Kayınvalidenin Ev Macerası
Size hemen baştan söylemek isterim, bizim enişteyle ve ailesini beslemek ya da onlar için ev kiralamak gibi bir zorunluluğumuz yok. Öncelikle açıklayayım: Şu an oturduğumuz üç odalı evin tapusu tamamen bana ait. Daha evlenmeden önce, epey harabe haldeyken almıştım. O evin halini gözünüzde canlandıramıyorsanız bir ipucu vereyim: Kapı çerçeveye tutturulmak yerine, resmen yaslanmış duruyordu. Neyse, ben fiyatından memnundum, gerisini de zamanla yaptırırım diye düşündüm. Zaten o kısımlara boş verelim.
Eşimle tanıştığım dönemde evin iki odasının tadilatını bitirmiş, birkaç parça da mobilya almıştım. Yani artık yaşanır bir haldeydi.
Kocam ise uzun boylu, yakışıklı, karizmatik biri; kendisi o zamanlar kirada oturuyordu. Tanıştıktan birkaç ay sonra benim evime taşıdı valizini. Evlendikten sonra bir odayı çocuk odası yaptık; önce bir oğlumuz, sonra da güzel bir kızımız oldu.
Her şey güllük gülistanlıktı. Ta ki, bir sonbahar akşamı kayınvalidem tam bir drama kraliçesi edasıyla çıkıp gelene kadar. Kapıda, elinde bavulu ve ağlamaklı:
Bir süre bende kalabilir miyim? Oğlum benim evime bir kız getirdi. Umarım araları iyi gider, belki de karısı olur, mutlu mesut yaşarlar… Çok kalmam, söz, sana yardımcı olurum; çocukları okuldan, kreşten alırım, yemek yaparım. Senden başka kimsem yok!
Ağladı, sızladı, biz de tabii ki kapıyı açtık. Ona evin en büyük odasını verdik. Kayınvalidem zaten yıllar önce emekli olmuş, söz verdiği gibi torunlara bakıyor, ama eve yılda bir uğruyor; çünkü küçük oğlunun evi orası olmuştu. Kayınbiraderim, annesinin tek odalı evinde genç eşi ve iki çocukla yaşıyordu: Biri ortak çocukları, diğeri de kadının ilk eşinden kalma.
Yıllar evvel, kayınbirader liseyi bitirince hemen evlenmişti. Bunun üzerine kayınpederlerle kayınvalide sahip oldukları evi satıp, parayla kendilerine bir stüdyo daire, oğullarına ise iki odalı bir daire aldılar. Ama güzel şeyler uzun sürmezmiş, kayınpeder hastalandı ve vefat etti.
Kayınbirader ve eski eşi iki çocuk yaptıktan sonra boşandılar ve adam kendi evini eski karısının ailesine bıraktı. Yani şu anda eski eşi, yeni kocası ve üç çocuk o evde. Boşanınca oğlan annesine döndü, Anne, biraz yanında kalacağım. Artık özgür bir adamım, ne hayallerim var bir bilsen! Bir şekilde hallederim, başka ev bulurum dedi. Tabii hiçbir şey hayal ettiği gibi gitmedi. Çünkü birkaç ay sonra, bu sefer yeni kız arkadaşını annesinin evine getirdi.
Kayınvalide de her hafta sonu iki farklı evliliğinden olan bütün torunları bize taşıyor. Ev tam bir curcuna, resmen açık hava lunaparkı!
Bir yıl kadar sonra eşime ve kayınvalideme Ee, artık şu emlak işini çözseniz nasıl olur? dedik. Kayınvalide yine gözyaşları, dramalar… Ne ara oyunculuk eğitimi aldıysa!
Çaresiz, kayınbiraderle oturup konuştum: Yav kardeşim, annenin evini artık boşaltsan iyi olmaz mı? dedim. O ise: Benim çocuklarım var, maaşım yetmiyor, ev kirası ödeyemem, dedi. Hangi ara bu dertler benim üzerime kaldı, anlamıyorum!
Son zamanlarda kayınvalidemle aram giderek bozuldu. İşten eve dönmek istemez oldum. Kocama sordum: Bak, annenin ev işini çöz, yoksa vallahi boşanacağım! dedim.
Koca bir şoka girdi. Tabii ki, çocukken cebine harçlık koyduğu annesini dışarıya koyacak değil ya! Peki, annen bir stüdyo daire kiralasın, paramız yetecek kadar var dedim. Kayınvalide ise buna da burun kıvırdı: Ben kiralık evde yaşayamam, siz enişteye ve ailesine iki odalı bir ev kiralayın, ben de evime döneyim, dedi.
İşte orada sinirlerim tamamen boşandı. Kayınvalideciğim, bir haftaya taşınmazsan, eşyalarını da kapının önüne koyarım. Başka çarem yok! dedim.
Vallahi düşünüyorum da, yani kayınbiradere ailemizi bakmak, üstüne bir de ev tedarik etmek gibi bir mecburiyetimiz mi var? El insaf yahu!
