12 Ekim 2025, Çarşamba
Bugün, genç yaşta büyük bir aşkla evlendim. Dört yıl boyunca birbirimizi tanıdık, sonra eş olduk. O günden beri pek çok zorluğu birlikte aştık.
Altı yıldır İstanbulda aynı çatı altında yaşıyoruz. Zehraya ve kendime tam bir güven duyuyorum. O çok şefkatli, yardımsever ve ev işlerinde her zaman yanımda. En cesur ve en güçlü adamlar arasında olmayabilir, ama kalbi çok temiz; içinde pozitiflik ve iyiliğe inanç denizleri var. Bu sevgi, zor anlarda bana güç veriyor.
Fakat Zehra karar vermekte zorlanıyor, konfor bölgesinden çıkmak istemiyor, ileriye gitmekten kaçınıyor. Oldukça çekingen bir yapısı var ve altı yıllık evliliğimizde bir değişiklik göstermedi.
Kendine ve sağlığına bakmak istemiyor; hayatındaki değişiklikler onu korkutuyor. Zehra, benden neredeyse on yaş büyük; ben hâlâ 26, hayatı seviyorum. İyi bir işim var, kendi arabamı aldım ve 350.000 TL tutarındaki konut kredimizi düzenli ödüyoruz. Dün, eski bir dostum Ayşe şu soruyu sordu: Bu adam sana neye yarıyor?
O an, kişisel mutluluğumun son bulduğunu hissettim ve kendime şu soruyu yönelttim: Aslında ona gerçekten ne lazım?
Bu deneyim bana şunu öğretti: Bir ilişkide karşılıklı sorumluluk ve büyümeye istek olmazsa, yol kaybolur. Kendi mutluluğumu ve sağlığımı ön planda tutmayı öğrenmek, hem bana hem de Zehraya yeni bir yön gösterebilir.
Murat.
