Erkek kız çocuğu kapıyı açıp eve girdi. Anne, evdeyim! demeyi unuttu. Elif, çocuğunun ayakkabılarının yere çarpmadığını, kışlık ceketinin hışırtı yapmadığını ve hiçbir şeyle meşgul olmadığını garip buldu.
Ali, balık aldım, patates pişiyor, yakında akşam yemeğine oturacağız. dedi.
Sessizlik.
Ali?
Elif, ellerini kurulayacak bir mutfak havlusu alıp koridora yöneldi. Çocuğunun omuzları çökmüş, kendine yabancı bir hâlde durduğunu gördü. Gözleri ona inince kalbi sıkıldı; bakışları acıyla doluydu. Çocuğunu yakalayıp yakasını tutarak sıkı bir bakış attı:
Bir kavga mı yaşadın? Bir şey mi yaptı sana?
An anne Orada diye mırıldandı.
Sesini duyur, korkma!
Anne, çöp kutusunun dibinde bir köpek yaralı. Çöp kutusu bir delik gibi, evin altındaki çukur. Yardım etmeye çalıştım, ama havladı. Ayağa kalkamıyor, dışarısı çok soğuk. Üstüne çöp yığılı.
Elif hafif bir nefes verdi, çocuğunun iyi olduğunu öğrendiği için rahatladı.
Nerede? Evimiz yakınında mı?
Hayır, okula giderken başka bir sokakta. Gidelim mi? Köpeğe yardım etmeliyiz.
Başka bir yetişkine sordun mu?
Evet. Kimse istemedi. Hepsi ellerini savurdu.
Elif, artık geç oldu, karanlık. Ceketini çıkar, ısın. Belki köpek sadece yorulmuş ve dinlenmek istiyordur.
Hayır, ayağa kalkamıyor.
Gece karanlığında senin hayal ettiğin bir şey. Sabah olur da hâlâ oradaysa bir şeyler yaparız, itfaiyeye ya da polise haber veririz. Tamam mı? Ellerindeki buz gibi, çabuk giyin!
Ali isteksizce ceketini çıkarmaya başladı.
Anne, sabaha kadar orada donarsa?
Bu bir köpek, Ali. Muhtemelen sokak hayvanı, kalın tüyleri var. Bir şey olmaz.
Ali, ellerini sıcak suyun altına koyup yıkarken aklı hâlâ çukurun içinde, çöp borusundan gelen o korkmuş, çaresiz bakışta takılı kalmıştı. Köpek, yanaklarında kızıl benekleri olan sıradan bir sokak köpeğiymiş. Ne kadar uzun süre orada kalmış olabilir? Neden ayağa kalkamıyormuş? O anı tekrar tekrar canlandırınca içi buruk ve mide bulantısı geliyordu.
O akşam, okuldaki çantalarını bırakıp arkadaşıyla yürüyüşe çıktılar. Hava Erzurum gibi soğuktu, ama hafif bir kar yağışı hâlâ eriyordu. Evi geri dönmek istemediler, kaydıraktan kayıp, buz üzerinde koşarak kendilerini snowboardcu gibi hayal ettiler. Birden dar bir sokak yolunda ilerlerken, çöp kutusunun yanındaki çukurun içinde iki parıltılı göz gördüler. Başta bir kedi sandı. Yaklaştıklarında köpek olduğunu fark ettiler.
Beni tut, köpeği almaya çalışacağım! dedi Ali, çukurun kenarına uzanıp aşağı baktı, ama köpek ona bağırdı.
Bırak, evimize dönelim. Orada uyuyor, dedi arkadaşı.
Köpek! Gel buraya! Tıkır tıkır! diye bağırdı, ama köpek hiç hareket etmedi.
Ali telefonundan fener açıp ışığını aşağı doğru yönlendirdi. Köpek, küçük çiğneme izleriyle, arka patisinde büyük bir yara ile çukurda kıvrılmıştı. Böyle bir hayvanı yalnız bırakmak olmazdı.
Sonra on bir yaşındaki Ali, birkaç yetişkini, özellikle de geç saatlerde sokakta gezen gençleri ve yaşlıları bulup köpeği dışarı çıkarmaları için yalvardı, ama kimse ona yardım etmeye yanaşmadı. Birkaç genç, bir yaşlı, hatta bir taksicinin bile gözlerini kaçırdığını gördü. Arkadaşı da açlığından vazgeçip evine gitmek zorunda kaldı. İnsanlar:
Ne işin var? Bırak, köpek kendine gelecek.
Sabah olunca Ali, normalden çok daha erken kalktı ve annesi Elifin dışarı çıkmak üzere olduğunu gördü. Elif bir anaokulunda öğretmen, işe yedi de bir saatinde gitmesi gerekiyordu.
Bak, onunla bir kez daha kontrol et. Muhtemelen koşmuş olur, sen de endişelenme. dedi.
Ali derin bir nefes alıp dışarı koştu. Binanın altında geçen yıl bir kutunun içinde dört yavru kedi bulmuş, onlara ilaç vermiş, beslemiş ve sevgi dolu bir ev bulmuştu. Evlerinde iki kedi ve bir köpek vardı; ilk kediyi annesi doğrudan almış, diğerlerini sokaktan toplamışlardı. Yazın ölü bir güvercini parkta gömdükleri hatırlıyor, bir yaşlı kadının ağır çantasını taşırken yardım ediyor, kalabalık bir yolda yaşlı bir adama geçişte destek oluyordu. Çaresiz birinin yardımına koşmak onun için bir alışkanlıktı.
Ertesi sabah Ali, çukurun yanına koştu. Köpeğin hâlâ orada olduğuna, soğuktan donmuş olabileceğine inanamıyordu. Anne, bir video gönderiyorum, bak. diye bağırdı. Elif, hemen itfaiyeye telefon etti. İtfaiye, bu tip durumlarla ilgilenmediklerini, çöp kutusu sorumlularını aramasını önerdi. Ancak o da bir sonuç vermedi.
Ali, öğle arasında bir arkadaşına, Nasıl yapacağımızı bilmiyorum, dedi. Arkadaşı, bir hayvan barınağına telefon etmeyi önerdi. Elin Ev adlı bir barınak bulunmuştu, gönüllüler hemen harekete geçti. Ali okuldan koşturarak oraya gitti, köpeğe en azından sıcak bir sesle teselli vermek istedi.
Gönüllüler çukurun içine bir battaniye bıraktı, köpek titriyordu, havlamayı bırakmıştı. Ah, canım! Ne kadar ince bir beden, diye bir gönüllü başını okşadı. Köpek, bir yandan buzlu demir çerçeveye yapışmıştı. Şimdi bir kliniğe götüreceğiz, iyileştireceğiz, dediler.
Köpek, ciddi bir bacak yarası ve aşırı soğuk nedeniyle bir süre yürüyemedi. Birkaç gün sonra barınağa getirildi, Ali ve annesi ona geçici evimizde bakmak için izin aldılar. Elif, bir köpek daha almanın zor olacağını düşündü ama Alinin kararlılığı onları ikna etti.
Basında Alinin cesareti yer aldı, gazeteler röportaj yaptı. Ali, Bu sadece vicdan sahibi bir insanın yapması gereken bir şeydi. Kahramanlık yok, toplumsal duyarsızlık çok fazla, dedi. İnsanlar daha nazik olmalı.
Gelecek hakkında soruldu: Köpek yetiştiricisi ya da veteriner olmak ister misin?
Evet, köpek eğitmeni olmak istiyorum, hayvanlara ve yaşlılara yardım etmeyi bir ömür boyu sürdürmek istiyorum, diye yanıtladı.
Köpek artık Kara adını almıştı. Kara, gel buraya! Hadi bakalım, ne numaralar yaptın? dedi Ali. Kara, neşeyle koşup kuyruğunu salladı. Otur, Kara! Yat! Sürün, iyi köpek! diye bağırdı Ali, keyifle.
Alinin kalbi hâlâ yara almıştı; ama bu yara, dünyadaki acı ve ihtiyacı görmesine vesile olmuştu. Başkalarının da kalplerini yumuşatarak, iyilikle dolu bir gelecek hayal ediyor. Şimdi, ben, bu hikâyeyi anlatan bir baba, sizleri kucaklıyorum; sevgiyle, umutla, yardım eli uzatmayı unutmayın.
Fotoğrafta Ali Korolyov ve Kara.
