23 Eylül 2025
Bugün, deniz kenarında yeni evimi tamamladıktan sonra ailemin bir kısmının birden aklıma geldiğini düşündüm. Küçük bir Anadolu kasabasında, Çankırının yeşil yaylalarında doğdum. Şimdi yirmi iki yaşındayım. Babam ve annem, bir haftadan az bir süre önce hayata veda etti; onların kaybı, beni memleketimden çekip gitmeye itti. Cenaze törenleri çok sadeydi; büyük bir aileye rağmen neredeyse hiç kimse katılamamıştı.
Cenaze bittiğinde, akrabalarım bir bir acil bir iş diye bahane ederek ayrıldı. Allahtan onlar için hayırlı olmasını diledim. Ben de hafızamda kalan acı anılarla başa çıkmak için uzaklara gitmeye karar verdim.
Küçük kasabamda hayat pek iyi gitmiyordu. Lise yıllarımda sınıf arkadaşlarımın bana karşı tutumu çok zorlayıcıydı; üniversiteyi bitirdikten sonra işte de hep çocuk gibi davranılıyordum. Biraz düşününce, belki şansımı deniz kenarında bir yerde deneyebilirim diye karar verdim. Ailemizin evini satıp, Karadeniz kıyısında, Ordunun sakin bir köyünde 150 metrekarelik bir ev inşa ettim. İnşa ederken akrabalarıma telefon ettim, fakat biri de bilmiyorum diye cevap verdi, hiçbir tavsiye de vermediler.
Yaz geldiğinde bir anda telefonlar çaldı; Yazı burada, evini kullanabilir miyiz? dediler. Kabul etmem zor değildi, ama neden şimdi, babam ve annem henüz gömülürken kimse yanımda değildi, maddi olarak da bir türlü yardımcı olamadılar? Şimdi, bana bir tatil sunmak, bana bir şeyler borç vermek istiyorlardı.
Bu yaz, Ailem çok, beni seviyor, bana özlem duyuyor gibi sözler duydum. Eski sınıf arkadaşlarım bile bana mesaj atıp, Ne güzel bir ev, mutlaka bir gün uğrayalım diyorlardı. Hipokrislerinden bıktım. Sosyal medyada Bu bir hayalim! diyerek eski evimizin yıkık bir kulübesinin fotoğrafını paylaştım ve Bütün paramı kaybettim, sadece bu kulübeyi alabildim. Yardım eder misiniz? diye yazdım. Akrabalar bir anda kayboldu, Acil bir iş dercesine. Birçoğu o kadar fakirdi ki, bir fare kadar darlardı.
Şimdi, kendimi soruyorum: İnsanlar neden bu kadar iki yüzlü, dünya neden bu kadar zalim? Güneşin sıcaklığını Karadeniz sahilinde hissederken, fotoğrafları paylaşma isteğiyle dolup taşarken, bir yandan da kırmızı bayrağı öne çıkarıp, boğaya karşı gösteriş yapmayacağım diyerek karar verdim. Belki önümüzdeki yıl, gerçek evimin bir fotoğrafını paylaşırım; ailemin sesini duymak, onların ne yaptığını görmek için.
Bugün de bir iki dalga sesi eşliğinde, denizin tuzunu hissettiğim bir yerde, bu günlüğe bir şeyler bırakıyorum. Umarım bir gün, içimdeki bu boşluk bir nebze de olsa dolabilir.
