Uçağa biner binmez, koltuklarımızın başkaları tarafından işgal edildiğini fark ediyorum.
Eşimle birlikte İstanbuldan Ankaradaki ailemizi ziyarete gitmeye karar verdik. İki uçak bileti aldık, pencere kenarı koltuğunu da özellikle boş olmayacak şekilde seçtik.
Uçağın oturma düzenini önceden bildiğim için yan yana ve pencere kenarında oturabileceğimiz koltukları tercih ettim.
Ancak uçağa adımımı atar atmaz, koltuklarımızda bir başkası oturuyor. Biletimi kontrol ediyorum, herhangi bir yanlışlık yok. Bizim yerimize genç bir kadın ve onun beş yaşındaki oğlu oturmuşlar. Kadın gayet rahat davranıyor, yanlışlıkla koltuk numarasını karıştırmış olabileceğini düşünüyorum önce.
Affedersiniz, ama bunlar bizim koltuklarımız, diyorum.
Kadın hiç tepki vermiyor. Eşim tekrar hatırlattığında ise başını çevirip şöyle diyor:
Oğlum pencere kenarında oturmak istedi. Kim önce gelirse iyi yeri kapar. Yer değiştirmeyeceğiz. Ortadaki koltuklar boş, geçin oraya.
Kusura bakmayın, ama bu koltukları bilerek aldım. Lütfen yerinizden kalkın, gereksiz tartışma çıkmasın.
Çocuğun heyecanlandığını görmüyor musunuz? Şimdi koltuğunu değiştirsem sinirlenir. Sizin çocuğunuz yok mu? Siz yetişkinsiniz.
Eşimle tartışmaya girmemeye karar verip kabin görevlisine durumu anlatıyoruz. Görevli kadından kendi yerine geçmesini rica edince, mecburen kalkıp koltuğunu alıyor.
Madem ki oğlunu pencere kenarında oturtmak istiyordu, o zaman biletini önceden niye ona göre ayarlamadı? Tamamen bencillik!
Neyse ki kabin görevlisi hızlıca çözüm buldu da olay daha da uzamadı. Diğer yolcular da sakinliğimizi destekledi, çünkü kavga çıkarmaya değil, durumu sakince çözmeye çalıştım.
Şunu anlamıyorum; neden bazı çocuklu aileler kendilerini ayrıcalıklı zannediyorlar ki? Bizim de çocuğumuz var, ama kimsenin hakkını gasp etmeye, başkasının sırasına girmeye kalkışmıyoruz.
Seyahatin geri kalanı huzur içinde geçti. Umarım o kadın da koltuk seçimini önceden yapmayı ve başkalarını zor durumda bırakmamayı öğrenir.
