Yalıtılmış, okaliptüs ağaçları ve kurak tepelerle çevrili bir çiftlikte, şehir gürültüsünden kaçıp hayvanlarla yaşamayı tercih eden 71 yaşındaki emekli çiftçi Jim Hawkins yaşıyordu. On yıl önce eşi vefat etmişti ve o günden beri dünyası sadece evi, bahçesi ve bir şişe kadar küçükken kurtardığı yetim bir kangurudan ibaretti.
Kanguruna Miro adını vermişti.
Bu bir evcil hayvan değil, derdi Jim. Hayat arkadaşım.
Miro hızla büyüdü. Çiftlikte özgürce zıplar, fakat her zaman verandanın yanına uyurdu. Jim radyo dinlerken Miro yanına uzanır, toprağı kazdığında ya da çiti onardığında ise sessiz bir gölge gibi ona eşlik ederdi.
Bir sabah, ahırı tamir ederken kaygan bir tahtaya takıldı ve sırtını sert bir şekilde çarptı. Ağır bir darbe almış, hareket edemez hâle gelmişti. O eski Nokia telefon evde kalmıştı ve iki gün sonra birinin geleceği bekleniyordu.
Miro diye dişlerini sıkarak fısıldadı. Yardım et, evlat.
Kanguru ona doğru yaklaştı, yüzünü kokladı. Jim bir çare bulup Mironun bir patisini tutarak onu eve yönlendirmeye çalıştı.
Git. Yardım bul git.
Bu, mantıksız bir istek gibi görünse de, Miro hemen hareket etti. Eve doğru atladı; Jim ise onu kaçmış gibi düşündü.
Fakat on beş dakika sonra tanıdık bir ses duyuldu.
Bay Hawkins! İyi misiniz?
Sarah, Jimin zaman zaman bakıp geçen vahşi hayvanları kontrol eden genç bir veterinerdi. Miro, Sarahnın kamyonetinin olduğu yola kadar koştu, patileriyle yerde garip sesler çıkararak, ona bakarak, koşturup geri dönerek ısrarla haber vermeye çalıştı. Sarah bu ısrarı fark etti ve onu takip etti.
Daha önce böyle bir şey görmemiştimdiye, daha sonra ekledi. Sanki ses çıkarmadan bağırıyordu.
Jim hastaneye kaldırıldı; üç kaburga kırılmış ve kalça bölgesinde bir yaralanma vardı. Miro yardım getirmeseydi, Jim bir gün bile su olmadan yalnız başına orada kalabilirdi.
Hikaye yerel gazetelere taşındı ve Kahraman Kanguru olarak anıldı. Miro, boynuna kırmızı bir mendil takılmış olarak ulusal televizyonda bile gösterildi.
Jim iyileşti, fakat bakışı sonsuza dek değişti.
Sanırım ben onu kurtardım diye düşünüyordumdiye, titrek sesle söyledi. Oysa bana gerçek sevginin söz gerektirmediğini, sadece cesur sıçramalarla anlaşıldığını öğretti.
Bugün, çiftliğin girişinde el yapımı bir tabela asılı:
Burada bir adam ve onu yalnız bırakmayan kanguru yaşıyor.
Ve akşamüstü sessizce geçerken, verandada Mironun uzanıp gözlerini hafifçe kısarak, ona ikinci bir şans veren yaşlıyı koruduğunu görebilirsiniz ve o da, farkında olmadan, aynısını ona geri vermiştir.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
