Oğlu, annesini huzurevine götürmek istiyordu. Yola çıkmadan önce bir kutuyu kontrol etti.
Kocasının vefatından sonra Ayşe, köydeki evini satmış, oğlu ve ailesi için bir daire almış ve onlarla yaşamaya başlamıştı. Gücü yettiği sürece evin işlerini ve torunlarının bakımını üstlenmişti.
Oğlu ve geleni çalışıyordu, Ayşe ise torunlarını anaokuluna, sonra okula ve kurslara götürüyordu. Yemek yapıyor, temizlik yapıyordu. Bu sorumluluklar onu yormuyor, aksine mutlu ediyordu. Sonuçta ailesinin ona ihtiyacı vardı. Ama yıllar geçti. Torunlar büyüdü ve “yuvadan uçtu,” yaşlı kadının sağlığı ise günden güne kötüleşti. Bulaşık yıkamaya çalıştı, ama tabaklar güçsüz ellerinden kayıp kırıldı.
Çorbasını kendisi doldurdu, ama masaya koyamadı döktü. Gece su içmek için kalktığında çıkardığı sesler gelinini uyandırıyordu. Kimse onunla konuşmak istemiyordu. Kim yaşlı bir kadınla sohbet etmek ister ki? Geleni sürekli ona söyleniyor, “yük” diyordu. Onun ne suçu vardı? Yaşlılık bir sevinç değildi. Ayşe’nin yapabileceği bir şey yoktu, yaşamaya devam etmek zorundaydı.
Oğlu, annesini bir huzurevine yerleştirmeye karar verdi.
“En azından orada konuşacak birileri olur,” diyerek vicdanını rahatlattı. Sabah arabaya binerken Ayşe, kutuyu hatırladı.
“Oğlum, bana kutumu getirir misin? Unuttum,” diye utangaç bir sesle sordu.
“Hangi kutu?” diye sordu Mehmet.
“Hazine dolu olan,” diye cevapladı Ayşe ve kutunun nasıl göründüğünü anlattı. Mehmet kutuyu getirdi. Yaşlı kadın memnun bir ifadeyle onu göğsüne bastırdı.
“Anne, orada ne saklıyorsun?” Annesi kutunun içindekileri gösterdi.
İçinde bir tutam saçı ve bir süt dişi vardı. Mehmet arabadan uzaklaştı ve kaldırıma oturdu. Uzun süre orada kaldı, çocukluğunu, annesinin hep yanında olduğu, ona baktığı, onu koruduğu günleri hatırladı. Hiçbir zaman onu yardımsız bırakmamıştı.
“Oğlum, gidiyor muyuz?” diye seslendi annesi, arabadan inip oğluna yaklaştı.
“Hiçbir yere gitmiyoruz anne. Sen evde kalacaksın.”
