13 Ekim 2025
Sevgili Günlük,
Ayşe, benim on beş yıl süren evliliğimin, kahvaltıların, faturaların ve sessiz anların ortak sahibi, beni daha genç bir kadının peşinde bıraktı. Beni tek bir cümleyle sürükledi: Gerçek bir şey hissetmek istiyorum. Çantasını topladı, kapıyı kapatmadan arkamdan çıktığı an bile bana bakmadı.
Ben, kapının önünde bir kahve fincanı tutarak, üç otuz yıl süren hayatımızı, ortak hesaplarımızı ve her şeyin arasındaki sessizliği izledim. Ağlamadım, bağırmadım, ona kim olduğunu sormadım; çünkü artık fark etmezdi. Yüzündeki tek bakış, kararın yıllar önce verildiğinin kanıtıydı. Şimdi sadece anahtarları ve faturaları bırakacak bir aşama kaldı bende.
İlk günler bir rüya gibiydi. Evi sessiz dolaştım, radyayı açmadım, telefonu kapattım. Çocuklar aradı, bir şey sezmiş gibiydiler; Her şey yolunda dedim. Merhamet istemedim, sorular da istemedim; sadece bir anlığına yok olmak istedim.
Sonra öfke geldi. Çünkü kötü bir eş olmadım. Yemek yapar, çamaşır yıkar, biz diye yürütürdüm hayatı. O ise kendi mutluluğunu aramak için bana bir bakış bile atmadı. Haftalar geçti; tek başıma uyumayı, alışverişi, onun zevklerini sorgulamadan yapmayı öğrendim. Uzun yürüyüşlere çıktım; bazen şemsiye, bazen yok; bazen düşüncelerle, bazen boş. Her yeni gün, göğsümdeki ağırlık biraz daha hafifledi.
Tam da her şeyin kapanmış gibi hissettiğim bir akşam, kapı zili çaldı.
Kapıda, beyazlamış saçları ve yorgun bakışlarıyla Ayşe duruyordu, elinde çantası, gözlerinde daha önce hiç göremediğim bir şey vardı.
İçeri girebilir miyim? fısıldadı. Bir konuşma ihtiyacım var.
Ben, bir an için onu izledim, kim olduğunu bir kez daha anlayamadım; bir söz söylemeden gittiği, şimdi zamanın sıkışmış gibi geri dönmüş bir adamdı. Sessizce içeri aldım, aynı oturma odasına oturduk; bir zamanlar pazar kahvemizi beraber yudumladığımız ve hiçbir şey hakkında konuşmadığımız yerdi. Çanta dizlerinde duruyordu, ne zaman bırakacağını bilemez gibi. Ben ellerimi birleştirip, dinlemeye hazır, ama eskisi gibi değildim.
Başarısız oldu bir süre sonra ağzından döküldü. Ne istediğimi sanıyordum. Yeniden başlayabileceğimi düşünüyorum. Ama
Sözleri yarım kaldı. Ben bekledim, ama suskun kaldım. Biri seni bir sözle terk ettiğinde, ona doğru yolu bulması için sorumluluğun yoktur.
O genç, farklı biriydi. Bana yeni bir heyecan getirdi. Kısa bir süre genç hissettim. Ama sonra hayat, faturalar, sorumluluklar geldi. Anladım ki kadın aramıyorum; kendimi arıyorum. Yanlış yerde.
Ellerimi dizlerime bastırdım.
Neden dönüyorsun? O seni hayal kırıklığına uğrattı mı? Dayanamadın mı? Burada mı daha kolay?
Ayşe, mahcup ve yorgun bir karışım bakışla şöyle cevapladı: Özleştiriyorum seni. Şimdi, ne kadar değerli olduğunu ve benim için ne olduğunı anlıyorum.
Pencereye doğru yürüdüm. Pencere dışı ekim güneşi parlıyor, sokakta birisi köpek gezdiriyor, çocuklar okuldan dönüyor. Her şey sıradan. Ama içimdeki sıradanlık yoktu.
Senin yokluğunda fısıldadım kendimle yaşamayı öğrendim. İstemediğim için değil, zorunda kaldığım için. Artık senin bıraktığın kadın değilim.
Ayşeye baktım, ilk kez gerçekten gözlerimi ona diktim. Şimdi ben karar vereceğim, hâlâ hayatımda yerin olup olmayacağına.
O, ısrar etmedi. Diz çökmedi. Sadece başını salladı, her şeyin değiştiğini, kartları artık onun dağıtmadığını anladım gibi. Çantayı koltuğa bıraktı ve bir gece kalmak isteyip istemediğini sordu. Merhamet için değil, sadece bir nefes, bir zaman dilimi istedi.
Ben kabul ettim; nedenini bilemedim. Belki ona, onsuz dünyamı nasıl şekillendirdiğimi göstermek istedim. Ya da belki hâlâ içinde, bu dönüşün bir anlamı olup olmadığını merak eden bir parça kaldı.
Günler boyunca sessiz ve temkinli davrandı. Eski ritüellere dönmeye çalışmadı. Kahvaltısını kendisi yaptı, öğle yemeğine yardım etti, alışveriş teklif etti. Ben ise artık onun hamlelerini beklemiyordum. Kendi programım, kendi sessizliğim vardı; bu benim dünyamdı.
Bir akşam oturduk birlikte. O, sıfırdan, farklı bir başlangıç isteyip istemediğimizi sordu. Şartları, sahteciliği olmadan, saygıyla. Hemen affını beklemediğini, belki de son olduğunu söyledi.
Ben hemen cevap vermedim. Uzun süre onun solgun yüzüne, bir yıl önceki halkalarından daha derin kırışıklıklara, artık kendinden emin olmayan gözlerine baktım. Sonra içinde bir şey kaynadı: Belki de seçim hâlâ bende.
Elimi masaya koydum; onun eline değil, yanına. Zaman istiyorum. Ama bu kez bekleyecek olan sen olacaksın.
Ertesi gün, sabah yürüyüşünden sonra bir mesaj gönderdi:
Teşekkür ederim, geri dönmeme izin verdiğin için. Biliyorum ki bu, tam bir dönüş demek değil.
Hafifçe gülümsedim. Belki de bu, yeni bir başlangıçtı. Çünkü bu sefer sesi benimkendi.
Bugün anlıyorum ki, hayatın en ağır fırtınalarından biri, içimizdeki sesin ne kadar güçlü olduğunu hatırlatır. Kendi ayaklarıma durarak yürümeyi öğrendim; başkalarının gölgesinde kaybolmadım. Bu da bana, her kayıptan sonra bir yeniden doğuşun mümkün olduğunu gösterdi.
Kendi hayatımın kaptanı olarak, her zaman hatırlayacağım: **Kendine güvenen bir adam, hiçbir zaman tam anlamıyla kaybolmaz.**
