Kayınvalidesi Nermin, hamile eşine kızdırmaya çalışıyor.
Anne bana garip olduğumu söylüyor, diye içini çekerek söylüyor Rüya.
Bir anda geçen haftaki tartışma aklına geliyor. Nermin, geçmişteki sıkıntılı anılarını açınca Rüya ona bağırmış mı? Belki de yüzüncü kez
Hanımefendi, konuyu değiştirir misiniz? diye nazik ama ısrarcı bir sesle söyler Rüya.
Nermin, doğum öncesi yaşadığı zor deneyimleri anlatmaya yeni başladığında nefesine takılıyor ve genç kadına şaşkınlıkla bakıyor.
Rüya, seni desteklemek istiyorum, der.
Teşekkür ederim, ama duygusal zekâsı bir ekmekçi gibi olan birinden desteğe ihtiyacım yok, diye cevap verir Rüya.
Beni aptal mı diye çağırdın? Nerminin gözlerinden yaşlar süzülür.
Başka bir günde Rüya, bu tutuma karşı taviz vermek yerine evden kaçıp bir iş araması ya da unuttuğu bir toplantıya yetişmesi bahanesini bulurdu. Her halükârda bir bahane uydurur, Nerminin ağır karamsar televizyon anlatılarını duymaktan kaçınırdı. Fakat karamsarlık, hamilelikte bütün vücudu alt üst eden bir şeydir.
Beşinci aya geldikçe Rüya, sabırlı bir insan olmaktan, omuzlarını şişirip nerede, nasıl bir at ve kulübe? diyen, sorunları tek başına çözen birine dönüşür.
Sizden ne diye bahsetmeliyim, yüz kere senin annelik deneyimin beni rahatsız ediyor demiştim ki?
Bir tanıdığım yüksek fonksiyonlu otistik bir arkadaş var, aniden bir yerde dans edip şakayı kaçırsa da, hamile bir kadına bunu konuşmak en büyük aptallıktır.
Ben sadece bir aptal değilim, aynı zamanda bir…? diye bağırır Rüya, kapı çarpar, derin bir nefes alır, gülümser ve kendinden tamamen memnundur.
Umarım bir kaç hafta sonra Nermin ondan uzaklaşır, hatta kalıcı olarak. Fakat bu umut gerçekleşmez; kayınvalideyle yaşanan konuşma yeni sorunların kapısını açar.
Murat, Rüyanın kocası ve Nerminin oğlu, akşam yemeğinde sessiz ve düşüncelidir. Rüya, her zamanki gibi sohbet etmeye çalışır ama Murat tek kelimeyle yanıt verir, aklı başka bir yerde gibi görünür.
Rüya, Muratın sessizliğini anneyle yaşanan tartışmayla bağlamaz. Belki iş yoğunluğudur, diye düşünür, ya da Başka bir şey var, bana söylemek istemiyor.
Birkaç gün sonra Murat konuyu değiştirir:
Rüya, doğum sonrası depresyon hakkında bir şey duydun mu? Hamilelerde de ortaya çıkabiliyor, değil mi?
Belki ama ben depresyonda gibi hissetmiyorum, der Rüya.
Senin rahatın için bir psikiyatriste gidebilirim, ama sen de benimle gel ve ona bu davranışlarımın seni nasıl şüphelendirdiğini anlat.
Anne bana garip olduğumu söylüyor, diye tekrarlayan Rüya, tekrar o tartışmayı hatırlar.
Murat, Nermine bir şeyler söylemek istiyorum, eğer bir uzmana gitmesi gerekiyorsa, o senin annen. der.
Ne dedin? diye sorar Rüya, Muratın ne demek istediğini tam kavrayamaz.
Murat, iki hafta önce annesinin Rüyanın önerdiği bir saç maskesini alıp kullandığını, ardından kötü maskeyi sen önerdin, iyi maskeyi sakladın dediğini hatırlar.
Ne? Sen kadın işlerine hiç takılmıyorsun, diye bağırır Rüya, ama eğer anlasaydın, tuzağı hemen fark ederdi.
Rüya, üç dakikada neden doğal, kimyasal işlem görmemiş saçlarıyla annesine bir maskeyi tavsiye edemeyeceğini açıklar.
Bu maskeyi doğru adrese gönderdim, senin bir arkadaşının paketini alması gerekiyordu, diye gösterir telefonundan mesajı.
Murat, Anladım, anneme güvenmemek yanlıştı, der, Eskiden daha iyiydi, ama ne üzerine tartıştık?
Annesi geçmişte yaşadığı büyük kayıpları defalarca anlatmaya başladı, diye söyler Rüya. Ben de bir kadının sürekli aynı acıyı tekrarlamasını dinlemek zorunda değilim.
Murat, sen onu… öldürmek istiyor muydun? diye bağırır Murat, sonra annesini konuşmaya çağırır ve eve döner, Rüyaya annesiyle ilişkiyi kesmiş olduğunu söyler.
Rüya bu karara memnun kalır; kayınvalidesinin yetersiz davranışı artık ona ulaşmaz. Muratın ailesi, Annesini başka bir kadına bıraktı diye eleştirir, Murat ise Benim çocuğumun annesi dışarıdan biri değil, annesi suçlu olduğu için sorulacak. diye yanıt verir.
Şimdi tek soru, anne neden hamile eşini kızdırmak istediği, ama bu soruya hâlâ cevap aramıyor.
O, tipik bir hikayenin içinde, anne oğlunu başka bir kadınla paylaşmak istemiyor; paylaşılamayan şey ise tamamen kaybedildi.
En azından çocuğu görmesine izin verin, diye bağırır akrabalar, Büyüyünce torunuyla vakit geçirecek, ama o yok.
Murat, Böyle büyükanneler ne zaman var olur, evlilikleri de bir an önce bitse, diye yanıt verir.
Akrabaların mesajlarıyla uğraşmak Murata bir zevk gibi gelir, ama sonunda büyükannenin bakımı teklifini kimse kabul etmez ve Murat, ailesiyle iletişimi tamamen keser.
Böylece aile içi yardımlar da son bulur, Murat ve Rüya, küçük oğulları Canın sessiz ve huzurlu bir ortamda büyümesini sağlar. Çocuk okul çağına geldiğinde onlara doğru iletişim ve doğru cevaplar verilir.
Rüya, hamilelikten sonra çıkan dişlerini kaybetmediği için Muratın alçakgönüllülüğüyle birlikte, bu hayatı sade bir şekilde sürdürür.
Kendine erken erken ulaşabildiği için şükreder, artık sırtındaki tüm hastalıklardan, her türlü parazitten kurtulmuştur.
