Ne kadar defa kayınvalideme gece geç saatlerde gelmemesini söylemişsem de, kulak vermedi. Kendisi, hiçbir uyarıya aldırmadan istediği zaman evimize takılma hakkının kendisine ait olduğunu düşünüyor. Oğlum henüz bir yaşında ve ona belli bir uyku rutini kazandırmıştım. Eğer saat yirmi civarında hâlâ uyumamışsa, onu yatağa koymazdım; iki saat süren bir cehennem gecesinin ortasında kalırdık.
Kayınvalidemle bu konuyu tartışmak işe yaramaz. Çok çalışıyorum, der, kapıyı çalar, yarım saat içinde içeri girer, bebeği neşeyle oynatır, onu güldürür, ardından bütün geceyi bebeği uyutmaya çalışarak harcar. Çocuk huzursuz olur, ağlamaya başlar.
Bugün yine bebeği her zamanki gibi yatak odasına götürmeye hazırlanıyorduk. Eşim Ahmet ve ben, akşam izleyeceğimiz filmi seçmiştik ki kapı çaldı. Ahmet kapıyı açtığında karşısında Fatma hanımı gördü.
İçimdeki öfke tarif edilemezdi. O da yeni diş çıkarma sancılarıyla mücadele eden, sürekli huzursuz bir bebek Her sakin dakikayı kıymetli sayıyorduk. Sakin kalmaya çalıştım; unutmamalıyız ki o, eşimin annesi.
Elimi yanağa sürerek sanki acı çekiyormuş gibi davranıp bağırdım:
Tam zamanında geldiniz! Diş ağrısı çekiyorum, dayanamıyorum! Dişçiye tek başıma gitmek istemiyorum. Biraz daha oturun, sonra çıkacağız.
Ahmet ne demek istediğimi anlayamadı, çabucak giyindi ve evden çıktık.
Bu neyin showu? diye sordu Ahmet.
En azından bir yerde yalnız kalacağız. Telefonu da kapatmayı unutma! dedim.
Gece yarısı eve döndük. Fatma hanım taksiyle eve gitti. Bebek, mini beşik içinde yatıyordu; etrafa kirli bezler, kirli kıyafetler, oyuncaklar, emzikler, çıngıraklar dağınık bir sanat eseri gibi serpilmişti. Kayınvalidem yorgun, makyajı dağılmış, eteği bebek kakağıyla lekelenmiş bir haldeydi. O günden sonra daha az ve daha erken gelmeye başladı.
Bu olay, evimizin içinde bir fırtına gibi eserken, biz de bir anlığına nefes almayı öğrendik.
