Bugün uzun zamandır aklımı kurcalayan şeyleri yazmak istedim. Kayınvalidem bu yaz çocuklara bakmamıza yardımcı olmayı teklif etti. Artık emekli, bol bol zamanı var, biz de kabul ettik. İkimiz de çalışıyoruz ve üç çocuğumuz var ama tatil yapabilecek durumda değiliz. Genelde biri hasta olduğunda ya da özel bir durum çıktığında, işte dönüşümlü izin alıyoruz. Bazen bir hafta sonu kaçamağı yapabiliyoruz, tabii evde bir aksilik çıkmazsa, ama o kadar.
Üç yıldır, tam 20 yıllık konut kredisi ödüyoruz. Sürekli kiradan kiraya taşınmaktan öyle yorulduk ki, sonunda kendi evimiz olsun, isterse daha yüksek bir taksit ödeyelim” dedik ve bu yükü omuzladık. Tüm yaz çalışıyoruz, ama krediden arta kalan parayla tatil yapmak hayal. Üstelik yazın okul da yok; bizim yokluğumuzda çocuklara bakan kimse olmuyor. En azından içim rahat; sıcak günlerde kendi evlerinde, güvendeler!
Kayınvalidem yaz boyunca çocuklarla evde vakit geçirebileceğini söyler söylemez hemen kabul ettik. Eşimle, onun annesine her gittiğimizde alışverişle gideriz; bazen de ona ekstra yiyecekler veya çocuklar için abur cubur alacak para veriyoruz. Eşimin annesi üzerine para harcamıyor çünkü emekli maaşım yetmiyor, kızım deyip durur. Buna rağmen ona verdiğimiz nakit, dadı tutmaktan çok daha hesaplıya geliyor. Herkes bu düzenden memnun görünüyor.
Ama eşimin kardeşi de üç çocuğunu yaz tatilinde kayınvalideme bırakmaya başladı. Onlarınkiler hem daha küçük, hem de bizimkilere göre çok daha yaramaz. Sürekli ilgi bekliyorlar. Onun üstüne, ne yiyecek bir şey getirdi ne de anneye harçlık bıraktı! Açıkçası, kendi çocuklarımızla birlikte onlarınkini de biz doyuruyoruz.
Bazen insan ister istemez üzülüyor, bunu düşündükçe içim sıkışıyor. Eşime defalarca “Kardeşinle konuş, böyle olmaz,” dedim ama sürekli kaçıyor, tartışma çıksın istemiyor. Ben niye başkasının sorumluluğunu yükleniyorum ki? Bunca emek, neden hep benim omuzlarımda? En doğru yolu bulup, kavga etmeden bu konuyu nasıl konuşabilirim, kendime de sorup duruyorum.
