Bugün günlüğüme oturup düşüncelerimi yazmak istedim. Hayatımda dönüm noktası olan bir olayı anlatmak istiyorum. Birkaç yıl önce, bir gece haberlerde Kadıköyde hastane bahçesindeki Bebek Penceresine bırakılmış bir bebekten söz edildiğini duymuştum.
Eşim Arifi kaybettikten üç ay sonra, hâlâ yasımı tutarken içimde oluşan büyük boşluğu dolduracak bir şefkat duygusu hissettim. O pencerede bırakılan bebeği duyunca, onun için bir aile olmayı kafama koydum.
Gerekli belgeleri vakit kaybetmeden topladım. Sosyal Hizmetlerden yetkililer gelip evimi, hayat düzenimi inceledi. Her şey olumlu sonuçlanınca bir hafta geçmeden küçük oğlumla ilk kez kucaklaştım. Ona kaybettiğim eşimin ismini verdim: Arif. Bu ismi tekrar evimde duymak, ona seslenmek bana tarifsiz bir huzur getirdi ve oğlumu başından itibaren kendi evladım gibi gördüm.
Yıllar geçti, Arif büyüdü; bir gün yanıma gelip kardeş arzusunu dile getirdi. Bu fikre tamamen açıktım; zira uzaktan çalıştığım ve işimi laptopla kontrol edebildiğim için çocuklarımı rahatlıkla büyütebilirdim.
Bir gün beni yetkililer aradı ve yeni doğmuş bir bebek daha olduğunu söylediler. Üniversite Hastanesine gittiğimde, minicik bir karyolada üç günlük bir kız çocuğu yatıyordu. Göz göze geldiğimiz an içimde büyük bir sevgi uyandı. Onun artık bizim parçamız olması gerektiğini biliyordum. Belgeler ve kontroller konusunda tecrübeli olduğumdan süreci bu kez çok daha hızlı tamamladım. Kızımıza sadece Türk kültüründe olan, güzel mi güzel bir isim seçtik: Duru.
Şimdi üç kişilik küçük ama bir o kadar da mutlu bir aileyiz: ben, Arif ve Duru. Geriye dönüp baktığımda, yaşadığım kayıpların ardından kalbime dolan sevgiyi yeni umutlara dönüştürebilmenin ne kadar gerçek bir lütuf olduğunu anlıyorum. Hayat, bazen bize hiç beklemediğimiz anda bambaşka kapılar açabiliyor; önemli olan, o kapıdan geçmeye cesaret edebilmek.
