Kapıcı
Kısa bir süre önce binamızın kapıcısı değişti. Yeni kapıcı, Ahmet Şahin, işini titizlikle yapıyor; çöpü temiz topluyor, asansörü ve merdivenleri her gün yıkıyor, girişteki koridoru daima tertemiz bırakıyor. Çalışma saatlerine sadık, hiçbir şikayet almıyoruz. Ancak…
Bundan önce o işi yapan kadın, Gülizar Demir, bizim binamızda neredeyse dokuz katlı bir saray gibi bir giriş bölümü yaratmıştı. Girişin önüne, zaman zaman çürümüş duvarların yanında, herkesin şaşkın bakışlarını üzerine çeken bir kilim sererdi. O kilim, komik ve yersiz görünse de, kimse kırıp alıp götüremezdi; Gülizar hemen yenisini bulur, çürük betonu ve dışa çıkan çelik çubukları özenle örtüp, sakıncalı yarıklardan sakince kaçınan bir koruyucu gibi davranırdı.
Dokuz katın tüm pencerelerinin önünde çiçek saksıları, seramik heykeller ve sıradışı kaplumbağa figürleri dururdu. Bu süslemeler asla toz tutmazdı.
Bir akşam altıncı kattaki daireye, hayatı sigara, rakı ve belki de bir şey daha güçlü ile kutlayan bir grup genç taşındı. Saksılar birer kül tablasına, şişeler bir yığın ucuz bira kutusuna dönüştü; kabuklu süsler çizmelerle kırıldı ve ayakları altında toz bulutu gibi dağıldı. Diğer sakinler, gençlerin çığlıklarına karşı sessizce kaçındı, bir anda Gülizar ile gençlerin dostluk kurması ve onların eşyalarını koruması, bir mucize gibi gerçekleşti. Gürültülü parti sessizliğe büründü; sakıncalı kıyafetlerin yerine güzel bir kül tabağı kondu, ki Gülizar bunu her gün temizleyip silerdi.
En çarpıcı özelliği ise nadir bir çalışkanlık sergilemesiydi. Sabahın erken saatlerinde nöbetine girer, koridoru süpürürken hafif bir melodi mırıldanır, asansörü ve tutamakları alkolizasyona karşı bir solüsyonla yıkar, virüsle mücadele öncesi bir temizlik ritüeli gibi. Bu, virüs önlemlerinin zorunlu hale gelmesinden çok önceydi.
Ayrıca, Kapıcı Gülizarın sakin konuşması da diğer sakinleri etkilerdi. Çimenleri ve çalıları sürekli sigara izmaritlerinden temizlerken (bu iş gerçekten bir kapıcı işine girer mi, bilmiyorum), balkonlardaki sigara içenlerle tatlı bir şekilde sohbet eder, onların çöpünü eleştirmez, sadece hafif bir muhabbetle izmaritleri toplardı. Zaman içinde izmaritler arka bahçeyi bir halı gibi kaplamaktan vazgeçti. Gülizar çiçek tarhını kırdı, pencerelerin önüne lale, menekşe ve gösterişli krizantemler ekildi.
En çok gözlerindeki ışık, turuncu iş üniformasının dışına çıktığında ortaya çıkardı. Mükemmel bir makyaj, şık bir saç modeli, her türlü yağmura rağmen topuklu ayakkabılar ve pastel tonlarda giyinmiş bir zarafetle, temizlik sonrası sanki İngiltere Kraliçesinin bahçesine doğru yürüyor gibiydi; sadece şapkasını unuttuğumuz bir an vardı.
İşten sonra her zaman yanına gelen eşi, Mehmet, arabasından inip Gülizara küçük bir çiçek verir, alınından öpüp İyi iş çıkardın derdi. Her seferinde aynı ritüel…
Ağustos ayının son günlerinde, parkta oturan yaşlı kadınların fısıltıları duyuldu: Gülizar yarın emekli olacak, bir daha bu koridoru kim temizleyecek?
Ertesi sabah, Gülizara bir çiçek buketi aldım. Ona bir jest yapma isteğiyle doluydum. Çamaşır odasının yanında, süpürgeler ve paspasların saklandığı köşede, binamızdan insanlar toplandı. Kimisi çiçek, kimisi şampanya ve konyak getirmişti; yaşlı kadınlar seslerini yükselterek Gülizara kek ve turşu dolu kavanozlar uzattı. Sonra, altıncı kattaki gençler, bir zamanlar saksılarını yağmalayan ve koridoru korkutan o gençler, sahneye çıktı. 65 yaşındaki Gülizara stilize selfie çekmeyi öğretiyor, telefonunda bir şeyler gösteriyorlardı. Sanırım onu Instagram ve TikToka kaydettik.
Gülizarın eşinin, bu ani emeklilik partisine hazırlıkta ne yapacağını şaşkınlıkla karıştırıp arabasının bagajına çiçekler, konyak ve yerel yaşlıların getirdiği yiyecekleri doldururken gördüm.
En çok şaşkınlık, Gülizarın kendisiydi. Badem rengi bir klasik elbise, üzerindeki inci dizeleri ve alışılmışın biraz daha parlak makyajıyla, bir yandan dinleyen, bir yandan gözyaşlarını tutmaya çalışan bir figür. Belki de, diğer kapıcıların hiç yokluğunda, birisine veda etmenin zor olduğunu fark etmişti. Hiç kimseye böyle bir veda yaşanmamıştı.
Belki de, Gülizar, farkında olmadan, niyetli bir sonuç istemeden, sadece mütevazı ve alçak gönüllü işiyle, dokuz katlı bu sıradan binanın sakinlerini biraz daha iyi, biraz daha nazik kılmıştı
