Günlük –
Evlendiğim zaman, dünyalar benim oldu sanmıştım. Eşim bana çok nazikti, bana saygı gösterir, elimden tuttuğu her anda kendimi değerli hissettirirdi. Tabii ki, içimde bir yerde ufak bir huzursuzluk vardı; kayınvalidemle tanışınca bunun nedenini anladım. Onunla ilk kez karşılaştığımda, dar kafalı biri olduğunu hemen fark ettim.
Geleneklerine sıkı sıkıya bağlı, her şeyin kontrolünü elinde tutmak isteyen biriydi. Eğer onunla aynı evde yaşamak zorunda kalsaydım, dolup taşan duvarların arasında adeta nefes alamazdım. Eşimle birlikte oturup konuştuk ve sonunda kendi evimizi kiralamaya karar verdik.
Kısa bir süre sonra babamı kaybettik; kanserdi. Bana köyde büyükçe bir ev miras kaldı. Eşimle beraber düşününce, her zaman hayalini kurduğum bahçeye ve toprağa yakın bir yaşamın tam zamanı olduğuna karar verdik. Hem ben, hem de eşim bu fikre bayılmıştık.
Köye taşındıktan bir süre sonra, kayınvalidem çıkageldi. Gözümün içine baka baka evin ona ait olması gerektiğini söyleyiverdi. Hatta bizim, şehirde tek odalı bir eve taşınmamız karşılığında köydeki evi isteyeceğini açıkladı. Elbette kabul etmedim. Bunu açıkça belirtince kayınvalidem çok sinirlendi, ortalığı ayağa kaldırdı ve evi terk etti.
Olaydan kısa bir süre sonra eşim beni aradı. Yüzüme karşı, annesine kötü davrandığımı ve hatta bağırdığımı söyledi. Meğer kayınvalidem, benim hakkımda asılsız şeyler anlatmış. İçim acıdı, çünkü eşim bana inanmadı. Şimdi kendimi çok yalnız hissediyorum ve ona gerçeği anlatabilmek için ne yapacağımı bilemiyorum. Güvenini kaybetmekten, bir de evliliğimin zarar görmesinden çok korkuyorum.
