Eski kocadan kalan miras ya da kayınvalideden beklenmedik bir armağan
Yıllar önceydi… Güzin, alkolik olan kocasından hediye olarak, onun yaşlı annesinin bakımını devralmıştı. On yıl önce boşanmışlardı, yalnızca onun içki alışkanlığı yüzünden değil; bir de el kaldırmayı adet edinmişti. O günden sonra aralarındaki tüm bağları kopardılar. Ortak çocukları Selim, başka bir şehirde evlenip düzenini kurmuştu. Babasıyla da hiçbir teması yoktu; kim ister ki alkolik bir babayla görüşmek? Babası da evladına karşı hiçbir baba sevgisi taşımıyordu.
Bir pazar sabahı telefon geldi. Kötü bir haberdi Eski kocası vefat etmişti. Onu defnedecek, başında bulunacak kimse çıkmamıştı; Güzinle oğlu tüm hazırlıkları üstlendiler. Ona yakışır bir cenaze töreni yaptılar.
Ama geride hastalıklı ve huysuz yaşlı kayınvalide kalmıştı. Şimdi ne olacaktı? Keşke bir parça aklı başında biri olsaydı; ama değil… O kadın, tanıdıkları günden beri hep bir sürpriz, hep bir engeldi.
Kayınvalidesi, kasabanın kenarındaki küçük bir evde yalnız yaşıyordu. Cenazeden sonra, oğlunun kendi ailesi vardı ve şehre dönmek zorundaydı. Bakım, Güzinin omuzlarına bırakılmıştı.
Yapacak bir şey yok, haftanın birkaç günü uğramaya başladı. Markete gitmesi gerektiğinde alışverişlerini de getiriyordu; her defasında yaşlı kadın, aldıklarından memnuniyetsizliğini gizlemiyor, ama hepsini afiyetle yiyordu. Evde odun kırmak da Güzine düşmüştü. Elbette kadıncağız için zordu bu işler; fakat yardım etmeden, kimsesiz birini öylece bırakmak elinden gelmezdi.
Bu şekilde üç ay geçti. Nihayetinde, yaşlı kadın da hayata gözlerini yumdu. Sonra ortaya çıkan vasiyetnameyle her şey değişti: Güzine eviyle birlikte hayatta biriktirdiği yüklü bir miktar Türk lirası bırakılmıştı. Demek ki minnettarlık bazen böyle susup sadece bir vasiyete sığabiliyormuş…
