15 Ekim 2025
Bugün akşam, Galata Köprüsünün hemen yanında kurduğum küçük tezgâhın önünde dizlerimi kırdım. Yeni doğmuş çocuğumu kucağımda sarmıştım ve ona hafif bir sesle Lütfen, size parasını vermek istemiyorum, sadece bir dakikanızı ayırın diye fısıldadım. Üstümdeki koyu lacivert takım elbise, elimdeki şarap kadehiyle bir anda durdu; sözcüklerimin ne kadar yıkıcı olacağını henüz bilmiyordum.
Şehrin sesi o an hâlâ çığlık, siren ve gülüşlerin karışımıydı; ışıklı sokak lambaları altında garsonlar koşuşturuyordu. Ancak Nişantaşının şık bir Fransız bistrosunda, masamın başındaki oturmuş bir adam, şarabını karıştırırken sessizliğe hapsolmuş gibi görünüyordu.
Masamda hâlâ bir ıstakoz risottosu duruyordu; zerdeçal ve trüfün kokusunu pek de alabilecek bir ruh hali içinde değildim. Zihnim borsa rakamları, boş toplantı konuşmaları ve yüzsüz bağış yemekleri arasında kayıp gitti. İşte o anda, ince bir ses duydum.
Naz, lütfen para istemiyorum. Sadece bir anınızı çalmak istiyorum.
Dönüp baktığımda, kaldırımın soğuk betonuna dizleri kapanmış bir kadın gördüm. Üzerinde tozlu, yırtık kenarlı bej bir elbise, saçları dağınık bir topuz halinde dağılmıştı. Kucağında eski bir kahverengi battaniyeye sarılmış yeni doğmuş bir bebek, hafifçe hışırdıyordu.
Ben sersemledim, ne söyleyeceğimi bilemedim. Kadın beşiği nazikçe ayarladı ve tekrar konuştu: Dinleyebilen birini arıyordum.
Garson aceleyle yanına geldi: Efendim, güvenliği çağırmamı ister misiniz?
Hayır, diye cevapladım, gözlerim ondan başka bir yere kaymadı. Konuşmasına izin ver.
Garson bir an tereddüt etti, ardından geri çekildi. Boş bir sandalye işaret ettim: Lütfen oturun.
Kadın başını salladı: Hayır, masanıza saygısızlık etmemek isterim. Sadece yalnız olduğunu gördüm ve bir kalp hâlâ atıyor diyebileceğim birini aradım.
Sözleri beklediğimden daha ağır bir şekilde kalbime dokundu.
Ne istiyorsun? diye eğildim.
Derin bir nefes aldı: Benim adım Elif. Bu da Naz. Henüz yedi haftalık. İşimi kaybettim, hamileliğimi gizleyemedikten sonra evimi de kaybettim. Barınaklar dolu, üç kiliseyi dolaştım, hepsi kapalıydı.
Para istemiyorum, diye ekledi, faturalar ve soğuk bakışlar bana farkı öğretti.
Gözlerine baktım; yorgunluk ve cesaret vardı, umutsuzluk yoktu.
Neden ben? diye sordum.
Elif gözlerimi kesti: Çünkü bu akşam telefonunu kontrol etmeyen, üçüncü tabağıyla şaka yapmayan tek kişiydin. Sanki yalnız olmanın ne demek olduğunu biliyormuş gibi sessizdin.
Ben tabağımın içine baktım, hak verdi.
On dakikadan kısa bir süre sonra Elif oturdu, Naz hâlâ uyuyordu. Bir bardak su ve tereyağlı sıcak bir poğaça getirdim. Birkaç dakikalık sessizlikten sonra sordum: Nazın babası nerede?
Elif sarsılmadı: Hikâyeyi anlatır anlatmaz beni terk etti.
Senin ailen?
Annem beş yıl önce vefat etti. Babamla ise on beş yaşımdan beri konuşmuyorum.
Ben de bir şeyleri anımsadım: Ben de benzer bir boşluk yaşadım.
Elif bir an sustu, sonra fısıldadı: Bazen görünmez hissediyorum. Naz olmasaydı, benim de varlığım yok olurdu.
Ceketimin içinden bir kartvizit çıkardım: Gençlik gelişimi adına bir vakıf yürütüyorum; ama çoğu zaman vergi avantajı için kullanılıyor.
Kartı masaya koydum: Yarın sabah gel. Seni ben yönlendireceğim. Çatı, yemek, bebek bezi ve bir danışman bulacaksın. Belki bir iş de.
Elif kartı altın gibi incelerken, Neden? diye sordu.
Çünkü artık kalbimi görmezden gelmekten bıktım.
Gözleri doldu, bir damla gözyaşı süzüldü: Teşekkür ederim, ne demek istediğini bilemezsin.
Nazik bir gülümseme verdim: Sanırım anlıyorum.
Gece ilerledikçe Elif teşekkürlerini yineledi, bebeğiyle karanlık sokaklara doğru yürüdü; omuzları biraz daha dikti. Ben ise yemek tabağımı boşalttıktan sonra uzun bir süre oturdum. İlk kez kendimi görüldüğüm gibi hissettim ve belki de ben de görülmüştüm.
Üç ay geçti. O sabah Elif aynada kendine bakıyor, bir taraftan Nazı kalçasına koymuş, saçlarını tarıyor, daha güçlü bir yüz ifadesiyle gülümsüyordu. Hayatı bir kez daha ışıldamaya başladı; çünkü bir adam evet dediğinde, dünya sadece hayır demişti.
Ertesi sabah Elif, titrek elleriyle vakıf binasına girdi. Ali adını duyduğunda her şey değişti. Kendisine mobilyalı bir geçici oda, temel ihtiyaçlar ve Nadia adında şefkatli bir danışman verildi. Ayrıca toplumsal hizmet merkezinde yarı zamanlı bir iş de buldu. Her hafta ben ofise geliyordum; artık Bay Yılmaz değil, sadece Ali, öğle arasında Nazı kucağıma alıp gülümseyen adamdım.
Bir akşam, Elif beni bir akşam yemeğine davet etti. Gerçek bir akşam. Bebeğim ağlamaz, ben şarap açarım, dedi. Elif gülerek kabul etti. Buluştuğumuz bistroda, Elif soluk mavi bir elbise giymişti; göz rengiyle uyumlu, ikinci el mağazasında bulduğu ve kendisi dikerken değiştirdiği bir elbise.
Mutluy görünüyorsun, dedim.
Evet, korkuyorum ama güzel bir korku.
Bunu biliyorum.
Sessiz bir an paylaştık; iki yabancı değil, yan yana oturan iki dost gibi.
Çok borçlusun, dedi Elif.
Hayır, bir şey eksikti; sen bana eksik bir parçayı verdin.
Bir şey mi?
Bir neden.
Haftalar birbiri ardına geçti; bağımız derinleşti. Nazı zaman zaman kreşten alır, onun neşesini izlerdim. Cuma akşamları artık Elif ve Naza ayrılmıştı; evimde konuk bir beşik kurdum. İşten çıkıp, çantalı bir bağış kampanyası başlattım, ofisteki en çok gülümseyen ben oldum.
Yağmurlu bir öğleden sonra, vakıf çatı katındaki bahçede, Nazı kucağımda tutarken, Elif yanımda oturuyordu.
Her şey iyi mi? diye sordum.
Elif düşünceli bir ses tonuyla: Hayatta kalmaktan vazgeçip gerçekten yaşamaya başlamak istiyorum. Okumak, bir şeyler öğrenmek, Naz için bir gelecek inşa etmek istiyorum.
Elbette ne okumak istersin?
Sosyal hizmetler. Biri bana bakınca ben de bir başkasına bakmak istiyorum.
Elimi tutup, Ne olursa olsun yanında olurum, dedim. Beni yük olarak görme; yanımda yürümek istiyorum.
O zamandan bir yıl sonra, Elif bir topluluk okulunun sahnesinde erken çocukluk eğitimi sertifikasını tutuyordu. Ben ön sırada oturmuş, Nazı kucağıma almış, alkışları duyuyordum.
Gözlerimdeki yaşlar, gülümsemesinin içinde kaybolmuştu; sadece bir kurtuluş değil, bir yeniden doğuştu.
O gece tekrar o kaldırıma, aynı bistroya, aynı masaya döndük. Ancak bu kez Elif oturuyordu, Naz ise küçük bir çocuk sandalyesinde ekmek kırıntılarını çiğneyip gülüyordu.
Elif bana fısıldadı: O gece bir kader miydi?
Hayır, dedim.
Sanırım bir seçim, diye ekledim. Sen konuşmayı seçtin, ben dinlemeyi. Ve ikimiz de ayrılmamayı.
El ele tutuşarak: Bu seçimi her gün tekrarlayalım.
Şehir ışıkları altında, kafe lambalarının loş ışığında, üç kalp, bir masa ve bir umut vardı. Kırık ruhlar değildik; hayır, sadece bir aileydik ve dünya bizi bir kez daha görmemişti.
