve telefon numarasını aldı.
Biliyor musunuz, dedi vedalaşırken. Herkes ekranlar üzerinden konuşurken, sizin hikayeniz taze bir nefes gibi. Bu günlerde nadir bir şey.
Maksim gittiğinde Aylin kaşını kaldırdı:
Ne düşünüyorsun Elif? Onu beğendin mi? dedi.
Elbette, dedi Elif, hafif bir gülümseme gizleyerek. Bugün akşam, geçmişe bir adım attığında, gelecek kendi sürprizlerini getirir.
Kafeden çıkıp yağmur damlalarının yansımaya başladığı sokakta yürüdüler; el ele, sessizce. Söyleyecek bir şey kalmamıştı, çünkü en önemli şey zaten söylenmişti. Sessizlikte, yollarının bir daha ayrılmayacağı bir söz fısıldanıyordu.
Ertesi sabah Maksim, Elifi aradı ve bir toplantı talep etti. Sadece bir makale için değil, dedi. Dün bir butik zinciri sahibiyle konuştum; el yapımı tasarımlarla modern iş modelini birleştirecek ortaklar arıyor. Atölyenizin fotoğraflarını gösterdim, onlar seninle ve Aylinle buluşmak istiyor.
Elif pencereden tanıdık avluyu izledi; üç gün önce ofis duvarlarıyla çevrili bir dünya vardı, şimdi ise kader ona, geçmişi geri getirmekten çok daha fazlasını sunuyordu iki hayatı birleştirip yeni bir şey yaratma fırsatı. Tamam, dedi sonunda. Buluşma Aylinin atölyesinde olsun. Bence bu doğru yer.
Telefonu kapattığında anladı ki, bu sadece bir iş fırsatı değil; hikâyesini yeniden yazma şansıydı. Ve bu sefer, tamamen yeni bir melodi
Dostluğun notaları, farklı ritimler olsa da, bir araya geldiğinde hayatın en güzel senfonisini oluşturur; birimiz hayal kurarken, diğeri onu gerçekleştirir; birlikte ise hiç eksik kalmaz. Bu, gerçek dostluğun ve çeşitliliğin birbirini tamamlamasıyla elde edilen en büyük derstir.
