Kocam çalışıyor ama her şeye ben para ödüyorum.
Nasıl oldu da hayatımda böyle bir noktaya geldim, nasıl bu duruma razı oldum diye soruyorsanız, size şunu söyleyeyim: Seven bütün kadınlar kördür. Ben de kördüm. Hayatım boyunca çabaladım, okudum, çalıştım. Annem çocukluğumdan beri bana iyi bir hayat istiyorsan çok çalışmalısın derdi. Hep derdi ki, kadın güçlü ve bağımsız olmalı, ki başına bir iş gelirse kendi başına ayakta durabilsin.
Meğer bu son öğüt bana şaka gibi bir oyun oynayacakmış. Erkeklerle görüşürken fazla bağımsız davrandım ve pek azı benimle çıkmak istedi. O dönemde erkekler genellikle narin bir kadın isterdi, kendilerini güçlü ve erkek gibi gösterebileceği birini. Ben ise kendi kendime yetiyordum.
Sonra kendimi tamamen işime verdim. 35 yaşıma kadar bekar kaldım, ta ki Taneri tanıyana kadar. Benimle yaşıt. Beni asıl şaşırtan, bağımsızlığıma saygı göstermesiydi. Yani, bir şeyi ben yapacağım dediğimde ille de karışmaz ya da yardım etmeye kalkmazdı. Bana hiçbir zaman çiçek getirmezdi, kulağıma tatlı ama anlamsız sözler fısıldamazdı, ki zaten tahammül edemezdim böyle şeylere. Onun yanında gerçekten eşitim gibi hissederdim. Aslında bu sözde eşitliğin bana neye mal olacağını öngörmeliydim; çünkü bu eşitlik, gerçek eşitlik bile değildi.
Evlenince benim evime taşındı. Tanerin kendi evi zaten yoktu, annesiyle birlikte oturuyordu. Ben ise kayınvalideyle oturmak istemedim; ne tür hikayeler duydum, hiçbiri hoşuma gitmedi. İlk ay Taner bana maaşından hiç para vermedi, çünkü annesinin ameliyatı için çektiği küçük bir krediyi kapatması gerektiğini söyledi.
Hiçbir şey demedim, anlayışlı davrandım. Aile olduk artık; krediyi bitirsin, sonra her şeye birlikte bakarız diye düşündüm. Ama yedi ay geçti, hâlâ kredi kapanmadı. Sürekli az maaş aldığından, iş saatlerinin kesildiğinden ya da başka bir bahaneden söz etti. Sürekli ben market, faturalar ve eğlence için harcamalar yaptım. Sonra da bana köyde bir ev almak için para biriktirdiğini söylemeye başladı; örneğin yaz tatili gibi sebepler sundu.
Beş yıl boyunca bana tek bir banka dökümü göstermedi. Nihayetinde aileydik. Sonra bir gün kavga ettik; nasıl olur da beş yıl boyunca onu ben geçindiriyorum? Hiç normal değil. Toplandı gitti annesinin yanına. Evet, öylece gitti. Üç gün dayanamadım, tekrar eve çağırdım. Ama değişen bir şey olmadı; hâlâ tek kuruş vermek istemiyor. Bu iş beni iyice yordu. Biraz da kadınların kendine harcama yapması gerektiğini düşünüyorum; ama aileye her şeyimi harcadığım için hiç param kalmıyor. Ne yapmalıyım? Boşanmalı mıyım? O hiç değişmeyecek mi?
