Keşke bebeğin doğumu için daha önce hazırlık yapsaydık!
Hastaneden çıkışım gerçekten ilginçti. Eşim çalışıyordu, beni almak için doğrudan ofisten geldi. Ondan izin almasını ya da bir günlüğüne işten ayrılmasını istemiştim ama müdürü kesinlikle izin vermemiş. Kendisine defalarca hazırlıkları bitirmesi gerektiğini söyledim, her defasında hepsini halledeceğine dair bana söz verdi. Oysa daha önceden çamaşırlarımızı yıkamış, eksikleri almış ve evimizi de düzene sokmuştuk, keşke öyle yapsaydık! 30 yaşındaki Sevda yakınırken bunları anlattı.
Sözünü tutmadı mı?
Hastaneye hazırlıksız gittim. Eve döndüğümde ise karşımda tam bir karmaşa vardı. Ailem ziyarete gelince de inanılmaz utandım. Raflarda o kadar çok toz vardı ki, parmağımla resmen şekiller çizilebiliyordum. Ne bir bebek arabası, ne bir şifonyer vardı, bırak onları, eşim bebeğin kıyafetlerini bile almamıştı. Neyse ki arkadaşlarım bana bebek bezi getirdi de az çok idare ettim diye devam etti Sevda.
Sevda altı yıl önce evlenmişti. Şimdi ise eşiyle birlikte ilk kez ebeveyn olmuşlardı. Uzun süre bebek istemeyi ertelemişlerdi, önce ayaklarının üzerinde durmak istemişlerdi. Durumları düzelince Sevda da hamile kalmaya karar verdi.
Patronuma hamile olduğumu söyledim, hemen işten attı beni. Belki başka biri olsa hakkını arardı ama ben bunu bir işaret olarak gördüm. Rahat rahat anneliğe hazırlandım, etamin işlerdim, vaktimi dinlenerek geçirirdim. Maddi olarak da sıkıntımız yoktu, eşim yeni terfi almıştı diye açıklıyor Sevda.
Hamileliği gayet iyi gidiyordu. Sevda bol bol kitap okuyor, uzun yürüyüşler yapıyor, sakin sakin bebek için neler lazım diye araştırıyordu.
Eşim doğmadan hiçbir şey almamı istemedi. Bebeğin ihtiyacını doğduktan sonra alınmalıdır, öyle derler, diye söyledi. Ablam beşik ve şifonyeri de bize verecekti, başka birkaç eşyayı da ayırmıştı. Bana önceden gelip hepsini almamı, temizlememi ve yıkamamı ısrarla tembihledi. Ben ise valizimi hazırlayabildim, başka bir şey yapmama izin verilmedi deyip içini çekti Sevda.
Ama doğum başladığında, eşim resmen şok oldu, çünkü masrafların ardı arkası gelmiyordu. Ben ise doğum sırasında bile kıyafetleri makineden çıkaramadığım için içim içimi yemişti. Çamaşırlar makinede kalmıştı, eve gelene kadar da öyle beklemişlerdi.
Neyse ki arkadaşlarım bana kıyafet ve bebek bezi getirdi de çocuğu neyle giydireceğim diye düşünmedim. Eşim panik halinde İstanbulun dört bir yanında koşturup bebek eşyası toplamaya başladı. Ama hepsi tozlu, kirli, lekeli çıktı. Mecburen her şeyi yıkadım, kurumasını da bekledim. O anda bütün akrabaları öldüresim, eşimle de boşanmak istedim neredeyse gözlerim doldu bu kısmı hatırlayınca.
Birkaç gün boyunca evi toparlamakla uğraştım. Oğlumuzun doğumunun üzerinden iki ay geçti ama hâlâ kimseyi misafirliğe çağırmak istemiyorum.
Akrabalar tabii artık bize gelmek istiyorlar, Zaten yeterince zaman geçti, bir uğrayalım diyorlar. Bir de benden süslü bir sofra bekliyorlar Tabi ya! Çok güzel, yine bütün yük bende kalacak diye söylendim sinirli bir sesle.
Annem neden mutlu olmadığımı anlamıyor. Evde doğru düzgün hazırlık yapılmadığı ortada. Hem zaten kendim düşünmeliydim diyor! Dokuz ay boyunca evde oturmuşum, başka ne işim vardı sanki? Eşime mobilyaları taşımasını, her şeyi yıkamasını rica edebilirdim. Belki alışverişle ilgili fikrini de değiştirmek zor olmazdı. Herkesi kendi işini kendi takip etmeli. Sonuçta erkeklere fazla güvenmeyeceksin.
Sizce suç Sevdanın ailesinde mi, yoksa kendinde mi? Siz olsanız ne yapardınız? Böyle bir durumda gerçekten kendi başına her şeyi hazırlamış olmak mı gerekirdi? Fikirleriniz ne? Siz olsanız ne yapardınız?
