Netonın Büyükannesini evden çıkarmak istemesi üzerine, büyük anne hiçbir tereddüt etmeden dairesini sattı.
Neden bir kredi alayım ki, büyükannenin ölmesini bekleyip onun dairesini miras alabilirim? diye düşünen benim kayınpederimin kuzeni Ruiydi. Eşi Joana ve üç çocuğu vardı; bütün aile, miras gününü beklemekle geçiyor, krediyle uğraşmayı reddediyor, büyükannesinin dairesinin kendilerine ait olacağı hayalini kuruyordu. Şimdilik Joananın annesinin dar T2 dairesinde, Cascais sahilinde yaşıyorlardı ve bu durum onlara boğucu geliyordu. Rui ve Joana, büyükannenin sorunu nasıl çözebileceklerini fısıldaşarak planlar yapıyorlardı.
Fakat büyük anne, Dona Rosária, tam bir mücevherdi. Yetmiş beş yaşında, enerjisi tavan yapıyor, neşesi eksik olmuyor ve sağlığından hiç şikayet etmiyordu. Cascais merkezindeki evinde sürekli dostları toplanıyor, akıllı telefonu iyi kullanıyor, sergilere katılıyor, tiyatro izleyecek yer buluyor, hatta yaşlılar balolarında zarif bir flört yapıyordu. Sanki ışık saçıyor, her günü damağından tat alarak yaşıyordu. Rui ve Joana için bu bir gurur kaynağı değil, sadece bir sıkıntıydı; beklemekten yorulmuşlardı.
Sabırları tükenmişti. Dona Rosárianın dairesini Ruinin adına geçirip onu bir huzurevine taşımaları gerektiğine karar verdiler. Büyükanne için daha iyi olur diyerek niyetlerini gizlemedi. Ama Dona Rosária vazgeçmez biriydi. Kararlı bir şekilde hayır dedi ve yangın koptu. Rui, bencil ve torunları düşünmesi gerektiğini haykırdı. Joana ise çok yaşadığı için diye büyükanneyi küçümseyen sözler söyledi.
Ben ve eşim Tiago haberi duyunca şok olduk. Dona Rosária her zaman Hindistana gitmeyi, Taj Mahali görmeyi, baharat kokularını hissetmeyi ve Goa sokaklarında kaybolmayı hayal etmişti. Ona evimizde kalmasını, daireyi kiralayarak seyahat için para biriktirmesini önerdik. Kabul etti; kısa sürede şehir merkezindeki geniş T3 dairesi kira geliri getirmeye başladı. Rui ve Joana bunu öğrenince dev bir skandal çıkardılar. Dairenin kendilerine ait olduğunu iddia edip büyükannenin orada kalmasını talep etti, hatta Tiagonun çıkarı olduğu suçlamasını getirdiler. Rui, hak ettiği payı olarak kira parasını talep etti. Biz de olmayacak dedik, işte bu kadar.
Joana, neredeyse her gün evimize gelmeye başladı. Tek başına ya da çocuklarıyla, her defasında anlamsız hediyeler getiriyordu. Büyükanne nasıl? sorusunu sorarken, asıl amacının DonaRosárianın görülmesi ve mirasını alması olduğunu anlıyorduk. Açgözlülükleri ve utanmazlıkları şaşırtıcıydı.
Bu arada DonaRosária birikimini topladı ve Hindistana gitti. Geri döndüğünde, hikayeler ve fotoğraflarla dolu bir bavul taşıyordu, gözleri ışıldıyordu. Ona, dairesini satıp seyahat etmeye devam etmesini, yaşlılıkta bizimle huzurlu ve konforlu bir yaşam sürmesini önerdik. Düşündü, risk almayı kabul etti. Daire iyi bir fiyata satıldı; elde ettiği parayla Cascais çevresinde sevimli bir stüdyo aldı. Kalanını da yeni maceralara yatırdı.
DonaRosária, İspanya, Avusturya ve İsviçreyı gezdi. İsviçrede, Cenevre Gölünde bir yürüyüş sırasında Pierre adında bir Fransızla tanıştı. Romanları adeta bir filme benziyordu; yetmiş beş yaşında onunla evlendi! Tiago ve biz Fransa’ya düğün için uçtuk; beyaz bir elbiseyle, çiçekler ve gülümsemeler içinde parlayan bir DonaRosáriayı görmek harikaydı. Tüm hayatı çalışıp çocuk yetiştirmiş, torunlarına yardım etmişti; artık sonunda kendine vakit ayırıyordu.
Rui, daire satıldığını öğrenince çıldırdı. Stüdyoyu ona vermesini talep etti, çünkü artık yeterince var dedi. Beş kişiyi oraya sığdırmayı nasıl planlayacağını kimse bilmiyordu. Ama artık bizim için bir önemi kalmamıştı. DonaRosárianın güneşli bir yer bulmuş olmasından mutluyduk. Rui ve Joananın hikayesi ise, para söz konusu olduğunda en yakınlarımızın bile gerçek yüzlerini nasıl gösterdiğinin bir hatırlatıcısıdır.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
