Geçenlerde misafirleri evime davet etmeyi bıraktım. Ve elbette bu kararımın nedeni, paranın cebimde olmaması değildi. İstanbulda, bahçeli bir evde yaşıyorum; yemek masası kuracak, çay ikram edecek her koşul elimde.
Şimdi size neden artık misafir ağırlamayı bırakacağımı anlatayım. Misafirler için yemek hazırlamak çok zaman alıyor ve ardından temizlikle bitiriyoruz. Evet, yemek yapmayı severim, hatta işimi iyi yaparım. Ama yarım günü mutfakta geçirip, tencereler arasında koşturmak bana keyif vermiyor. Çocuklarım ve eşim Elif için yeni tarifler denemek güzel bir eğlence, fakat dışarıdan gelen misafirleri memnun etmeye çalışırken enerjimi harcamak istemiyorum. Arkadaşlar ve akrabalar geldiğinde, mutfakta saatlerce durmak zorunda kalıyorum ve bu süreçte herkesin rahatlayıp sohbet ettiğini görmek beni daha da strese sokuyor. Misafirler genellikle rahatlamak için gelir, yardım etmeyi pek düşünmezler. Misafirler evden çıktığında ise bir iki saat daha temizlikle uğraşmak zorunda kalıyorum.
Misafirlerin evde olduğu sırada temizlikle meşgul oluyorum. Evet, evimi hâlâ çöp yığınına çeviriyorlar demiyorum; yerde şeker paketleri kalmaz, ev bir çöp konteyneri gibi de olmaz. Ama eşyalar yer değiştirir, mobilyalar yerlerini kaybeder. Çocuklu akrabalar geldiğinde odalar oyuncaklarla dolup taşar, yatak örtüleri değiştirilmek zorunda kalır. Çocukların bıraktığı lekeler masaların üzerindedir, perde kenarları kirlenir. Bir kez çocuklar pencere pervazındaki bir vazoyu devirmiş, toprağı toplamak, zemini silmek ve çiçeği yeniden dikmek zorunda kalmıştık. Kapı kolu ya da menteşe gibi şeyler de bazen kırılır.
Bu da çocukların işleyişi. Herkesi aynı anda gözetlemek, başkasının çocuğunu disipline etmek mümkün değil. Çocukların ebeveynleri de aynı anda başka bir akraba ya da tanıdıkla meşgul olduğundan, sorumluluğu bana devrediyorlar.
Dolayısıyla sadece yemek pişirmekle kalmıyor, evin tüm düzenini de kendim topluyorum. Misafirler bizim aile hayatımızı merak ediyor, bu yüzden misafir gelince çamaşır yıkamıyorum (alt giyim bile yok). Diğer şeyleri dolapların içine gizlemeye çalışıyorum ama misafirler yine de dolabı açıp içindekileri gösterme talebinde bulunuyor. Kimi zaman mutfağımızı detaylıca inceleyip her şeyi sorguluyorlar; bu da beni kişisel alanıma bir müdahale gibi hissettiriyor. Bizim daireniz küçük, mobilya ve vazo çok, asma çiçekler de bol. Misafirler bir dal koparıp götürmek istiyor, bu durum da içimi rahatsız ediyor.
Bir zamanlar belki de sorunun ben olduğumu düşündüm; misafirlerin gelişini kötü karşılıyor olabilirim diye. Ancak ne kadar çok misafir geldiğini gördükçe, enerjimi onlara yemek yapıp ardından evi temizlemekle harcamak istemediğimi fark ettim. Artık bir kahve içmek ya da çay içmek için bir kafede buluşmayı, yürüyüşe çıkmayı tercih ediyorum. Eve geldiğimde temiz bir ev bulmak benim için daha güzel bir son.
