Kendim için kaliteli hindi eti alıp buharda köfte yapıyorum, eşime ise son kullanma tarihi geçmiş domuz eti veriyorum. Elli yedi yaşındayım. Otuz yılı aşkın süredir evliyim ve bu süre boyunca tüm ev işlerini, yemekleri hep ben yaptım, ailemin konforunu sağlamak için uğraştım. İki çocuğumuz var, onların hem eğitimleriyle hem büyütülmesiyle tamamen ben ilgilendim. Hep bir hamstermış gibi döndüm durdum, bazen birden fazla işte birden çalıştım, her işi kabul ettim çocuklarım başkaları gibi giyinsin, eksikleri olmasın diye. Tüm bu yıllar boyunca eşim gerçekten hiç çalışmadı, emekli olunca da tamamen eve çekildi, artık çalışmamaya başladı. Ben ise hala çalışıyorum, torunlara bakarken çocuklarıma yardım ediyorum ve tüm ev işlerini ben yapıyorum. Defalarca eşime bir iş bulmasını söyledim, bırakın başka işi bekçi olsun dedim ama ‘Yarı zamanlı böyle idare ediyoruz zaten, gerek yok’ deyip geçti gitti. Yemek konusunda hiç saf değil! Zor bela eve gelip yemek hazırlıyorum, o ise iyi olan ne varsa yiyip bana sadece çorbayı bırakıyor. Bu konuyu bir arkadaşımla konuştum, o da bana ‘Yemekleri ayrı yap, ucuz malzemeden ona, kendin için iyi etten’ dedi. Eve geldim ve eşime, doktorun bana diyet yapmamı önerdiğini, o yüzden kendi yemeğime dokunmaması gerektiğini söyledim. Şimdi yemeğimi saklıyorum, eşim garaja inince ben de gizli gizli çikolata yiyorum. Sucuk ve peyniri göz önünden kaldırıyorum, o görmeden yiyorum. İki buzdolabımız olması işimi kolaylaştırıyor: birinde genel gıda, diğerinde kavanozlar var; artık kendi payımı orada saklıyorum. Biliyorsunuz, erkekler dikkat etmiyor. Kendime kaliteli hindi eti alıyor buharda köfte yapıyorum, ona ise son kullanma tarihi yaklaşmış ucuz domuz etine baharat atıp veriyorum, umurunda olmuyor. Ona ucuz makarna alıyorum, kendime ise kaliteli durum buğdayı makarnası. Davranışımda hiçbir yanlışlık görmüyorum çünkü iyi beslenmek istiyorsa o da çalışsın; boşanmak zaten bizim yaşımızda mantıksız, çünkü hayatın çoğu bitti ve ortak bir evimiz var, şimdi kalkıp evi satıp parayı paylaşmanın ne alemi var?

Kendime kaliteli hindi eti alıp buharda köfte yaparken, ona ise tarihi geçmiş ucuz dana eti denk getiriyorum.

Ben elli yedi yaşındayım. Otuz yılı aşkın süredir evliyim ve tüm bu zaman boyunca eşimin çamaşırlarını yıkayıp, yemeğini yapıp, ailemizin konforunu düşünerek yaşadım. Eşimle iki çocuğumuz var, ikisini de bizzat büyütüp okuttum. Hep koştur koştur, bir hamster gibi yuvarlak bir döngüdeyle hayatım geçti. Hep birden fazla işte çalıştım, çocuklarımız her şeye sahip olsun, başkalarının çocuklarından geri kalmasınlar diye her işi üstlendim.

Bunca yıl boyunca eşim hiç adam akıllı çalışmadı. Zaten emekli olunca ise tamamen eve kapanıp işi gücü bıraktı. Ben ise hâlâ çalışmaya devam ediyorum, çocuklarıma torun bakma konusunda yardımcı oluyorum, bütün ev işlerini de hâlâ üzerime topluyorum.

Defalarca eşime gidip, Hiç değilse bir yerde güvenlikçi falan olsana, dedim. Her seferinde, Senin ek işin olmadan da idare ediyoruz, deyip geçiştirdi. Açıkçası yemek konusunda da kurnaz, asla aptal değil! Kendim yemek yapmaya zaman zor buluyorum. Bazen işten dönüyorum, evde ne varsa güzel olanı yemiş, bana ise sadece çorba kalmış.

Bir defasında bu konuyu bir arkadaşıma anlattım. O da bana Ayırmalı pişir, kendine kaliteyi al, ona ucuzdan yap, diye nasihat etti. Eve gidip eşime dedim ki, Doktor bana rejim verdi, dolayısıyla benim yemeğime dokunma, sağlığım için özel beslenmem lazım.

Şimdi kendi yemeğimi saklıyorum, eşim garaja indiğinde tatlıyı gizlice yiyorum. Sucuk, peynir ne bulursam gözden uzak tutuyorum, o görmeden yiyorum. Neyse ki iki buzdolabımız var: biri mutfak için, diğeri de turşu, reçel gibi şeyler için kullanılıyor; tüm yiyeceklerimi o ikinci buzdolabında saklıyorum.

Erkeklerin hâlini herkes bilir, gözleri hiçbir şeyi görmez. Kendime kaliteli hindi eti alıp buharda köfte yapıyorum, ona ise tarihi geçmek üzere olan dana etinden yemek, bol baharatla. O umursamıyor bile. Ona en ucuz makarnayı alıyorum, kilosu sadece birkaç lira, kendime ise durum buğdayı makarnası seçiyorum.

Davranışımda bir yanlış görmüyorum, vicdanım rahat. Eğer iyi yemek istiyorsa çalışıp alsın. Bizim bu yaştan sonra boşanmak abes olurdu; ömrümüzün çoğu geçti, hem ortak bir evimiz var. Şimdi evi satıp elimize geçen parayı neden ikiye bölelim ki? Hayat bu noktada paylaşmayı öğrenmekten geçiyor ama bazen bazı ayrıcalıkları da kendime saklamam gerektiğini düşünüyorum.