Kızım bana düğün davetiyesini uzattığında neredeyse bayılacak gibi hissettim.
Tesadüf eseri iki kez evlenmiştim. İlk evliliğimden Elif adında bir kızım, ikinci evliliğimden ise Deniz adında bir oğlum oldu. İlk eşim, Ayşe, çocuk sahibi olmak istemez, annelik rolünü üstlenemezdi. Elifin mutlu bir çocukluk geçirmesini istediğim için eski eşimle konuşup kızımı yanına geri getirmesini sağladım. Yeni eşim Fatma da Elifi kendi çocuğu gibi kabul etmeyi gönüllü söyledi.
Elif on yedi yaşına geldiğinde hamile olduğunu bize haber verdi. Bebeğinin babası, Emir, haberi duyunca bir anda ortadan kayboldu. Elifi suçlamadık, onu ve bebeğini kucaklayarak kabul ettik. Fatma, Elifi evimizde ikamet kaydına almayı önerdi.
Elif işsizdi; Deniz ise anaokuluna girdiğinde bile ona bakıyordu. Fatma, Denizi kendi çocuğu gibi seviyor, Elif ile aynı özeni gösteriyordu.
Bir yıl sonra Elif yeni bir gençle, Canla tanıştı. Birlikte yaşamaya başladılar ve evlenmeye karar verdiler. Düğünün tüm organizasyonunu Fatma üstlendi; Elif sadece davetiyeleri dağıttı.
Davetiyeler elimize ulaştığında adımın tek başıma yazıldığını gördüm, Fatmanın adı hiç yoktu. Şaşkınlığım içinde ne yapacağımı bilemedim. Fatma, Elifi büyütmek için bütün kalbini harcamış, düğün hazırlıklarına da el vermişti; Elif ise onu hiç düşünmemişti.
Ben de Fatmanın yanındaydım. Düğün günü nikah dairesine gidip yeni evlilere tebriklerimi ilettim, ardından evime döndüm; düğün yemeğine katılmadım.
Bu olay bana şunu öğretti: Gerçek aile, kan bağından çok sevgi ve fedakârlıkla kurulur; birini yüreğinle kabul eden, hayatın en derin bağını oluşturur.
