Birkaç gece önce, oğlum eve bir kız arkadaşını getirdi. O, benden birkaç yaş genç; belki dört ya da beş yıl. Oğlum, kendi annesi yaşlarında bir kadına âşık olmuş ve onunla evlenmek istiyor. Bir de işin garip yanı, kadın küçük bir kız çocuğu ile geldi. Bir başka sürpriz de buydu.
Onları sıcak bir şekilde karşıladım. En önemlisi, oğlum mutluysa ben de mutluyum. Ama yine de içim rahat değildi, bunu biriyle paylaşmam gerekiyordu. Oğlum ve konuğu gittikten hemen sonra, sakinleştirici ilacım dediğim eski dostum Nevbaharı aradım. Ne olursa olsun hep yanımda olur, bana destek olur ve en iyi tavsiyeleri verir. Yine aradım, konuştum, ondan yol göstermesini istedim.
Uzun uzun konuştuk; konuşmamız muhtemelen daha uzun sürerdi ama oğlum eve döndü. Konuşmak istiyordu. İçim titredi, yine yeni bir şaşırtıcı haber mi alacağım diye düşündüm. Anne, onun ve kızının bizimle yaşamasını istiyorum, dedi oğlum.
Ne diyeceğimi bilemedim, öylece Tamam, bizimle yaşasınlar, dedim. O mutlu oldu, hemen gidip haber verdi.
Aklımda bir kurt vardı: Bu kadın oğlumu gerçekten sevebilir mi? Belki, şehir merkezindeki büyük evimizi ve zengin olduğumuzu biliyor ve bu yüzden oğluma yanaşıyor?
O düşüncelerle uykuya daldım. Rüyamda rahmetli eşim bana Her şey yolunda, dedi. Sabah uyandığımda kendimi daha dingin hissettim. Oğlum aptal biri değil; her şeyi kendi başına anlar. Hata yapsa bile, sonunda düzeltir.
Gökyüzü lacivert ve yoğundu rüyamda, duvarlar eve eğilmiş gibiydi; herkes tuhafça bir güvercin gibi konuşuyordu. O kadın ve kızı, kanatlarıyla salonda dönüp duruyor, oğlum bir eski Osmanlı altını gibi parlıyordu. Her şey olağandışı fakat huzurlu bir şekilde ilerliyordu. Sonunda, Nevbahar karanlıktan çıkıp bir ibrikle huzur getirdi; Dert etme, akarsular yanlış yolu da bulur, dedi. Kuruntularım bir mum gibi erirken, güneşin kapının üzerinden içeri süzüldüğü o sabaha uyandım.
