15 Ekim 2025
Bugün annemi, eşimin isteği karşısında, yeni doğmuş torunumuzu görmek için evimize davet ettim. Annem iletişim konusunda bir felaket; başkalarının sınırlarına asla saygı göstermez. Mesela, eşimi asla sevmemiştir, herhangi bir gerekçe olmadan, sadece ben onunla evlendim diye ona karşı bir öfke beslemiştir. Üç hafta önce Elif, güzel bir kız çocuğu dünyaya getirdi.
Annem doğum odasında bulunmakta ısrar etti, fakat Elif sadece benim orada olmamı istedi. Bu yüzden annem, Elif doğum sancılarına girerken, hastanenin lobisinde bağırarak Torunumun doğumuna tanık olmayı hak ediyorum diyordu.
Annem evimize her geldiğinde her şeye tutunur, Elifi kötü bir eş ve ev hanımı olarak suçlardı. Hatta Elifin iyi bir anne olmayacağını iddia etti. Bu sözler üzerine Elif sinirlenip bana bir ültimatom verdi: Annemin bir daha evimize ayak basmamasını istedi. Onu anlıyorum; hiç kimse kendi evinde aşağılanmak istemez.
Torunumuzu eve getirdiğimizde anneanneyi görmek istedik. Elif, kayınvalidemin bir kez gelmesine izin verdi, ama kesin bir şart koştu: Sessiz kalması. Annem bu sözü tutacağını söyledi, fakat kapıyı aşar aşmaz şöyle yorumladı:
Burası çok kirli, eğer böyle yaşamayı seçerseniz, benim saygım için bir kez temizlik yapın da!
Elif artık dayanamadı ve Annemin artık ziyaret hakkı kalmadığını, bebeği sadece bizim istediğimiz zaman görmesine izin verileceğini belirtti. Neredeyse iki hafta geçti; kayınvalidemiz ve babam bebeği gördü, ama annem hâlâ gelmedi ve Elif onu görmek istemiyor. Dışarısı soğuk olduğu için bebeği dışarı çıkarmıyoruz.
Üç gün önce Elif bir doktor randevusuna gitti, ben de kızımla evde kaldım. Bu fırsatı değerlendirerek annemi bebeği görmeye davet ettim. Annem geldi, ona iki saatten fazla kalamayacağımızı, Elifin geri döneceğini söyledim. Fakat annem gitmek istemedi; ne kadar ikna etmeye çalışsam da bir türlü çıkmadı.
Elif eve geldiğinde annemi, bebeği kucaklarken buldu. Aniden bir sinir krizi geçirdi, bağırarak Hayır! Çıktı çıkmaz git! diye bağırdı ve annemi evden çıkarmamı istedi. İçimdeki bir ses, Elife Sustur, sakinleş demek istedi çünkü bu benim evim, benim çocuğum; annemi görmek istememi engellememeli, hatta onu evden atmak da mümkün değil.
Sonunda Elif, annemi ve beni evden itti. Artık ne annemle ne de Elifle konuşmak istemiyorum. Annemle birlikte anne babamın evine taşındım. Umarım Elif bir gün sakinleşir, ilişkimiz tekrar düzelir.
