Mahalledeki komşu Fatma Hanım, Ayşe Nineyi artık ziyarete gelmekten vazgeçti ve etrafta fısıldaşlık etti: Yaşlılık çağına gelince aklı çılgın bir kurbağa ya da bir tilki gibi bir felç tutmuş.
Ayşe Nine, kendi bahçesinde gri, minik bir yavru kedicik buldu. Tek başına yaşayan, çok iyi kalpli bir teyze olduğu kadar, kedi dostu da bir kahramandı.
Kedicik, soğuk yağmur çiselediğinde Ninenin yanına kıvırdı. O da köhne, taş ocaklı bir köy fırını misali, odunları neşeyle çatırdattı. Kısa sürede kedicik ısınıp, Ninenin özenle döktüğü sütü içti. Artık Ninenin sohbet edecek bir kuyusu olmuştu.
Minik mırıltılar eşliğinde kedicik, elle ördüğü yün topunu itip çeviriyordu. Ayşe Nine de elişiyle çorap, eldiven dikerken kedicik bir yandan da fare ve sıçan avlamaya koyuldu. Kendi bölgesini iyice tanıyan kedicik, ağaçlara sıçrar, Nineyi gördüğünde hızla inerdi.
Bir gün Nine, ona Mırmır adını takmıştı; Mırmır da memnuniyetle yanıt verdi. Komşu Fatma Hanım bir gün Bu bir kedi mi, yoksa karınca bir tilki mi? diye sordu. Nine ise umursamaz bir tavırla Benim aklımı kaybetmem, Mırmır da aynı dedi.
Sıcak bir yaz sabahı, Nine çilek ve böğürtlen toplarken bir hışırtı duydu. Başını eğdiğinde dev bir yılan gördü. Yılan, çalılıkta saldırı pozisyonundaydı; Ninenin bacakları sanki pamuk gibi yumuşadı, yıllarına rağmen kaçması imkânsızdı.
Tam o esnada Mırmır, bir sıçrayışla yılanı tutup kavradı. Yılanla kısa sürede boğuştu, ardından yılanı bir ağaç dalına kadar tırmandırdı. Yılan, tesadüfen komşu Fatmanın bahçesine düşüp çığlık attı; Mırmır ise sesini duymaz gibi geri döndü.
Böylece Fatma Hanım, Ninenin evine bir daha gelmek yerine, Yaşlılıkta delirdi, bir tilki ya da kurt tutmuş diye dedikodu yapmaya devam etti. Nine, Mırmırın devasa boyuna aldırmadı; onu sevgiyle okşadı ve kedicik, yatağının yanındaki halının üstünde yuvarlanarak uyudu.
Mırmır, çimenlikte dolaşmayı, ara sıra sıcakta kestirmeyi severdi; ama ne zaman eve dönmesi gerektiğini bilirdi. Bir gece Nine, yarı açık bir pencere bırakıp uykuya daldı.
Tam o sırada iki sarhoş mahalli, Ayşe Nine yeni emekli maaşı almış, bir bakayım ne kadar diye düşündüler ve bir havluyu dişli kefen gibi takıp pencereye tırmandılar. Uyuyan Nineyi uyandırıp para istediler; korkmuş ve kefen takılı olduğu için yalnız ağlayıp titredi.
Ninete, bir anda bağırarak kefeni ağzına götürdü; evde her şey el koymaya başladı. O sırada büyük, tüylü, kıvrak bir gölge pencereye daldı.
Birisi çığlık attı:
Ahmet, sen mi? Komşunun cebinden bir şey çaldın mı? O sadece maaşını yeni almış!
Gölge, bir anda birini boğazına, diğerini gözüne sapladı; adamlar boğazlarını tutup inleme sesleri çıkardı.
Allahım! Kötü bir güç! Domuş! diye bağırdı, çığlık içinde; Domuş, tüylü ve hışıltılıydı, yeşil gözleri yarı karanlıkta parlıyordu, birini birine sıçrayarak dövüyordu.
Ayşe Nine, çabucak kefeni çıkardı, ışığı yakıp bir anda tüm pencereleri aydınlattı. Hırsızları tanıdı ve bağırdı:
Yardım edin!
Komşular koşarak içeri daldı. Zemin üzerinde iki sarhoş adam yatar halde, biri kan içinde çığlık atıyor, diğeri boğazını tutuyordu. Her şey kanla kaplıydı. Ayşe Nine, kedisi Mırmırın etrafında durarak kedi gibi sessiz, bekçi gibi olmalarını sağladı.
Mahallenin diğer bir suçlusunu ise hamamda buldular; orada saklanıp kaçmayı planlıyordu. Uzun bir kavga sonrası çaldığı parayı geri aldılar ve Fatma Hanıma geri verdiler. Polisle pek ilgilenmediler; Kendi başımıza hallederiz dediler.
Hırsızlar da bir daha Mırmırı görmemek için söz verdiler. Birisi, Bu kedi mi? Hayır, o bir köpek! diye bağırdı ve televizyonda gördüğünü söylesin diye bağırdı.
Ayşe Nine, Ah, sen de ne söylesin! Benim kedime hakaret etmeye kalkma! Senin gibi bir çirkin adam, kedimin yüreğine dokunamaz! dedi ve bir darbe attı.
Gülümseyip, Beğenilerinizi ve yorumlarınızı bırakın diyerek, komşularına son bir bakış attı.
