Öğleden sonra sakindi; güneş, tarlalardan geçen yan yolun üzerine düşüyordu. Çok az araba geçiyordu ve tek ses, çalıların cıvıltısıydı. Küçük gri bir otomobilde, bir aile tarlada geçirdiği günün ardından şehre doğru yol alıyordu.
Arka koltukta, bal rengi gözleri ve gri burnu olan karışık bir köpek pencereden izliyordu. Onun adı Rockyydi ve sekiz yıldır ailenin bir parçasıydı. Çocuklarla büyümüştü, okula onlarla gitmiş, fırtına gecelerinde yatağın yanına kıvrılmıştı.
Fakat o gün bir şey farklıydı. Araç, hiçbir evin yakınında olmayan toprak bir yolda durdu. Baba Mario, arka kapıyı açtı ve köpeğe aşağı inmesi için işaret etti.
Hadi, Rocky, bir an alçal.
Rocky kuyruğunu sallayarak, bir oyun ya da bacaklarını uzatmak için bir ara olduğunu sandı, itaat etti. Havayı kokladı, birkaç adım attı ve birden motorun çalışmaya başlaması sesini duydu.
Tam zamanında dönerek, arabayı uzaklaşırken izledi.
İlk başta Rocky, kulakları geriye doğru, kalbi çarpıntılı bir şekilde ona koştu. Neden durmadıklarını anlamıyordu; bir oyun olduğunu düşünüyordu. Ancak mesafe uzadıkça tekerleklerin kaldırdığı toz görüşünü kapattı. Nefes nefese kaldı, arabayı kaybolduğu yere bakarak durdu.
Saatlerce yol kenarında oturdu. Bir araba geçtikçe umutla ayağa kalkıyor, fakat yine de kendisine ait olmadığını fark ediyordu. Gökyüzü karardı ve soğuk içeri girdi.
Ertesi gün, Claudia adlı bir kadın aynı yolda arabasını sürerken Rockyyi gördü. Arabayı durdurup yavaşça indi.
Merhaba güzel kayboldun mu? diye fısıldadı.
Rocky tereddüt etti. Yabancılara alışık değildi, ama açlık ve yorgunluk onu yaklaştırdı. Claudia arabasında taşıdığı bir dilim ekmek ve bir şişe su uzattı. Köpek yavaşça yedi, gözlerini ona dikti, sanki niyetlerini okumaya çalışıyordu.
Gel, benimle gel diyerek yan koltuğun kapısını açtı.
Rocky, hiç düşünmeden üzerine atladı. Belki de onu geri getirecek birinin olmayacağını bir şekilde fark etmişti.
Claudia evine götürdüğünde onu bir havluyla kuruladı, sıcak bir yemek hazırladı ve ısıttığı bir sobanın yanına bir battaniye koydu. O gece Rocky derin bir uykuya daldı; ara sıra bacaklarını çırpıyor, arkasında bıraktığı arabayı koşarak yakalamayı hayal ediyormuş gibi hafif inlemeler çıkarıyordu.
Haftalar boyunca Claudia, Rockynin sahiplerini bulmaya çalıştı. Fotoğraflarını sosyal medyada paylaştı, veterinerlere telefon etti, ilanlar astı. Kimse yanıt vermedi. Zamanla kayıp bir köpekten çok, onun yeni köpeği haline geldi.
Bir gün parkta yürürken küçük bir çocuk yaklaşıp başını okşadı. Rocky gözlerini kapadı, anın tadını çıkarıyordu ve Claudia, ihanet edilmiş olsa da hâlâ güvenebilen, koşulsuz sevgi sunabilen bir hayvan olduğunu anladı.
Zamanla Rocky neşesini yeniden kazandı. Bahçede oynuyor, yeni sahibinin ayakları altında uyuyor ve arabayı duydukça ona doğru koşuyordu. Artık yolun kenarına kaygıyla bakmıyordu.
Claudia, arkadaşlarına sık sık şöyle derdi:
O gün kim daha çok kaybetti, onu mu yoksa onu bırakanları mı?
Çünkü terk edenler, sadece bir hayvanı değil; kendi içlerindeki en sadık ve saf parçayı da geride bırakıyorlar.
Ve Rocky, farkında olmadan, her zaman hak ettiği şeyi bulmuştu: terk edilmeyen bir yuva.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
